Τετάρτη 3 Ιουνίου 2020

Απάντηση στον Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο Περί Αποτειχίσεως.








ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Ας κλείσω αυτό το θέμα κι ας φτάσω σε ένα θέμα που ανυπομονούν κι οι Κύπριοι αδελφοί μου, που πριν μ’ ακούσουν με σταύρωσαν. Ας ακούσουν πρώτα κι ας δουν ποιον θα σταυρώσουν μετά, γιατί αυτό είναι το σημαντικό. Να  σταυρώσουμε πρώτα απ’ όλα την πλάνη, να δούμε ποιός βρίσκεται στην πλάνη, αυτό είναι το σημαντικό. 

Απο την Κύπρο μου στείλανε ένα βίντεο, όπου μιλάει ο Επίσκοπος Μόρφου, Μητροπολίτης Μόρφου, και φέρνει ως παράδειγμα για να απαντήσει σε μια ερώτηση για την Αποτείχιση, ένα όραμα του γέροντα Εφραίμ της Φιλοθέου. Ήταν εν ζωή ακόμη ο γέροντας Εφραίμ, πριν μια βδομάδα εκοιμήθη, και λέγει το εξής- θα το ακούσατε το βίντεο ενδεχομένως, έχω βάλει ανακοινωση οτι θα απαντήσω και παραπέμπω και στο βίντεο- ομως θα σας διαβάσω την απομαγνητοφώνηση, δεν είναι μεγάλη, τι λέγει ο Μητροπολίτης Μόρφου, κι επειδή αυτά που λέγει δεν ανταποκρίνονται στην Παράδοση της Εκκλησίας μας, είναι εκτός Παραδόσεως, κι επειδή αυτά που αποδίδει στο στόμα ή στην πνευματική κατάσταση του Αγίου Εφραίμ της Φιλοθέου, δεν είναι αγιοπατερικά, αγιοπατερική γραμμή, θέλω να του απαντήσω κι αισθάνομαι την ευθύνη δηλαδή και στα πνευματικά μου παιδιά και σε όλους σας. 
Λέγει στο βίντεο αυτό στο 8:30′ :
Μόρφου: Κάποιοι ιερείς εις την Ελλάδα διακόπτουν το μνημόσυνο του Επισκόπου τους ή και του Αρχιεπισκόπου της Ελλάδας, με κίνδυνο να βγουν εκτός Εκκλησίας. Ποια είναι η άποψη μου; 
π.Νικόλαος: Εγώ αν δεν ήξερα, αν δε γνώριζα τι θα πει αποτείχιση και τ’ άκουγα για πρώτη φορά, αν και τώρα όλοι αυτοί είναι ψιλιασμένοι και ξέρουν πολύ καλά τί έχει γίνει, θα έλεγα δε μπορώ να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση ή δεν ξέρω ποιά είναι η ορθόδοξη θέση, η πατερική θέση· γιατί η Αποτείχιση είναι και δύσκολο θέμα, δεν το ξέρω. Εκτός αν είμαι δεσπότης, αν είμαι δεσπότης που κινδυνεύω να υποστώ διακοπή μνημόνευσης από κανέναν παπά της μητρόπολής μου, θα πρέπει να είμαι ενημερωμένος, τί είναι η αποτείχιση και τί είναι η διακοπή μνημόνευσης, και τί λένε οι άγιοι πατέρες! 
Παρακαλώ τον Σύλλογο εδώ, να αποστείλουμε στον Επίσκοπο Μόρφου το βιβλίο του π. Θεοδώρου Η Αποτείχιση δεν είναι Σχίσμα, η διακοπή μνημόνευσης δεν είναι Σχίσμα, να στείλουμε το ημερολόγιο τοίχου με τους αγίους που έκαναν διακοπή μνημόνευσης, ένα δώρο από μας, για να πάρει, αν δεν ξέρει να πάρει να μάθει. Γιατί θεωρεί διδασκαλία πατερική για την Αποτείχιση, όχι την θέση των Αγίων Πατέρων, όχι την θέση των Αγίων Συνόδων, όχι τη θέση του Μεγάλου Φωτίου, όχι τη θέση των μεγάλων Αγίων που αποτειχίστηκαν, όχι την θέση του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη, που έκοψε το μνημόσυνο του Αθηναγόρα, όχι την θέση του Καντιώτη, που έκοψε το μνημόσυνο του Αθηναγόρα, όχι την θέση της Εκκλησίας της Ορθόδοξης πάνω σ’ αυτό το θέμα, αλλά τι θεωρεί, θεωρεί το εξής:  Πριν προλάβω να διαμορφώσω άποψη (λέει ο Μόρφου) …
π.Νικόλαος: Καλά δεν πρόλαβες να διαμορφώσεις άποψη, έκοψε το μνημόσυνο ο π.Θεόδωρος ο Ζήσης… Έγιναν ημερίδες… Διαμορφώνουμε άποψη η οποία πρέπει να συμβαδίζει με την άποψη της Εκκλησίας, όχι προσωπική άποψη, δεν ζητάμε την προσωπική σου άποψη, τι λέγει η εκκλησία πάνω σε αυτό ζητάμε. Όλοι τώρα οι σύγχρονοι μας έχουν πρήξει με τις απόψεις τους… Πάτερ ποια είναι η θέση σας για την νηστεία… Νομίζω, πιστεύω… Πές ποια είναι η θέση της Εκκλησίας, τι με ενδιαφέρει εμένα τι λες εσύ; Με ενδιαφέρει τι λες εσύ  αν αυτό είναι σύμφωνο με την Εκκλησία… 
Λοιπόν, πριν προλάβω λέει (ο Μόρφου) να διαμορφώσω άποψη, μας αποκάλυψε ο ίδιος ο Χριστός μέσω κάποιων ενάρετων ανθρώπων, που ζουν, ποια είναι η Ορθόδοξη στάση. Δεν την ξέραμε δηλαδή, δεν ξέραμε  την Ορθόδοξη στάση! Ο Χριστός το 2019 με όραμα την αποκάλυψε στην Εκκλησία Του!  Όλοι οι Άγιοι που έκαναν Αποτείχιση πριν, δεν ήταν στην ορθόδοξη στάση! 
Συνεχίζει ο Μόρφου: Θα πω το περιστατικό κι ας αξιολογηθεί, αξιοποιηθεί όπως θέλετε. Μια οικογένεια, αποφάσισε ο άντρας της οικογένειας, άνθρωπος της ακρίβειας της θεολογικής, να σταματήσει να πηγαίνει λειτουργίες και να κοινωνά σε ανθρώπους που μνημόνευαν τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών ή τον Πατριάρχη τον Οικουμενικό. Και του είπε η γυναίκα του έντρομη, “και πού θα πηγαίνουμε, πού θα πηγαίνουμε, του λέει, να κοινωνούμε;” – Αυτά τα αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα εμείς.-
Σκέφτηκε λίγο. “Εσκέφτηκα λέει, εσκέφτηκα. Έχει κάποια Μετόχια ο Πανάγιος Τάφος, έχει κάποια μετόχια το μοναστήρι του Σινά, θα πηγαίνουμε σ’ αυτούς να κοινωνούμε.” Η γυναίκα του, πιο νούσιμη (λογική), του λέει, “δεν κάνουμε νηστεία τρεις ημέρες και προσευχή;” Και έκαναν νηστεία τρεις ημέρες και προσευχή και εμφανίστηκε μπροστά τους ο εν ζωή ευρισκόμενος Άγιος Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας. Ένας άνθρωπος που πήγε στην Αμερική πριν 20 χρόνια και σήμερα η Αμερική έχει 19 ορθόδοξα μοναστήρια. Πνευματικό ανάστημα του μεγάλου Αγίου του Αγίου Όρους Ιωσήφ του Ησυχαστή. Ένας άνθρωπος που μπορείς να ακουμπήσεις εις την εμπειρίαν του, στην προσευχήν του . Και έδωσε ο Θεός να εμφανιστεί ενώπιον τους, από την μακρινή Αμερική στην Ελλάδα· τα κάμνει αυτά ο Θεός. Θα μου πείτε πώς γίνεται; είτε δι αγγέλου, γίνεται μεταφορά, είτε η ψυχή μεταφέρεται. Και τους ειπε …είχαν σχέση πνευματική αυτοί, ήταν στην Αμερική και μετά ήρθαν στην Ελλάδα. Άρα γνωρίζονταν με τον γέροντα. Και τους είπε, “παιδιά μου, να συνεχίσετε να πηγαίνετε λειτουργίες στις εκκλησίες που πηγαίνατε, να μην κάνετε αυτό το βήμα.” “Γέροντα, τι θα γίνει με το Ουκρανικό; τι θα γίνει με τις αναγνωρίσεις που κάνουν οι Αρχιερείς μας, ο Πατριάρχης μας.” “Τα γεγονότα τα μεγάλα που έρχονται, τα παγκόσμια γεγονότα του γενικού πολέμου, οι θεομηνίες που ήδη ξεκίνησαν, κ.α, κ.α,  κ.α,” αυτά λέει, “ενώ θα πληγώσουν και θα φοβίσουν τους ανθρώπους, θα κάνουν κι ορισμένα καλά. Ένα από τα καλά που θα κάνουν είναι ότι θα καταλάβουν οι ιερείς, οι αρχιερείς κι οι πατριαρχάδες μας ότι ενός εστί χρεία κι όχι η διχοστασία και θα σταματήσει η εξελιξη του προβλήματος διότι θα στραφεί η προσοχή μας σ’ αυτά τα μεγάλα.” 
Δηλαδή να’ ναι καλά ο πόλεμος κι όλα αυτά τα μεγάλα που θα μας κάνουν να γλιτώσουμε από την αίρεση! Δηλαδή την αίρεση θα την πολεμήσει ο πόλεμος, ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, η Τουρκία, ο Ερντογάν που θα μας κάνει τι θα μας κάνει, αυτοί θα νικήσουν την αίρεση, όχι εμείς!
“Ύστερα, όταν θα γίνει ειρήνη, αφού τελειώσει ο πόλεμος, θα γίνει ειρήνη”,  αυτά τα λέει ο Εφραίμ δηλαδή της Αριζόνα,  “θα γίνει μια Μεγάλη Σύνοδος κι όχι μόνο αυτά, αλλά και άλλα προβλήματα που έχουν προκύψει χρόνια και αιώνες στην Εκκλησία θα λυθούν.” Άρα, (συνεχίζει ο Μόρφου) τα παγκόσμια γεγονότα, τα προφητευμένα από τους Αγίους πατέρες και μητέρες δεν είναι μόνο πόνο που θα προκαλέσουν, αλλά και ωφέλεια και στο μέλλον ειρήνη και αδελφοσύνη. Οι άνθρωποι είδαν αυτή την όραση που σας είπα και σαν ορθοδοξότατοι άνθρωποι που είναι, είπαν, “γιατί να πιστέψουμε την όραση που είδαμε;” Μη δέχου και μη απόρριπτε, λένε οι Άγιοι Πατέρες στα οράματα και στις οράσεις. Μπορεί να είναι και του πειρασμού. Αν κι ο πειρασμός δεν θέλει την ενότητα και την ειρήνη. Θέλει την διχοστασία. 
Επήγαν να ρωτήσουν μια αγιασμένη ύπαρξη. Μόλις εμπήκαν μέσα εκεί στην ύπαρξη του Θεού, τι τους είπε; Πριν προλάβουν να καταθέσουν την όραση, την εμπειρία τους αν είναι αληθής ή ψευδής, αν είναι εκ Θεού ή διαβόλου. Εγύρισεν με ύφος αυστηρό και τους λέει, “ο,τι σας είπε ο Εφραίμης. Αυτό να κάνετε. Να μην βιάζεστε. Δεν έχουν σχέδιον μόνο οι άνθρωποι, έχει και ο Θεός για το σώμα του.” Ακούτε; Ποιο είναι το θεανθρώπινο σώμα; ποια είναι η άκτιστος, επίγεια εκκλησία κατά τον Άγιο Πορφύριο; Μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία. Κι έχει σχέδιο ο Θεός, δεν θα αφήσει κανέναν μας, ούτε κληρικόν ούτε λαϊκόν, αυτό το σώμα, να πάθει μεγαλύτερη ζημία. Ήδη έχουμε αρκετές πληγές. Άρα ο καλός διοικητής, ο Τριαδικός Θεός μας, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, προνοεί, προβλέπει και προλαμβάνει. Ακόμη και αυτά τα αρνητικά που ξεκίνησαν έχουν να γεννήσουν πολλά καλά για την Εκκλησίαν Του και για τον πιστό λαό. Διάκριση χρειάζεται, υπομονή και πολλή πολλή προσευχή!
π.Νικόλαος: Να το  πω τώρα αυτό ή να μην το πω; Στο λίκνο, νάνι νάνι, πώς έλεγε η μάνα μου, όταν με κοίμιζε, το θυμάμαι ακόμη, νάνι νάνι, το παιδάκι μου να κάνει, που θα μεγαλώσει και θα παντρευτεί και θα κάνει… Το θυμάμαι αυτό το νανούρισμα, αυτό το νανούρισμα είναι εδώ. Μας νανουρίζει και θα του εξηγήσω, επιτρέψτε μου, θα του εξηγήσω. Γιατί ο Μόρφου είναι από τους λίγους παραδοσιακούς που έχει η Κύπρος, αλίμονο και αδικεί τον εαυτό του με αυτά που λέει.
Πρωτίστως θα κάνω μια παρατήρηση σημαντική. Αν το όραμα αυτό είναι αληθινό, που παίζει αν είναι αληθινό ή όχι, είναι ένα όραμα που αφορά μια συγκεκριμένη οικογένεια. Δε χρειάζομαι όραμα για να σώσω την οικογένεια του Τάκη και της Βάσως για παράδειγμα, που ο Τάκης θέλει να κάνει αποτείχιση ακρίβειας και η Βάσω δεν θέλει και μαλώνει και τρομάζει και μαλλιοτραβιούνται και ξεπατώνουν τα μαλλιά κι έρχεται ο άλλος και λέει μου βγαλε τις τρίχες από δω κι έχω φαλάκρα εκεί κι έρχεται η άλλη με μαυρισμένο το μάτι εδώ, για την Αποτείχιση να σκοτώνονται. Δεν χρειάζεται. Κι εγώ σαν πνευματικός δεν είμαι Χ.Ο.Ε, δεν είμαι τα Καλά Νέα, δεν είμαι Προτεστάντης να τους χωρίσω. Το μόνο που θα τους πω οικονομώντας, είναι, “φροντίστε να πάτε σε παραδοσιακούς ιερείς που μνημονεύουν”. Αυτό έκανα αυτά τα χρόνια, δεν χρειαζόμουν τον γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας από την Αμερική να έρθει να μου το πει. Και στην Ρωσία θα πήγαινα να πω σ’ αυτούς που μάλωναν, μη αδερφέ μου, μαλώνετε, δεν είναι ώρα, θα ρθει η ώρα που θα ρθει και στη Χάρη η γυναίκα και θα μπορείτε να το κάνετε, μαζί. 
Ένα αυτό. Αυτό, όμως, είναι πληροφορία ενός αγίου για ένα συγκεκριμένο θέμα και πρόβλημα μέσα στο σπίτι. Αυτοί είχαν θέμα. Έντρομη, λέει η γυναίκα δέχτηκε την απόφαση του άντρα να εκκλησιάζονται στις εκκλησίες του Σινά, έντρομη. Λέει ας προσευχηθούμε. Προσευχήθηκαν και ήρθε ο Εφραίμ και τους είπε “μη βιάζεστε, μην κάνετε αυτό το βήμα.” Αυτό είναι σημείο, σημαία, για την Ορθοδοξία; Μα είμαστε σοβαροί; Αυτη η πληροφορία που είχε αυτό το αντρόγυνο το βγάζουμε και λέμε, ο Χριστός πληροφόρησε την Εκκλησία πώς πρέπει να πορευτεί απο δω και πέρα; 
Θα σας δώσω ένα παράδειγμα που θα σας ξεκαθαρίσει τη σκέψη τώρα. Γνωρίζω άγιο Άνθρωπο, αναγνωρισμένο Άγιο, που τώρα ο Πατριάρχης είπε ότι θα τον αναγνωρίσει και σαν Άγιο, ο οποίος εμφανίστηκε σε σπίτι πνευματικού πατρός, ποιμένος, πνευματικού και τον πληροφόρησε ότι για το πρόβλημα που τον απασχολεί, για μια οικογένεια, που υπάρχουν θύματα σε αυτή την οικογένεια, να δώσει την ευλογία του να χωρίσει η οικογένεια, να βγάλει διαζύγιο. Προσέξτε! Να πώ εγώ τώρα αυτό ότι από δω και πέρα η Εκκλησία ξεχνάει το «Ούς ο Θεός συνέζευξεν, άνθρωπος μη χωριζέτω» και να πάρω την ειδική περίπτωση και να πω, ο Άγιος είπε από δω και πέρα να χωρίζετε; Ότι πήρα απάντηση από τον άγιο τάδε τον Μεγάλο, άρα η Εκκλησία να βγάζει από δω και πέρα διαζύγια, που εμείς λέμε, παρ εκτός θέματος μοιχείας, που ακόμη και για τη μοιχεία όχι στο διαζύγιο λέμε, παλεύουμε να τους γλιτώσουμε! Δηλαδή είναι δυνατόν, επειδή ο Άγιος είδε το πρόβλημα, είδε τα παιδιά ότι θα φτάσουν στα ναρκωτικά, είδε κάποια άλλα θέματα και είπε εντάξει, με συγκατάβαση,να γίνει αυτό αφού είστε ήδη εν διαστάσει, και τόσο ξύλο πέφτει, και τόσα ναρκωτικά πέφτουν και τόση αυτοκτονία απειλείται… Αυτό κάνει αυτός ο επίσκοπος Μόρφου! Πήρε το παράδειγμα ενός τραυματισμένου ζευγαριού πάνω στο θέμα της Αποτείχισης, έρχεται ο Εφραίμ, αν ήρθε ο Εφραίμ και είπε αυτά, αν είπε αυτά, θα σας αποδείξω ότι δεν είπε, δεν είπε… 
Λοιπόν, ξεκάθαρα, η θέση αυτή του γέροντα Εφραίμ, αν ειπώθηκε έτσι, που τον πιστεύω τον Μόρφου, αν ειπώθηκε έτσι, είναι προβληματική θέση. Είναι θέση που είναι μόνο για την οικογένεια, δεν είναι για την Εκκλησία. Γιατί δεν εδράζεται πάνω στην εμπειρία των Πατέρων, άλλα λένε οι Πατέρες για την Αποτείχιση. Θα περίμενα τον Μόρφου να πει, “κοιτάξτε, έχουμε την πατερική θέση, έχουμε τον 15ο κανόνα της Πρωτοδευτέρας  Συνόδου, έχουμε τους Αγίους που αποτειχίστηκαν, έχουμε τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, έχουμε τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο που αποτειχίστηκε όλη η ομάδα του για το θέμα ότι τον καθαίρεσαν, έχουμε Σύνοδο της Ρωσίας που αποτειχίστηκε από την επίσημη Εκκλησία της Ρωσίας κι έγιναν αργότερα οι Ρώσοι της Διασποράς, που από κει βγήκε ο Άγιος Σεραφείμ ο Ρόουζ, ο Άγιος Ιωάννης ο Μαξίμοβιτς κι άλλοι Άγιοι, έχουμε τον Καντιώτη, ολόκληρο το Άγιο Όρος που το 1969 έκοψαν το μνημόσυνο του Αθηναγόρα. Επίσης να πούμε ότι λένε οι ιεροί κανόνες αυτό, και λένε οι κανόνες εκείνο, και υπάρχει Σύνοδος που επικυρώνει …ωραία… να το πεις αυτό και μετά αν χρειάζεται να πεις, έχουμε και κάποιες περιπτώσεις που δε μπορεί ο κόσμος να το χωνέψει την αποτείχιση και τσακώνονται και μαλώνουν και γι αυτό τον λόγο ο γέροντας Εφραίμ πήρε θέση. 
Επίσης, πράγματι, αν τα προσωπικά θέματα κάποιας οικογένειας και μια προσωπική πληροφορία που είχαν από τον γέροντα το πούμε δημόσια, ο γέροντας αυτός, επειδή έχει κάνει κι άλλες επισκέψεις κι έχει πει “με την ευχή μου αποτειχιστείτε”, φαίνεται ο γέροντας σαν ασταθής, ότι άλλα λέει στον έναν κι άλλα στον άλλον, σαν ασταθής και δεν είναι σωστό να τα βγάζουμε στην φόρα αυτά, γιατί κι εγώ μπορώ να ανοίξω το στοματάκι μου και να πω βιώματα …καταλαβαίνετε με τον τρόπο που σας το λέω … Πρέπει δηλαδή να καταλάβει ο Άγιος Μόρφου, ότι δε μπορεί να εκθέτει τον γέροντα Εφραίμ και να φαίνεται ο γέροντας Εφραίμ ότι άλλα είπε σ΄αυτή την οικογένεια κι άλλα είπε σε άλλους, γιατί κι εμείς μπορούμε  να κάνουμε, κι εμείς μπορούμε να πούμε… Και υπάρχουν άνθρωποι που αν τους αμολήσουμε, δεν τους επιτρέπουμε, δεν τους λέμε να τα πουν… Μπορούν να τα πουν. 
Ας διαβάσω την απάντηση μιας ψυχής, που όταν ανακοίνωσα την ομιλία αυτή έγραψε τα εξής: 
Οι πατέρες της αγιοπατερικής αποτείχισης και το ποίμνιό τους είναι αυτοί που συνεργάζονται με τον Θεό στο σχέδιο για την σωτηρία του σώματός Του. Ο Θεός χρησιμοποίησε, χρειάστηκε τον άνθρωπο, ακόμη και για το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου, περίμενε μια Παναγία να γεννηθεί για να πραγματώσει το σχέδιο της σωτηρίας του δημιουργήματος Του. Για τον ευαγγελισμό του κόσμου επίσης χρησιμοποίησε τον άνθρωπο, τους αλιείς,απλούς ανθρώπους που τον ακολούθησαν και έγιναν οι Απόστολοί Του και Ευαγγελιστές. Για την Σωτηρία του σώματός Του, της Εκκλησίας, δεν χρειάζεται, δεν θα χρησιμοποιήσει τον άνθρωπο; τους ανθρώπους του; αν είναι δυνατόν!(  Στον συγκεκριμένο άνθρωπο χρειάστηκε και μίλησε έτσι και ) το ότι επέλεξε αυτή την διήγηση ο Άγιος Μόρφου δείχνει προχειρότητα και αμηχανία, αλλά και ανωριμότητα πνευματική.  (Και ο γ. Αγάθωνας ενδεχομένως έχει εκφραστεί έτσι σε κάποιες ψυχές, σε αυτές που έτσι έπρεπε να μιλήσει για εντελώς ιδιαίτερους και προσωπικούς λόγους αυτής της ψυχής.) 
Φυσικά κι εγω το έχω κάνει αυτό, δηλαδή έρχεται ο άλλος και μου λέει, “πάτερ, δε μπορώ να νηστέψω Τετάρτη και Παρασκευή.” “ Έλα, ρε, εντάξει, φάε,” του λέω ….. Βγάζει μετά διάταγμα: «Ο γέροντας είπε να τρώμε κρέας την Τετάρτη και τη Παρασκευή, όλη η αδελφότητα!» Αυτό ακριβώς κάνει ο Μόρφου κατ’ αντιστοιχία. 
Συνεχίζει η ψυχή: Αυτό δεν σημαίνει ότι θα ακυρώσουμε τον αγώνα της Εκκλησίας, του ίδιου του σώματος του Χριστού, δηλαδή, για να αποβάλλει την αίρεση και το σχίσμα, τη μόλυνση. Θα λέγαμε ότι όσοι αγωνίζονται ενάντια στο σχίσμα και στην αίρεση είναι το ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας, που δε μπορεί ποτέ να λείψει όσο αυτό το Σώμα είναι ζωντανό, δεν πρέπει να λείψει και δεν πρόκειται να λείψει ποτέ.
Θα πω, όμως, και κάτι τώρα, που είναι πολύ σημαντικό. 
Αυτή την καινοφανή διδασκαλία ότι θα περιμένουμε τον πόλεμο να μας λυτρώσει! Αυτό είναι πρωτοφανές για τα πατερικά κείμενα· θέλω να μου βρει αντιστοιχία Πατερική, Αγίου, που έλεγε μην αγωνίζεστε, μην αντιδράτε, μην κόβετε το μνημόσυνο, μην πολεμάτε τις αιρέσεις, θα περιμένουμε να γίνει ο πόλεμος να το θεραπεύσει αυτό! 
Και λέει ο μητροπολίτης Μόρφου, ότι δεν πρόκειται ο Θεός να επιτρέψει να χαθεί ούτε μια ψυχή … Μέχρι να γίνει ο πόλεμος, Άγιε Μόρφου, όλοι αυτοί που μνημονεύουν τον σχισματικό Επιφάνιο και όλοι αυτοί που πάνε και κοινωνούν από τα χέρια του καθαιρεμένου Επιφάνιου, που δεν έγινε θεία κοινωνία, είναι ψωμί και κρασί και δεν έγινε Σώμα και Αίμα Χριστού, παθαίνουν ή δεν παθαίνουν; Βγαίνουν εκτός Εκκλησίας ή δεν βγαίνουν εκτός Εκκλησίας. Θα περιμένω τον πόλεμο; Μέχρι να γίνει ο πόλεμος, ζήτω που καήκαμε! Αν αφήσουμε τον πόλεμο! Θέλω να μου πεις ποιος Άγιος είπε, “μην αγωνίζεστε χριστιανοί εναντίον των αιρέσεων, γιατί θα γίνει ο πόλεμος που θα τα διαλύσει όλα αυτά!” Τι παράλογα είναι αυτά τα πράγματα και παραμυθιάζουμε το λαό και υπάρχουν και άνθρωποι από κάτω που είναι ευκολόπιστοι και ακούν αυτά και σου λέει ο άλλος, έτσι θα είναι τα πράγματα. Έχει τώρα μια δεκαετία που γίνονται αυτά. 
Η Κατάνυξη έγραψε,  μια απάντηση στον Μητροπολίτη Πειραιώς εχθές – είναι ιστορική η απάντηση της Κατάνυξης, που ξεχωρίζει και ξεκαθαρίζει παρα πολύ σημαντικά θέματα της επικαιρότητας και στο θέμα της Πίστης μας. Γράψαμε εκεί το εξής: 
Θα βρεθούν πολλά ιστολόγια και Κληρικοί, τα οποία θα περιμένουν με νεο-πεντηκοστιανικό τρόπο, «αποκαλύψεις» και «οράματα», για να κάνουν εκείνα τα αυτονόητα που προβλέπει η εκκλησιαστική θεολογική και ιερο-κανονική τάξη των αρχαίων Αγίων Πατέρων, που μάτωσαν σε αγώνες ομολογίας και αιρετικών διωγμών, για να μάς παραδώσουν έτοιμα τα θεολογικά όπλα μας (φαίνεται, για μερικούς Χριστιανούς οι αρχαίοι Πατέρες είναι μόνον αρχαίοι, «κίτρινο γράμμα στο συρτάρι»). Υπάρχουν κι εκείνοι που θα επικαλούνται, όπως γίνεται τα τελευταία δέκα τουλάχιστον χρόνια, τον «επερχόμενο πόλεμο» και την «κατά των αιρετικών καθαρτική μάχαιρα», για να μη προβαίνουν στο αυτονόητο εκκλησιαστικό καθήκον τους ! Και βέβαια, ο πόλεμος θα έρθει ! Και θα έρθει ακριβώς, επειδή Εσείς και οι λοιποί επιγνώμονες Επίσκοποι δεν κάνετε όσα προβλέπουν οι ιεροί Κανόνες των Πατέρων για τις αιρέσεις, και «αναγκάζετε» την φιλανθρωπία του Θεού να εφαρμόσει «plan B» («θέλημα κατά παραχώρηση, όχι κατ΄ ευδοκία»), εκείνο της σκληρής εθνικής παιδαγωγίας, για να σωθούμε από την αίρεση. 
Πρόσεξε Άγιε Μόρφου, μήπως επειδή περιμένεις τον πόλεμο, ο πόλεμος γίνει επειδή εσύ δεν αντιδράς εναντίον της αιρέσεως του Οικουμενισμού, του Ουκρανικού θέματος και του Κολυμπαρίου. Μήπως περιμένεις τον πόλεμο να ρθει να κάνει την δουλειά σου! Είναι δουλειά σου, εσύ, του Επισκόπου, των Επισκόπων δουλειά είναι να αντιδράσουν στις αιρέσεις, όχι του πολέμου που θα ρθει, όχι του Ερντογάν. Σιγά μην αφήσουμε στον Ερντογάν και στην Αμερική να μας λύσουν τα θέματα! Απαράδεκτα είναι αυτά και αντιεκκλησιαστικά, αντιπατερικά, αντιπατερική διδασκαλία είναι αυτή! Θα κρυβόμαστε πίσω από τον επερχόμενο πόλεμο, πίσω από τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο για να μας λύσει τα θέματα, πίσω από τον πόλεμο του φυσικού αερίου και του υγρού στοιχείου του νερού θα περιμένουμε να μας λύσουν τα προβλήματα! Είναι απαράδεκτες αυτές οι θέσεις, Είναι εξωεκκλησιαστικές και θα πρέπει να προσέχει ο μητροπολίτης Μόρφου. 
Και θα συνεχίσω με το εξής:  Ήταν, όμως ο Εφραίμ στο όραμα αυτό; Είπε αυτά τα πράγματα που λες εσύ Άγιε Μόρφου; Αν δεν τα δημοσίευες, τι καλά θα ήταν; Θα τα ήξεραν αυτοί οι άνθρωποι και δεν θα ήταν για όλη την Εκκλησία. Τα δημοσίευσες, αλλά τα δημοσίευσε κι άλλος. Ένας φίλος αυτού του ανθρώπου που είδε το όραμα, που ήξερε το όνομά του, φίλος, γνωστός. Και ήξερε και την γερόντισσα, η οποία είπε «ο Εφραίμης» . Με λίγα λόγια, υπάρχει και άλλη εκδοχή της αφήγησης, αδερφοί μου, που είτε ο Μόρφου· είτε την ήξερε και την άλλαξε, είτε του δώσανε, του πλασάρανε, μια πληροφορία οι Οικουμενιστές να πει, να βάλει στο στόμα του Εφραίμ άλλα λόγια. Γιατί ο Άγιος Εφραίμ αποκαλύπτεται…
Ένας πρώην βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, συγγραφέας κλπ. και δημοσιογράφος νομίζω, ο Ηλίας ο Καλλιώρας, σε συνέντευξη που έδωσε στον Διονύση τον Μακρή, αλλά και στο Οδύσσεια T.V., δεν θα σας πω τι λέει ακριβώς, θα σας πω ότι όταν ήρθε ο Εφραίμ στο όραμα αυτού του ανθρώπου, είπε τρία πράγματα διαφορετικά εντελώς από αυτά που λέει ο Μόρφου. Και λέει ο Καλλιώρας ότι είναι γνωστή μου οικογένεια, μου τα διηγήθηκαν εμένα. Τι είπε ο γέροντας Εφραίμ στην απάντησή του, στο ίδιο όραμα : 
πρώτον, όταν ξέρουμε ότι υπάρχουν σχισματικοί δεν πάμε στην Εκκλησία διότι δεν έχουν θεία χάρη. 
Δεύτερον, όταν υπάρχουν σχισματικοί οι οποίοι έρχονται ξαφνικά ενώ η ακολουθία γίνεται κι εμείς δεν το γνωρίζουμε φεύγουμε και 
τρίτον, όταν ένας ιερέας λέει ότι ο Επιφάνιος πράγματι έχει θεία χάρη κι ότι η σχισματική Εκκλησία της Ουκρανίας πρέπει να ανθίσει, ούτε σε αυτό πηγαίνουμε. 
Αυτά είπε ο Εφραίμ κατά τον Ηλία τον Καλλιώρα, που μας διηγείται το ίδιο θαύμα, και ότι πήγε μετά σ’ αυτή την γερόντισσα και είπε « ο,τι σας είπε ο Εφραίμης» . Αυτά που είπε ο Εφραίμης είναι διαφορετικά από αυτά που μας είπε ο Μόρφου! Οπότε γίνεται μπέρδεμα. Και θα συστήσω – όχι στον Ηλία, το λαϊκό, οι λαϊκοί λέτε ο,τι θέλετε κι όπως θέλετε, δεν έχετε και ευθύνη ποιμαντική – στον Επίσκοπο, να προσέχει άλλη φορά . Προσωπικά οράματα σε ανθρώπους να μην τα βγάζει σαν σημαία για την Εκκλησία, γιατί κάνει λάθος, γιατί κάνει λάθος. 
Είχα γράψει, ας το πω κι αυτό κι ας τελειώνω μ’ αυτή την υπόθεση : 
Δέχομαι συνεχώς μηνύματα καί τηλεφωνήματα γιά τίς δηλώσεις τοῦ μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου σχετικά μέ τό θέμα τῶν ἀντιδράσεων στό οὐκρανικό ζήτημα καί τῆς διακοπῆς μνημόνευσης τῶν ἐπισκόπων.
Ὁ μητροπολίτης ἔφερε ὡς παράδειγμα ὑγιοῦς ἀντίδρασης στό θέμα αὐτό ἐκ μέρους τῶν χριστιανῶν, ὄχι τίς καταγεγραμμένες πατερικές θέσεις καί τούς ἱερούς κανόνες πού ρυθμίζουν τή στάση ἑνός ἑκάστου χριστιανοῦ, ἀλλά ἕνα προσωπικό ὅραμα πού εἶδαν δύο εὐλαβεῖς χριστιανοί μέ τήν παρουσία τοῦ μακαριστοῦ πλέον γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτη, ὁ ὁποῖος μέσω τοῦ ὁράματος τούς ἔδωσε λύση στήν ἀγωνία τους γιά τή στάση πού ἔπρεπε νά κρατήσουν ὡς οίκογένεια σχετικά μέ τήν ἀποτείχιση. 
Ἀνακοινώνω λοιπόν πώς κατά τήν προσεχῆ ὁμιλία μου τῆς Κυριακῆς 15ης Δεκεμβρίου με θέμα: Ὁ μεγάλος ψαράς ὅσιος γέροντας Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης (δεῖτε ἐδῶ τήν ἀνακοίνωση τῆς ζωντανῆς Ὁμιλίας), θά δώσω τήν ἁρμόζουσα ἀπάντηση. Θά ἐξηγήσω πώς ὅταν γενικεύουμε μιά θέση ἑνός γέροντα καί τήν προτείνουμε ὡς παράδειγμα ἐφαρμογῆς ἀπό τήν Ἐκκλησία, κινδυνεύουμε νά χαρακτηριστεῖ ὁ γέροντας αὐτός ἀσταθής, ὅταν γιά τό ἴδιο θέμα μίλησε διαφορετικά σέ ἄλλους ἀνθρώπους. Εἶναι λάθος νά παραγνωρίζουμε τήν ἐπίσημη πατερική γραμμή καί νά κρύβουμε τήν προσωπική μας ἀδυναμία νά διακόψουμε τή μνημόνευση γιά τίς αἱρετικές ἀποφάσεις μίας Συνόδου, πίσω ἀπό ὁράματα πού ἀφοροῦν εἰδικές περιπτώσεις ἀνθρώπων.
Αυτά είχα γράψει και νομίζω ανταποκρίθηκα σε αυτά που υποσχέθηκα.  Τότε που έγραφα αυτά δεν ήξερα ότι υπάρχει κι άλλο βίντεο του βουλευτού αυτού, που ανατρέπει τις θέσεις τις οποίες μας είπε εδώ ο Μόρφου. 
Λοιπόν, Άγιε Μόρφου, κ. Νεόφυτε, σου βάζω μετάνοια, προσκυνώ την χάρη σου και παρακαλώ τον Θεό να σε φωτίσει να καταλάβεις πως με αγάπη στα είπα αυτά. Αν φώναξα και λίγο συγχώρεσέ με, με ξέρετε άλλωστε, αλλά με αγάπη τα είπα και με σεβασμό και με πόνο, όπως και την άλλη φορά, δε με καταλάβατε, και τώρα, παρακαλώ να με καταλάβετε και άλλη φορά να είστε προσεκτικός. 
Επειδή είπε ο άγιος να χωρίσει ένα ζευγάρι για λόγους που έπρεπε, δεν θα το κάνουμε αυτό σημαία και θα πούμε επιτρέπεται ο χωρισμός σε όλα τα ζευγάρια που υπάρχουν. 
Είναι δυνατόν να γίνεται αυτό σημαία για την Ορθοδοξία; Είναι αυτό στάση για μας; Είναι απάντηση του Χριστού για το πώς πρέπει να σταθούμε απέναντι στο Κολυμπάρι και στο Ουκρανικό ζήτημα, το όραμα που είδατε εσείς; Είναι δυνατόν; 
Σας παρακαλώ άγιε Μόρφου, μη μας προκαλείτε, μη μας σκανδαλίζετε. Αδικείτε τον εαυτό σας, Αφήστε αυτά τα περί πολέμων ότι θα μας σώσουν· τώρα να αντισταθείτε, μην κρύβεστε πίσω από τον επερχόμενο πόλεμο. Ο Χριστός από μας περιμένει να κουνηθούμε. Αν είναι έτσι όπως τα λέτε, κι ο Κολοκοτρώνης θα έλεγε, “ο Χριστός να σώσει την Ελλάδα”, κι ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός “ο Χριστός θα σώσει την Εκκλησία’, θα υπέγραφε στην Φεράρα και θα ’λεγε ο Χριστός θα μας σώσει…




Τετάρτη 20 Μαΐου 2020

Εντός και Εκτός Εκκλησίας. Τα Ψέματα των Οικουμενιστών κατά του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.




 
Αποτείχιση είναι Εντολή του Θεού.
Είναι η Διαχρονική Αντίδραση των Ορθοδόξων κατά των Αιρετικών.

Ὁ 15ος Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας ἀναθέτει μέν στά ἄτομα τήν παύση τοῦ μνημοσύνου πρό Συνοδικῆς διαγνώσεως, δέν ἀναθέτει, ὅμως, στά ἄτομα τίς δίκες καί καταδίκες τῶν αἱρετικῶν Ἐπισκόπων. Αὐτό εἶναι ἔργο, ὄχι ἀτόμων, ἀλλά Συνόδου                 
           Ἀποτείχισις δέν σημαίνει τὸ νὰ βγεῖ κάποιος ἐκτός τοῦ τείχους, ἐν προκειμένω τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἐσφαλμένα πιστεύουν οἱ περισσότεροι. Ὁ ἀποτειχισθείς κληρικός, ἕνεκα τῆς φανερῆς αἱρέσεως τοῦ ἐπισκόπου του, φτιάχνει ἕνα τεῖχος ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ τὸν χωρίζει ἀπὸ τὸν αἱρετικὸ ἐπίσκοπο, μέχρι νὰ ἔρθει Ὀρθόδοξη Σύνοδος, νὰ καθαιρέσει τὸν αἱρετικὸ ἐπίσκοπο, ἐὰν δὲν μετανοήσει.



Σάββατο 2 Μαΐου 2020

Ο Μέγας Βασίλειος ΑΠΑΝΤΑ σε όσους λένε ότι «Εμείς θα αγωνισθούμε εναντίον του Οικουμενισμού μέσα στην Εκκλησία». Ξεκαθαρίζει ποιοι είναι «Εντός της Εκκλησίας» και ποιοί «Εκτός».






«Ουδέ δύναμαι αυτόν 
κοινωνόν ηγήσασθαι των αγίων»


(Μ. Βασίλειος – Επιστολή (214) προς Κόμητα Τερέντιον)


Διακοπή Εκκλησιαστικής Κοινωνίας με τους Αιρετικούς ΠΣΕσατζίδες-Οικουμενιστές και τους Παρασυνάγωγους ΓΟΧ η μόνη οδός σωτηρίας


Ο Μ. Βασίλειος στα όρια της ποιμαντικής του ευθύνης, ως επίσκοπος, ως έμπονος παρατηρητής των εκκλησιαστικών πραγμάτων και ως Θεοφόρος αναλυτής της Ορθόδοξης εκκλησιολογίας, απευθύνεται στο Μ. Αθανάσιο σε καιρό «φοβερού χειμώνος», όπως χαρακτηρίζει την εκκλησιαστική πραγματικότητα στην Αντιόχεια (σχίσμα).

Για το Μ. Βασίλειο μια εκκλησιαστική ενότητα στην Αντιόχεια σε έδαφος εκριζωμένης Ορθοδοξίας, σε φιλοαρειανική βάση, είναι πνευματική απώλεια, βαρύς χειμώνας, γι’ αυτό και επικαλείται για πνευματική βοήθεια τον Μ. Αθανάσιο.

Γράφει σχετικά: «όσον των Εκκλησιών τα αρρωστήματα επί το μείζον πρόεισι, τοσούτον πάντες επί την σην επιστρεφόμεθα τελειότητα, μιαν εαυτοίς υπολείπεσθαι των δεινών παραμυθίαν την σην προστασίαν πεπιστευκότες…» δηλ.: «όσον τα αρρωστήματα των Εκκλησιών γίνονται βαρύτερα, τόσον περισσότερον στρεφόμεθα όλοι προς την τελειότητά σου, διότι έχομεν πιστεύσει ότι μόνο μια παραμυθία δια τα δεινά μάς έχει μείνει, η δική σου προστασία» (Προς Αθανάσιον Αλεξανδρείας – Επιστολή 80).

Σήμερα, που η Εκκλησία μετατρέπεται σιγά – σιγά σε «οικουμενιστική Εκκλησία» (π. Ανατόλιος – προφητεία) και διαφαίνονται τα στοιχεία – σημάδια της πανθρησκείας, οι ευαίσθητες – εξεγερμένες ορθόδοξες συνειδήσεις στρέφονται και στο Μ. Βασίλειο, κατ’ αναλογία της δικής του ποιμαντικής αγωνίας, για τις εκκλησιολογικές μεταλλάξεις της εποχής του.

Η σημερινή οικουμενιστική διάβρωση θα είχε ίσως αποφευχθεί και σίγουρα θα είχε μετριασθεί, αν στην εποχή που ο οικουμενισμός απαριθμούσε μια δράκα επισκόπων, είχε δημιουργηθεί μια πνευματική Πατερική θωράκιση, μια θεολογική αφύπνιση διάρκειας, που είχαν ξεκινήσει οι π. Φιλόθεος Ζερβάκος, ο επίσκοπος Φλωρίνης Αυγουστίνος και σχεδόν όλο το Άγιο Όρος.

Δυστυχώς, η θεωρία των δύο άκρων του π. Επιφανίου, δημιούργησε μια απλή ενωτική επιφάνεια στην Εκκλησία και έδωσε χώρο διαμόρφωσης της οικουμενιστικής πλάνης – αίρεσης και παραπλάνησης πολλών πνευματικών ανθρώπων.

Στην Επιστολή (214) προς «Τερέντιο Κόμητα», ο Μ. Βασίλειος διατυπώνει βασικές πνευματικές – εκκλησιολογικές θέσεις, χρήσιμα εννοιολογικά – θεολογικά εργαλεία απέναντι σε αφελή και εκλεπτυσμένα επιχειρήματα των οικουμενιστών και των συνοδοιπόρων του (Ι. Μονές, Χριστιανικοί σύλλογοι, πνευματικοί και μεγάλο πλήθος πιστών).

Για παράδειγμα, τις σημερινές ομολογιακές τοποθετήσεις των Ορθοδόξων (Αποτειχίσεις, διακοπή μνημοσύνων), τις χαρακτηρίζουν με το περιγραφικό σχήμα ως «εκτός Εκκλησίας» ή ως «σχίσματα». Πάρα πολλοί, κληρικοί και λαϊκοί καθώς και μοναχοί, με ιδιαίτερη «Ορθόδοξη φόρτιση» και αξιώσεις καθολικότητας, με μικρή όμως υπόληψη των Πατερικών θέσεων, λέγουν: «Εμείς θα αγωνισθούμε εναντίον του Οικουμενισμού μέσα στην Εκκλησία».

Αυτές οι προσωπικές απόψεις, δεν εκφράζουν τις βαθύρριζες Αγιογραφικές πνευματικές – Πατερικές θέσεις. Είναι, οι απόψεις αυτές, επικέντρωση σε δειλές ιδεοτυπικές ανασυγκροτήσεις ιδεών μέσα στον ιδεολογικό χώρο περί «δύο άκρων», δηλ. οικουμενισμού και ζηλωτισμού.

Ο Μ. Βασίλειος στην επιστολή αυτή (214), εκφράζει αποθαρρυντικές θέσεις για όλους εκείνους, που έχουν ως βασιμότητα τον μετά «νηφαλιότητος» αγώνα εναντίον του οικουμενισμού στα όρια της συνύπαρξης με την Ορθοδοξία, την οποία συνύπαρξη ονομάζουν «εντός της Εκκλησίας»!

Στην Επιστολή ο Μ. Βασίλειος, την παράταξη του φιλαρειανού επισκόπου Παυλίνου (Θεσμική Ορθοδοξία της Αντιοχείας) την αποκαλεί απλά «αδελφοί», ενώ τους Ορθοδόξους πιστούς, που παραμένουν στην πνευματική καθοδήγηση του εξορίστου επισκόπου Μελετίου, όντως Ορθοδόξου, τους αποκαλεί αληθινή Εκκλησία. Γράφει σχετικά: «Προς δε τη φήμη ταύτη κατέλαβεν ημάς ακοή ότι και οι της κατά Παυλίνον συντάξεως αδελφοί διαλέγονται τη ορθότητί σου περί της προς ημάς ενώσεως, ημάς δε λέγω τους της μερίδος του ανθρώπου του Θεού, Μελετίου του επισκόπου. Ούς και γράμματα ακούω νυν των Δυτικών περιφέρειν αυτοίς την επισκοπήν της κατά Αντιοχείαν Εκκλησίας επιτρέποντα, παραλογιζόμενα δε τον θαυμασιώτατον επίσκοπον της αληθινής του Θεού Εκκλησίας Μελέτιον» δηλ. «πλην δε της φήμης αυτής έφθασεν εις ημάς η πληροφορία ότι οι αδελφοί της παρατάξεως του Παυλίνου έρχονται εις συνεννοήσεις με την ορθοφροσύνην σου περί ενώσεως με ημάς. Και όταν λέγω «ημάς», εννοώ την μερίδα του ανθρώπου του Θεού, του επισκόπου Μελετίου».

Ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτη η ορολογία – φρόνημα του Μ. Βασιλείου, που ξεκαθαρίζει ποιοι είναι «Εντός της Εκκλησίας» και ποιοι «Εκτός». Η οριογραμμή είναι σαφής. Την θεσμική – διοικητική (νόμιμη) Εκκλησία της Αντιοχείας υπό τον φιλαρειανόν επίσκοπον Παυλίνο, που έχει την αποδοχή των Δυτικών Ορθοδόξων, την αποκαλεί απλά «αδελφούς», ενώ όσοι αναγνωρίζουν ως ποιμένα τον Ορθόδοξο, μα εξόριστο επίσκοπο Μελέτιο, τους χαρακτηρίζει «Αληθινή Εκκλησία του Θεού» και τον Μελέτιο «θαυμασιώτατον επίσκοπον».

Ερωτήματα: Ο Μ. Βασίλειος με την ορολογία του ενισχύει το «σχίσμα της Αντιοχείας», δηλ. σχίζει την Εκκλησία ή τους προτρέπει ενωτικά να στοιχηθούν πίσω από τον επίσκοπο Μελέτιο, ως ανήκοντες – λόγω αληθούς πίστεως – στην Ορθόδοξη και αληθινή Εκκλησία;
Ποιοί είναι εντός Εκκλησίας; Οι υπό τον φιλαρειανόν επίσκοπον (νόμιμον) Παυλίνον ή
του επισκόπου Μελετίου;
Να υπογραμμίσουμε, ότι ο Ι. Χρυσόστομος έχει αφιερώσει ολόκληρη εγκωμιαστική ομιλία για τον επίσκοπο Μελέτιο.

Ανήκουν στην αληθινή Εκκλησία του Θεού οι σημερινοί οικουμενιστές επίσκοποι; Ασφαλώς όχι, δεν ανήκουν. Αυτή είναι η αλήθεια κατά τον Μ. Βασίλειο και όχι μόνο.
Προειδοποιεί ο Μ. Βασίλειος με απόλυτη κατηγορηματικότητα: «Εγώ γαρ, ουχ όπως ει επιστολήν τις ανθρώπων δεξάμενος επ’ αυτή μέγα φρονεί, τούτου ένεκεν υποσταλήναι ποτέ καταδέξομαι, αλλ’ ουδ’ αν εξ αυτών ήκει των ουρανών, μη στοιχή δε τω υγιαίνοντι λόγω της πίστεως, δύναμαι αυτόν κοινωνόν ηγήσασθαι των αγίων» δηλ.
«Διότι εγώ, όχι μόνο αν εδεχθη κανείς επιστολήν από ανθρώπους (Εννοεί τους Δυτικούς) και υπερηφανεύεται δι’ αυτήν, δεν πρόκειται δια τούτο να υποχωρήσω, αλλά και από τους ουρανούς ακόμη αν έλθει αυτή, δεν συμφωνεί δε ούτος (ο επίσκοπος δηλ.) με την γνήσιαν διδασκαλίαν της πίστεως, δεν θα δυνηθώ να τον θεωρήσω ως έχοντα κοινωνίαν (εκκλησιαστική) με τους αγίους (Ορθοδόξους Χριστιανούς)».

Η απόφαση διακοπής κοινωνίας και μνημοσύνων οικουμενιστών επισκόπων και Πατριαρχών από σημερινούς Πατέρες, είναι απόφαση θεολογικής συνέχειας του Μ. Βασιλείου, υπεράσπιση της «μερίδος των ανθρώπων του Θεού», οντολογική παραμονή στην αληθινή Εκκλησία και όντως κοινωνία με τους αγίους.


ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ



Πέμπτη 30 Απριλίου 2020

Ανοικτή επιστολή προς τον Ιερομόναχο Σάββα Αγιορείτη.



Ανοικτή επιστολή προς τον Ιερομόναχο Σάββα Αγιορείτη.





Διακοπή Εκκλησιαστικής Κοινωνίας με τους Αιρετικούς ΠΣΕσατζίδες-Οικουμενιστές και τους Παρασυνάγωγους ΓΟΧ η μόνη οδός σωτηρίας

Ἀγαπητὲ πατέρα Σάββα Ἁγιορείτη,

Μετὰ ποὺ παρακολούθησα στὸ διαδίκτυο ἕνα κήρυγμά σας: «Σύντομη ἀποτίμηση τῆς οἰκουμενιστικῆς ψευτοσυνόδου τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης» https://www.youtube.com/watch?v=klpI5t8_vhI&feature=share

μοῦ γεννήθηκαν αὐθόρμητα κάποια ἐρωτήματα καὶ σᾶς παρακαλῶ ἂν θέλετε νὰ ἀπαντήσετε ἐγγράφως.

1) Λέτε ὅτι, αὐτοὶ ποὺ ὑπέγραψαν τὶς κατάπτυστες ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου καὶ ποὺ ἐφαρμόζονται πλέον μὲ συνοδικὴ ἐπίσημη ἔγκριση ἀπὸ τὴν Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐλλάδος, εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας, μαζὶ μὲ τὸν ἀρχιαιρεσιάρχη Πατριάρχη Κων/πόλεως Βαρθολομαῖο, διότι δέχονται τὶς αἱρέσεις ὡς μέλη τῆς Μίας, Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Ἐσεῖς ποὺ μνημονεύετε Ἐπίσκοπο ποὺ δέχεται τὶς ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου (καὶ συνεπῶς ἐκτὸς Ἐκκλησίας) τὶ εἴσαστε καὶ ποῦ βρίσκεστε; Μήπως εἴσαστε ἐντὸς Ἐκκλησίας ὅπως ἀδόκιμα ὑποστηρίζετε; Εἴσαστε ἐκτὸς Ἐκκλησίας, πάτερ μου, λόγω τοῦ μολυσμοῦ τῆς πίστεως διὰ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικούς (Ἁγ.Θεόδωρος Στουδίτης).

Ὁ Άγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, μέγας ὁμολογητὴς καὶ στυλοβάτης τοῦ Μοναχισμοῦ, μᾶς γράφει σχετικὰ μὲ τὸ θέμα τῆς μνημονεύσεως τῶν Ἐπισκόπων τὰ ἐξῆς: «Θὰ πρέπει νὰ γνωρίζεις ὅτι μνημονεύαμε τότε ποὺ δὲν εἶχε γίνει ἀκόμη Σύνοδος, οὔτε εἶχε συνοδικῶς ἐκφωνηθεῖ τὸ αἱρετικὸ δόγμα καὶ ὁ ἀναθεματισμὸς τῶν ὀρθοδόξως φρονούντων. Καὶ πρὶν ὑπάρξει αὐτὴ ἡ ξεκάθαρη ὁμολογία καὶ ἀποδοχὴ τῆς αἱρέσεως ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους, δὲν ἦταν ἀσφαλὲς νὰ ἀποκοποῦμε τελείως ἀπὸ τοὺς παρανόμους, ἀλλὰ μόνον νὰ ἀποφεύγουμε τὴ φανερὴ καὶ δημόσια ἐκκλησιαστικὴ ἐπικοινωνία μὲ αὐτούς, νὰ τοὺς μνημονεύουμε δὲ κατ’ οἰκονομίαν μέχρι κάποιο χρονικὸ διάστημα. Ἀπὸ τὴν ὥρα ὅμως ποὺ ἔγινε φανερὴ καὶ ξεκάθαρη ἡ αἱρετικὴ διδασκαλία καὶ μάλιστα κατοχυρώθηκε συνοδικῶς, πρέπει καὶ σὺ καὶ ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι νὰ ἀποφύγετε μὲ παρρησία κάθε ἐκκλησιαστικὴ ἐπικοινωνία μὲ τοὺς κακοδόξους καὶ νὰ μὴν μνημονεύετε κάποιον ἀπὸ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι συμμετεῖχαν στὴν Σύνοδο, ἢ εἶναι ὁμόφρονες μὲ τὶς ἀποφάσεις της… ἐπειδὴ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἐχθροὺς τοῦ Θεοῦ δὲν χαρακτήριζε μόνον τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι ἐπικοινωνοῦν ἐκκλησιαστικὰ μαζὶ τους»1

2) Ἡ Ἐκκλησία λοιπὸν βρίσκεται ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ὅλη ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Ἐσεῖς μὲ ποῖον τρόπο ὑποστηρίζετε αὐτὴν τὴν ἀλήθεια; Μόνο μὲ λόγια κατὰ τοῦ οἰκουμενισμοῦ; Καὶ ποῦ εἶναι οἱ πράξεις σας γιὰ νὰ μιμηθεῖτε τοὺς Ἁγίους Πατέρες μας, ἢ τουλάχιστον νὰ συμπορευθεῖτε μὲ τοὺς ὅντως διωκόμενους Ἁγιορεῖτες Πατέρες, ποὺ διώκονται γιὰ τὸν λόγο τοῦ ὅτι ἔκαναν τὸ ἀναμενόμενο καὶ πρέπον, δηλαδὴ ἀγῶνα κατὰ τῆς αἱρέσεως μὲ διακοπὴ μνημοσύνου; (βλέπε τὸν συνονόματό σας πατέρα Σάββα Λαυριώτη, τὸν γέροντα Γαβριὴλ καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ Ἁγιορεῖτες Πατέρες). Μήπως φοβᾶστε καὶ ἐσεῖς νὰ χάσετε τὸ μοναστήρι σας καὶ τὶς θέσεις σας; Δὲν φοβᾶστε μήπως χάσετε τὸν Χριστό;

3) Μιλᾶτε γιὰ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ἀπαγορεύουν τὶς συμπροσευχὲς μὲ αἱρετικούς. Μὲ αὐτοὺς ποὺ ἐσεῖς μνημονεύετε καὶ συμπροσεύχεστε, δὲν εἶναι αἱρετικοὶ ἀφοῦ ὑπέγραψαν καὶ συμφωνοῦν μὲ τὶς ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου;

4) Τοὺς Κανόνες ποὺ μιλοῦν γιὰ τὴν ἀποφυγὴ κοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τὴν ἀποτείχιση (15ος Κανόνας τῆς πρωτοδευτέρας Συνόδου ἐπὶ Ἁγίου Φωτίου, 31ος τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ πλῆθος ἄλλων) καὶ ποὺ ἐπιβάλλουν τὴν διακοπὴ μνημοσύνου αἱρετικῶν Ἐπισκόπων, Πατριαρχῶν κλπ. ποὺ κηρύσσουν αἵρεση γυμνῇ τῇ κεφαλῇ δὲν τοὺς γνωρίζετε; Ἢ μήπως διαλέγετε αὐτοὺς ποὺ σᾶς ἐξυπηρετοῦν κατὰ τὸ δοκοῦν; Αὐτοὶ ποὺ ἀποτειχίζονται ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Ἐπισκόπους, ὄχι μόνον δὲν δημιουργοῦν σχίσμα στὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ προφυλάσσουν τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὰ σχίσματα καὶ εἶναι ἄξιοι τιμῆς ὁμολογητῶν (βλ. 15ο Κανόνα ΑΒ’ Συνόδου Μ. Φωτίου).

Ὑπάρχει ἄλλη ἐνδεδειγμένη λύση γιὰ νὰ ὁμολογήσουμε τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, καὶ νὰ ὑποστηρίξουμε τὴν ἀλήθεια, μένοντας μέσα στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; Ὑπάρχει ἄλλη πράξη ποὺ προέβησαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας, ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὴν μέσα στὴν διαχρονία τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἰστορίας; Ὅσο καὶ νὰ ψάξετε δὲν θὰ βρεῖτε, πάτερ μου.

5) Γιατὶ δὲν κάνετε πράξη τοὺς Κανόνες ποὺ ὑπάρχουν στὸ Πηδάλιο γιὰ λόγους πίστεως; Μήπως εἶναι δυνητικοὶ οἱ Κανόνες καὶ πρέπει νὰ ἐφαρμόζονται ὅπως ὁ καθένας κρίνει;

6) Δὲν καταλαβαίνετε πὼς τὰ πνευματικὰ παιδιὰ σας τὰ παρασύρετε μαζὶ σας στὴν αἵρεση καὶ δὲν τοὺς διδάσκετε τὸ προφανές, δηλαδὴ τὴν ἀποτείχιση ἀπὸ τὴν θανατηφόρο αἵρεση καὶ τὸ σταυρικὸ καὶ μαρτυρικὸ φρόνημα τῶν Πατέρων; Δὲν ἀντιλαμβάνεστε πὼς πλανᾶστε μὲ τὸ νὰ μὴν κάνετε πράξη τὰ λόγια σας καὶ πλανᾶτε τὸ ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ, ἀποδεικνύοντας τὸν ἑαυτὸ σας προβατόσχημο λύκο; Δὲν καταλαβαίνετε πὼς κατασκανδαλίζετε τὸ πλήρωμα τοῦ Χριστοῦ ποὺ γνωρίζει τὶ πρέπει νὰ πράξει ἐν καιρῷ αἱρέσεως;

Προσέξτε πάτερ μου, γιατὶ ὁ πονηρὸς στὰ ἔσχατα χρόνια ποὺ ζοῦμε, γνωρίζει πολλοὺς τρόπους νὰ μᾶς κερδίσει στὴν αἱώνια κόλαση. Ἐσεῖς ἂν θέλετε νὰ ἔχετε κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς οἰκουμενιστὲς καὶ συνεπῶς μὶα θέση μαζί τους στὴν ἄλλη ζωή, μπορεῖτε νὰ τὸ κάνετε. Ἀλλὰ νὰ παίρνετε μαζὶ σας τοὺς ἀνημέρωτους, τοὺς μὴ γνωρίζοντας καὶ τοὺς ἀνυποψίαστους χριστιανούς, ἀντὶ νὰ τοὺς διδάσκετε τὰ πατερικὰ καὶ ὀρθόδοξα δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα. Ἀναμένω ἀπάντησή σας.



Μετὰ τιμῆς, 

Τσούρας Λουκᾶς 


1 Ἐπιστολὴ 39. Θεοφίλῳ ἡγουμένῳ, Φατοῦρος, σελ. 113, στίχ. 51. PG 99, 1045D. ΕΠΕ, Φιλοκαλία, τόμ. 18Β, σελ. 196).

Τρίτη 21 Απριλίου 2020




ΕΣΥ ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΕΙΣΑΙ; 


Αυτή είναι η "εκκλησία" των Αιρετικών Οικουμενιστών του Παγκοσμίου Συμβουλίου των αιρέσεων (δηλ.του αντιχρίστου) και των Παρασυνάγωγων της Παρασυναγωγής ΓΟΧ στην οποία ανήκετε όσοι δεν έχετε φύγει μακρυά από αυτούς, όπως διατάσσει Το Πνεύμα Το Άγιο μέσω της Αγ.Γραφής, των Άγ.Αποστόλων και όλων των Αγίων  της Εκκλησίας.
  Ευχόμεθα σε όλους, ΚΑΛΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ και ΚΑΛΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ απο τους Παναιρετικούς ΠΣΕυδεπισκόπους της Πανθρησκείας του Αντιχρίστου και τους Παρασυνάγωγους Ψευδεπισκόπους της Παρασυναγωγής των Παρατάξεων ΓΟΧ. Να παραμείνουμε όλοι στην πρίν την ΠΣΕυδοσύνο του Κολυμπαρίου, Ορθόδοξη Εκκλησία, γιατί εκτός αυτής, μέσα στην Παναίρεση του Οικουμενισμού και στην Παρασυναγωγή των ΓΟΧ, δεν υπάρχει Σωτηρία. Έστω και άν δεν έχουμε ούτε Ιερέα Ορθόδοξο. Θα μαζευόμαστε 2-3,5-10 Ορθόδοξοι Χριστιανοί σε Ευκτήριο Οίκο (σπίτι προσευχής) και εκεί θα προσευχόμαστε στον Θεό τις Κυριακές και τις Εορτές και δεν θα πάμε μεταξύ Άννα και Καϊάφα να χάσουμε την ψυχή μας λέει ο Μέγας Άγιος Αθανάσιος και ο Αγιος Γερμανός, ο Άγ.Θεόδωρος ο Στουδίτης και όλοι οι Άγιοι. 
    Το τραίνο της Εκκλησίας, που βάδιζε πάνω στις γραμμές της Ορθοδοξίας, (έστω και αν μερικοί Ψευδεπίσκοποι έπεφταν στον γκρεμό κατά καιρούς και παρέσερναν και άλλους μαζί τους), μετά την ΠΣΕυδοσύνοδος του Κολυμπαρίου τον Ιούνιο του 2016, εκτροχιάστηκε και έπεσε στο γκρεμό. Ένα μικρό όμως Βαγονάκι με λίγους επιβάτες μέσα, (όσους Διέκοψαν την Εκκλησιαστική Κοινωνία με το εκτροχιασμένο από την ορθοδοξία τραίνο, δηλαδή την κρατούσα “εκκλησία”),  παραμένει στις γραμμές της Ορθοδόξου πίστεως και συνεχίζει την κατά Χριστόν πορεία του. Σ’αυτό το Βαγονάκι όποιος παραμείνει μέχρι τέλους, έχει την δυνατότητα να φθάσει στον προορισμό, στην σωτηρία. Όποιος ακολουθεί το τραίνο που έπεσε, φυσικό είναι να χαθεί μαζί με αυτούς τους Παναιρετικούς που το οδηγούν στην Απώλεια. Θα κάνουμε λίγο καιρό υπομονή, χωρίς να σταματάμε τον αγώνα τον πνευματικό, της προσευχής, της Ομολογίας της εφαρμογής των Θείων Εντολών και της ενημέρωσης όσων ενδιαφέρονται, μέχρι ο Καλός Θεός να επέμβει με τον τρόπο που Αυτός γνωρίζει για να επαναφέρει τους Αποστάτες Αμετανόητους Κληρικούς, Μοναχούς και Λαϊκούς, στην Ορθόδοξη Εκκλησία Του, όπως μας λέγουν οι Προφήτες και όπως μας διδάσκει η Ιστορία της Ορθοδοξίας. Αμήν Γένοιτο. 
    Δεν έχουμε πολύ καιρό, αδελφοί μου, η καταστροφή που εμείς επιδιώξαμε με την Αποστασία όλων μας, έρχεται και το βλέπουμε ολοένα και πιό καθαρά. Αν πεθάνουμε μέσα στην Παναίρεση ή στην Παρασυναγωγή των ΓΟΧ που θα πάμε; Εκεί που θα πάνε και οι αρχηγοί της Παναιρέσεως και της Πανθρησκείας και της Παρασυναγωγής των ΓΟΧ τους οποίους ακολουθούμε, λέγει καθαρά ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Αγ.Θεόδωρος ο Στουδίτης και όλοι οι Άγιοι.Μη γένοιτο.
  Άς μετανοήσουμε λοιπόν και άς απομακρυνθούμε από αυτούς τους Λύκους με ένδυμα προβάτου και απο τους Παπάδες που τους Μνημονεύουν και δηλώνουν με αυτό, ότι έχουν την ίδια Πίστη με αυτούς. Δεν σωζόμαστε σήμερα μέσα στην Αίρεση ή την Παρασυναγωγή ούτε με τον (έστω) ανελειπή εκκλησιασμό, ούτε με τα Μυστήρια (Πολύσματα τα λέγουν οι Αγ.Απόστολοι και Ποτήριο δαιμονίων την “Θ.Κοινωνία” τους) των Παναιρετικών, αλλά σωζόμαστε με την απομάκρυνσή μας από αυτούς, με την Ομολογία της Ορθοδόξου Πίστεως (όποιος με ομολογήσει, θα τον ομολογήσω λέγει ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός) και με την θυσία (το μαρτύριο) πάντα με την βοήθεια Του Πρωτομάρτυρα Σταυρωθέντα Χριστού μας.
   Άν έστω και τώρα (την τελευταία στιγμή) θα μπορέσει κανείς απο αυτούς να αντιδράσει και να Αποτειχιστεί, ή θα πούν πάλι εκείνο το (προφάσει εν αμαρτίαις) ''έ δεν έγινε ακόμα κοινό ποτήριο, όταν γίνει αυτό τότε θα αντιδράσουμε'' Και οι Λύκοι (οι Παναιρετικοί Οικουμενιστές ΠΣΕυδεπίσκοποι και οι άλλοι παλαιοί αιρετικοί, Παπικοί, Προτεστάντες, Αγγλικανοί κλπ) θα τρώνε τα καϋμένα τα Εθελότυφλα πρόβατα (θα Μολύνουν τις ψυχές τους και τους Ναούς με τίς Συμπροσευχές της Μνημονεύσεις των  και τα συλλείτουργα), ανεμπόδιστοι, σαν να είναι κανονικοί ορθόδοξοι επίσκοποι, οι παπικοί πάπας, καρδινάλιοι κλπ παλαιοί αιρετικοί. 
Μακάρι να αντιδράσουν όλοι. Αλλά είναι απίθανο κάτι τέτοιο στις μέρες μας, που είναι μέρες της  γενικής Αποστασίας. Έρχεται η καταστροφή αδελφοί μου. Ο σώζων εαυτόν σωθείτω διά της απομακρύνσεως απο τους Αιρετικούς και τους Παρασυνάγωγους. Να μην ξαναπάτε στους Ναούς των Παναιρετικών Οικουμενιστών και των Παρασυνάγωγων ΓΟΧ, ούτε για Εκκλησιασμό, ούτε για προσευχή, γιατί Μολύνεται η ψυχή σας και αναχωρεί η Χάρις του Αγίου Πνεύματος που πήρατε στο Βάπτισμά σας, όπως μας διατάσσουν οι Άγιοι Απόστολοι και όλοι οι Άγιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Σωζόμαστε με την απομάκρυνσή μας απ' τους αιρετικούς, και Εκκλησιαζόμαστε 2,3,5,10 σε κατ' Οίκον Εκκλησία τις Κυριακές και μεγάλες εορτές, όπως στη εποχή που πολεμούσαν τις αιρέσεις οι Άγιοι Γρηγόριος ο  Θεολόγος, Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας, Άγιος Μοναχός Μάξιμος ο Ομολογητής και οι δύο μαθητές του Μοναχοί, ο Άγιος Γερμανός και άλλοι Άγιοι της Ορθοδοξίας, έστω και άν δεν έχουμε ούτε Ορθόδοξο Ιερέα Αποτειχισμένο.


Ηρθε η ώρα να αποφασίσεις με ποιους θα συνταχθείς.


Με τον Χριστό και την Ορθοδοξία, ή με τους Παναιρετικούς Οικουμενιστές ΠΣΕυδεπισκόπους της ΠΣΕυδοσυνόδου της Κρήτης  και του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Αιρέσεων και του Αντιχρίστου και τους τους Παρασυνάγωγους της Παρασυναγωγής των Παρατάξεων ΓΟΧ, που εφαρμόζουν τις Αντίχριστες αποφάσεις των στην πράξη;


Αποτείχιση απο τους Αιρετικούς Οικουμενιστές και τους Παρασυνάγωγους ΓΟΧ η μόνη οδός σωτηρίας. 




Π. Αθανάσιος Μυτιληναίος για τον Οικουμενισμό.





Διακοπή Εκκλησιαστικής Κοινωνίας με τους Αιρετικούς ΠΣΕσατζίδες-Οικουμενιστές και τους Παρασυνάγωγους ΓΟΧ η μόνη οδός σωτηρίας


Δεῖτε τί εἶχε πεῖ ὁ μακαριστὸς π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος: 

«Ὁ Οἰκουµενισµὸς εἶναι ἕνας δούρειος ἵππος, ὁ ὁποῖος κουβαλᾶ τὸν Ἀντίχριστο. Ναί, ναί! Καὶ ὅµως τὸ σύνθηµα, παρακαλῶ, τοῦ Οἰκουµενισµοῦ εἶναι: ἀγάπη! ἀγάπη! Καὶ ὑπηρέτησαν αὐτὸ τὸ σχῆµα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὸ ὑπηρέτησαν καὶ τὸ ὑπηρετοῦν αὐτὴ τὴν στιγµή, καὶ ὀρθόδοξοι κληρικοί, ἀνωτάτων μάλιστα βαθµῶν! Δυστύχηµα! Ὁ µακαριστὸς πατὴρ Ἰουστῖνος Πόποβιτς ἔλεγε ὅτι ὁ Οἰκουµενισµὸς δὲν εἶναι µία αἵρεση, ἀλλὰ εἶναι παναίρεση, δηλαδὴ ἔχει µέσα ὅλες τὶς αἱρέσεις! Στὴν πραγματικότητα εἶναι µία κατάργηση τοῦ χριστιανισμοῦ. Καὶ ὅµως ἐµφανίζεται ἐν ὀνόµατι τῆς ἀγάπης! Καὶ ὅταν κανεὶς στραφεῖ ἐναντίον τοῦ Οἰκουµενισµοῦ, τοῦ λένε ὅτι “στρέφεται ἐναντίον τῆς ἀγάπης, εἶναι κήρυκας τοῦ µίσους”. Ὁ κήρυξ τοῦ μίσους; Ἔ, λοιπὸν γι’ αὐτὸ πρέπει, κάτω ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς δούρειους ἵππους, νὰ ξεχωρίσουμε, ἀγαπητοί μου, τὸν Ἀντίχριστον. Εἶναι ἀνάγκη, εἶναι ἀνάγκη, προσέξατέ το, διότι μπορεῖ νὰ μὴ ζήσουμε ἐμεῖς τὶς μέρες τοῦ Ἀντιχρίστου, μπορεῖ νὰ ἔχουμε πεθάνει – ἡ γενεά μας-, μπορεῖ νὰ εἶναι λίγο πιὸ κάτω, μπορεῖ σὲ 50 χρόνια, μπορεῖ νὰ εἶναι 100, 500, 1000 δὲν ξέρουμε, μπορεῖ νὰ εἶναι ὅμως καὶ μέσα τὴν προσεχῆ τριακονταετία. Κανεὶς δὲν ξέρει τίποτα, κανεὶς δὲν τὸ ξέρει. Τὰ σημάδια μόνο ἀρχίζουν νὰ γίνονται πολλά. Δὲν ἔχει σημασία, ἂν ἁλωθοῦμε ἀπὸ τὸν Ἀντίχριστο ἢ τοὺς προδρόμους Του. Ἐὰν σήμερα χαθοῦμε ἀπὸ τοὺς προδρόμους τοῦ Ἀντιχρίστου, εἶναι σὰν νὰ χαθήκαμε ἀπὸ τὸν Ἀντίχριστο, εἶναι τὸ ἴδιο. Δηλαδὴ σωτηρία δὲν ἔχουμε!»! Στῶμεν καλῶς!

Τρίτη 14 Απριλίου 2020

Όποιος αρνείται τον Χριστό, δεν μπορεί να συνεργάζεται πια με τη Χάρη, ακόμα κι’ αν είναι απόστολος, και τούτο προ κάθε συνοδικής καταδίκης.


ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΚΑΚΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΣ ΡΟΥΜΑΝΟΣ ΙΕΡΕΑΣ, ΠΑΤΗΡ ΙΟΑΝ



Διακοπή Εκκλησιαστικής Κοινωνίας με τους Αιρετικούς ΠΣΕσατζίδες-Οικουμενιστές και τους Παρασυνάγωγους ΓΟΧ η μόνη οδός σωτηρίας


Όποιος αρνείται τον Χριστό, δεν μπορεί να συνεργάζεται πια με τη Χάρη, ακόμα κι’ αν είναι απόστολος, και τούτο προ κάθε συνοδικής καταδίκης. 

Απανταχού αδέλφια, υπερασπιστές της ορθής πίστης ημών:  

Η Χάρις του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και Πατρός και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος είη μετά πάντων υμών! Αμήν. 


Αδέλφια μου, «ὑποτύπωσιν ἔχε ὑγιαινόντων λόγων ὧν παρ᾿ ἐμοῦ ἤκουσας, ἐν πίστει καὶ ἀγάπῃ τῇ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Β Τιμ. 1,13), όντας, ανά πάσα στιγμή, έτοιμοι να αναφωνάζετε μαζί με τον Απόστολο: «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾿ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω.»(Γαλ. 1,8) και θα λάβετε την μετάβαση μετά Σάλπιγγος του Αγίου Πνεύματος [τουτέστιν] ο Απόστολος Παύλος, στην Βασιλεία των Ουρανών. 

Δείτε πως ο εχθρός αδυνατώντας να βουλιάξει την ομολογιακή Κιβωτό του Κυρίου, δια τας περιβαλλούσας τρικυμίας που μετά μανίας έχει στρέψει κατ’ αυτής, επινόησε μια καινούργια ψυχοκτόνο παγίδα, πειράζοντας τους ναύτες της αυτής Κιβωτού ώστε να κάνουν σφάλματα πορείας και τοιουτοτρόπως να οδηγήσουν μόνοι τους την Κιβωτό, με όσους έχουν τρέξει να προστατευτούν μέσα σ’ αυτήν, στα βράχια. Ένα μόνο δεν έχει λογαριάσει ο πονηρός, το ότι ο Κύριος δεν κοιμάται όπως άλλοτε, στη πλώρη, αλλά κρατά ο Ίδιος το τιμόνι της Κιβωτού Του με χέρι δυνατό και άμεμπτο, καθιστώντας αδύνατο για οποιονδήποτε, ανεξαρτήτου προελεύσεως, να του αρπάξει το τιμόνι και να απολέσει την τόσο αγαπητή Του Κιβωτό.    


Φαίνεται ότι κάποιοι δεν έχουν καταλάβει ποιός ο ρόλος τους ως ναύτες στη Κιβωτό του Αφέντη και αψηφώντας τις εντολές του Τιμονιέρη και ενώ «ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι καὶ τούτους ἀποτρέπου» (Β Τιμ. 3,5), «καὶ ἀπὸ μὲν τῆς ἀληθείας τὴν ἀκοὴν ἀποστρέψουσιν, ἐπὶ δὲ τοὺς μύθους ἐκτραπήσονται.» (Β Τιμ. 4,4), και μιλάνε ενάντια της Αγίας Γραφής και ενάντια των Αγίων του Θεού, λέγοντας ότι και ο αιρετικός που δεν έχει καταδικαστεί συνοδικά έχει Χάρη και επομένως Θεία Μυστήρια, που τελεί προς κατάκριμα αυτών που κοινωνούν, εν γνώσει, μεθ’ αυτά. Είναι πραγματικά ανήκουστο, αδέλφια μου, για τον Χριστό να έχει μερίδιο με τον Βελίαρ, για την Αλήθεια να έχει μερίδιο με το ψέμα, για το Φως να έχει μερίδιο με το σκοτάδι. Ναι! Ανήκουστο!  

Και επειδή τοιαύτα ο Κύριος αποστρέψουσιν, μας έδωσε την φώτιση ώστε να αναδείξουμε, με βάση το Άγιο Ευαγγέλιο και τις διδασκαλίες των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων, την πλάνη στην οποία παρασύρθηκαν εκείνοι που υποστηρίζουν την ύπαρξη της Χάριτος στους αιρετικούς, ακόμα κι’ όταν αυτοί δεν είναι [συνοδικά] καταδικασμένοι.  

Ο Μέγας Άγιος Αντώνιος, κατανοώντας τον κίνδυνο που εγκυμονούν οι προσωπικές απόψεις, έλεγε: «Ότι κι’ αν κάνεις, να έχεις την μαρτυρία των Αγίων Γραφών». Οπότε, όταν όσα υποστηρίζεις τεκμηριώνονται αγιογραφικά, αυτά θα έπρεπε να είναι αναμφισβήτητα, διότι οι Άγιες Γραφές είναι για τον χριστιανό η σωτήρια ζωοδόχος πηγή. 

Ιδού, λοιπόν, πως και αυτό το ζήτημα, της αδυναμίας, δηλαδή, του  αιρετικού-προδότη του Χριστού, να συνεργάζεται με τη Χάρη, αποκαλύπτεται από τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό στο ίδιο Του το Ευαγγέλιο.  


Και έτσι μαθαίνουμε στο κατά Ματθαίον (Ματθ. 10, 1,4), ότι:« Και προσκαλεσάμενος τοὺς δώδεκα μαθητὰς αὐτοῦ ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν πνευμάτων ἀκαθάρτων ὥστε ἐκβάλλειν αὐτὰ καὶ θεραπεύειν πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν. Τῶν δὲ δώδεκα ἀποστόλων τὰ ὀνόματά εἰσι ταῦτα· πρῶτος Σίμων ὁ λεγόμενος Πέτρος καὶ Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, Ἰάκωβος ὁ τοῦ Ζεβεδαίου καὶ Ἰωάννης ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, Φίλιππος καὶ Βαρθολομαῖος, Θωμᾶς καὶ Ματθαῖος ὁ τελώνης, Ἰάκωβος ὁ τοῦ Ἀλφαίου καὶ Λεββαῖος ὁ ἐπικληθεὶς Θαδδαῖος, Σίμων ὁ Κανανίτης καὶ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης ὁ καὶ παραδοὺς αὐτόν.»  

Όπερ και ο Κύριος, στην τέλεια Του καλοσύνη, χαρίζει και στους μαθητές Του τη Χάρη Του – «…ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν…» -, εξουσίαν που κανείς από τους μη εκλεκτούς δεν κατέχουν και ούτε καν οι αυτοί εκλεκτοί δεν κατείχαν μέχρι εκείνη τη στιγμή. Γνωρίζουμε – και πάλι από τα λόγια του Ευαγγελίου – ότι οι έχοντες τη Χάρη μαθητές κάνανε πολλά θαύματα και εκβάλλανε λεγεώνες δαιμόνων ακολουθώντας την εντολή του Κυρίου, εν πλήρει επιγνώσει της δύναμης της Χάριτος που τους είχε δοθεί, σύμφωνα και πάλι με την μαρτυρία του ευαγγελιστή (Λουκ. 9, 54):«ἰδόντες δὲ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης εἶπον· Κύριε, θέλεις εἴπωμεν πῦρ καταβῆναι ἀπὸ οὐρανοῦ καὶ ἀναλῶσαι αὐτούς, ὡς καὶ Ἠλίας ἐποίησε;». Από τα λόγια των αποστόλων φαίνεται ξεκάθαρα και κατανοούμε, ότι αυτοί συνειδητοποιούσαν την θεϊκή δύναμη που τους σκέπαζε και γνώριζαν πώς να συνεργάζονται μαζί της, όλοι τους ανεξαιρέτως. Εν κατακλείδι, κατανοούσαν ότι είναι στο χέρι τους να πράξουν πολλά χάριν τούτης της δύναμης.       

Αυτό το γεγονός είναι πολύ σημαντικό για όσα θέλουμε να αποδείξουμε [στη συνέχεια], τουτέστιν ότι ο αρνητής [του] Χριστού δεν μπορεί να συνεργάζεται με τη Χάρη, ακόμα και αν είναι απόστολος, και τούτο προ οποιασδήποτε συνοδικής καταδίκης. 

Για να κατανοήσουμε καθόλα αυτό το ζήτημα είναι αναγκαίο να προβάλουμε ενώπιον των αδελφών που μπαίνουν στον κόπο να αναγνώσκουν, και τα λόγια του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου που μιλάνε για τα όσα τεκταίνονται στον Μυστικό Δείπνο, όπου ο Σωτήρας, κατόπιν παράκλησης του πιο αγαπητού Του μαθητή, μας αποκαλύπτει ποιος ήταν αυτός που θα Τον πρόδιδε: «ἀποκρίνεται ὁ Ἰησοῦς· ἐκεῖνός ἐστιν ᾧ ἐγὼ βάψας τὸ ψωμίον ἐπιδώσω. καὶ ἐμβάψας τὸ ψωμίον δίδωσιν Ἰούδᾳ Σίμωνος Ἰσκαριώτῃ. καὶ μετὰ τὸ ψωμίον τότε εἰσῆλθεν εἰς ἐκεῖνον ὁ σατανᾶς.» (Ιω. 13, 26-27).  


Με τη πρώτη ματιά, οι δυο ευαγγελικές περικοπές της παραπάνω αναφοράς θα λέγαμε ότι ίσως να μη έχουν καμία σχέση η μια με την άλλη ή με ότι εμείς έχουμε να αποδείξουμε, δηλαδή ότι ο αιρετικός, προδότης του Χριστού δεν δύναται να συνεργάζεται με τη Χάρη, κι’ αυτό από την στιγμή, ακριβώς, της  άρνησης του, και όχι – όπως λανθασμένα υποστηρίζουν κάποιοι -, μόνο έπειτα από την συνοδική καταδίκη.  

Όταν όμως ρίχνουμε μια πιο προσεκτική ματιά, παρατηρούμε στη πρώτη περικοπή, ότι και ο Ιούδας ήταν ανάμεσα στους δώδεκα και κατά συνέπεια και ο ίδιος έλαβε τη Χάρη της εξουσίας κατά των ακαθάρτων πνευμάτων, και παρόλα αυτά, στην περικοπή του Αγίου Ιωάννη παρατηρείται [επίσης], ότι ο Ιούδας δεν μπορεί πια να αντισταθεί στον σατανά έτσι ώστε να μην εισβάλλει μέσα του. Το Ευαγγέλιο λέει ότι ο σατανάς μπήκε σ’ αυτόν, με άλλα λόγια, ο Ιούδας εκείνη τη στιγμή δεν είχε πια την δύναμη, δεν είχε πια τη Χάρη, τη Χάρη την οποία, από όσα διαβάσαμε, είχε λάβει με τη σειρά του για να έχει εξουσία κατά των δαιμόνων.  Ποιό το δίδαγμα; Γιατί ο Ιούδας δεν είχε πλέον τη δύναμη; Ξέρετε γιατί, αδέλφια; Διότι όταν Τον πρόδωσε τον Χριστό απώλεσε τη Χάρη. Απώλεσε τη Χάρη όταν ξεστόμισε τις λέξεις «τί θέλετέ μοι δοῦναι, καὶ ἐγὼ ὑμῖν παραδώσω αὐτόν;» (Ματθ. 26,15). Το γεγονός αυτό, της προδοσίας του Κυρίου, άφησε τον Ιούδα χωρίς δύναμη. Η περικοπή της παραπάνω αναφοράς μαρτυρεί ακριβώς πως ο Ιούδας, στο Μυστικό Δείπνο είχε [ήδη] απολέσει τη δύναμη [της Χάριτος] που είχε κάποτε λάβει.   

Έπειτα απ’ όλα αυτά τα γεγονότα, έπειτα από την Ανάληψη του Κυρίου, συνέρχεται εκείνη η σύναξη των Αποστόλων όπου με την παρότρυνση του Πέτρου, οι απόστολοι έβαλαν κλήρο, προκειμένου να επιλέξουν έναν άνδρα στη θέση του Ιούδα.  

Αυτή η αποστολική σύναξη θεωρείται, από όλους τους Αγίους Πατέρες, όπως αναφέρει το Πηδάλιον στην εισαγωγή στους Κανόνες των Αγίων Αποστόλων,  ως Πρώτη Αποστολική Σύνοδος που συγκαλέστηκε το 33-34 μ.Χ. 

Τα λόγια του Αγίου Αποστόλου Πέτρου υπογραμμίζουν μια φορά ακόμα ότι όποιος προδίδει τον Χριστό εκπίπτει της Χάριτος Του από τη στιγμή της προδοσίας: «καὶ προσευξάμενοι εἶπον· σὺ Κύριε, καρδιογνῶστα πάντων, ἀνάδειξον ὃν ἐξελέξω ἐκ τούτων τῶν δύο ἕνα, λαβεῖν τὸν κλῆρον τῆς διακονίας ταύτης καὶ ἀποστολῆς, ἐξ ἧς παρέβη Ἰούδας πορευθῆναι εἰς τὸν τόπον τὸν ἴδιον. (Πραξ. 1, 24-25) 

Είναι ηλίου φαεινότερο, αγαπητά αδέλφια, πως ο Πέτρος, ο επικεφαλής των αποστόλων, μιλάει ξεκάθαρα ότι ο Ιούδας εξέπεσε της διακονίας, δηλαδή μόνος του προκάλεσε την ιδίαν πτώση, δια της άρνησης του. Δεν τον έβγαλε/(καθαίρεσε) κάποιος, δεν τον έβγαλε/(καθαίρεσε) ούτε καν η σύναξη των αποστόλων. Εξάλλου ο λόγος για την κλήρωση είναι ακριβώς για να αποδομηθεί η ερμηνεία που θα μπορούσε να υποστηρίζει ότι οι απόστολοι επέλεξαν κάποιον άλλον επειδή ο Ιούδας ήταν νεκρός γι’ αυτό αναφέρεται καθαρά « ἐξ ἧς παρέβη Ἰούδας» , δεν αποπέμφθηκε, δεν εδιώχθη, αλλά παρέβη, παρέβη διότι αρνήθηκε τον Χριστό Κύριο. 


Ο Κύριος όλα τα έδειξε στα Ευαγγέλια του […] Και για να είναι ακόμα πιο ξεκάθαρα τα όσα αφορούν τον καταδικασμένο και μη-καταδικασμένο αιρετικό ο Απόστολος Παύλος μας λέει: «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος.» (Τιτ. 3, 10-11). 

Οι Άγιοι Πατέρες, άξιοι συνεχιστές των Αγίων Αποστόλων, για να μην αφήνουν περιθώρια για άλλες ερμηνείες, αποφάσισαν στις Οικουμενικές Συνόδους ότι ο αιρετικός δεν μπορεί πια να συνεργαστεί με τη Χάρη, όντας εκτός Εκκλησίας.[…] θα πρέπει να κάνουμε μια αποσαφήνιση μεγίστης σημασίας, επειδή πολλά λέγονται από αυτούς που υποστηρίζουν την ύπαρξη της Χάριτος στους οικουμενιστές, ως μη καταδικασμένους αιρετικούς: γιατί ο οικουμενισμός ονομάζεται παναίρεση ή η αίρεση όλων των αιρέσεων. 

Το μοιραίο λάθος που κάνουν κάποιοι από μας όσον αφορά τον οικουμενισμό, είναι ότι τον θεωρούν ξεχωριστή αίρεση, όπως ήταν ο αρειανισμός, ο νεστοριανισμός, ο μονοθελητισμός, φιλιόκβε, κ.α. και περιμένουν μια σύνοδο προκειμένου να καταδικάσει την παναίρεση. Δεν είναι όμως έτσι αγαπητά αδέλφια διότι εμείς ονομάζουμε τον οικουμενισμό παναίρεση επειδή ενσωματώνει ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ και όλες τις αιρέσεις που προαναφέραμε – αρειανισμός, νεστοριανισμός, φιλιόκβε και όλες τις άλλες που ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΙ ΣΥΝΟΔΙΚΑ. Κατά συνέπεια εμείς δεν αποτειχιστήκαμε από μια νεοφανείσα, μη καταδικασμένη αίρεση, αποτειχιστήκαμε από το ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΣΥΝΟΔΙΚΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ που ο οικουμενισμός προβάλλει ως αληθινά δόγματα. […] δεν στηρίζεται, λοιπόν, στην αλήθεια η δήλωση ότι ο οικουμενισμός δεν είναι ακόμα συνοδικά καταδικασμένος, όχι, αδέλφια, Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ. 

Έχοντας, λοιπόν, καταλάβει όσα έχουν ειπωθεί παραπάνω, θα δείξουμε στη συνέχεια τι μας λένε οι Άγιοι Πατέρες στους Αγίους Κανόνες για το θέμα μας και να βάλουμε καλά, μια για πάντα στο μυαλό μας, ότι οι Άγιοι μας παροτρύνουν να αποτειχιστούμε από τους αιρετικούς προ Συνόδου, ακριβώς επειδή αυτοί όντας δίχως Χάρη σκορπάνε το δηλητήριο της αίρεσης σε όλη την Εκκλησία, και η απομάκρυνση από αυτούς δεν αποτελεί σχίσμα, αλλά υπεράσπιση της Εκκλησίας ενάντια της αιρέσεως. 

Βλέπε: 15ος Κανόνας της Ι-ΙΙ Κωνσταντινουπόλεως – «… Οἱ γὰρ δι᾿ αἱρεσίν τινα, παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην, τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου τὴν αἵρεσιν δηλονότι δημοσίᾳ κηρύττοντος καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ᾿ ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑποκείσονται, πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οἱ γὰρ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καὶ οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι.» 


Αυτός είναι ο κανόνας που επικαλούνται όσοι αποτειχίστηκαν από την αίρεση, αυτός είναι ο κανόνας που προστατεύει τους ιερείς και τους πιστούς – που επιθυμούν να παραμείνουν ορθόδοξοι μέχρι την τελευταία τους πνοή, προς σωτηρία της ψυχής τους – από την πτώση των επισκόπων και  νομιμοποιούν  των χωρισμό από αυτούς όταν [αυτοί] πέφτουν σε αίρεση. Ο κανόνας μας εξηγεί πολύ καθαρά και το ζήτημα της Χάριτος όταν μας λέει ότι, αποτειχιζόμεθα από ψευδοεπίσκοπους και ψευδοδιδάσκαλους.   

Τι σημαίνει αυτό αγαπητά αδέλφια; […] Πως και δεν είναι πια πραγματικοί επίσκοποι; Διότι δεν έχουν, πλέον, τη Χάρη. Από πότε δεν έχουν, πλέον, τη Χάρη; «ΠΡΟ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΔΙΑΓΝΩΣΕΩΣ», δηλαδή, όταν εκπέσανε του διακονήματος όπως [και] ο Ιούδας εξέπεσε του διακονήματος του αποστόλου, όταν ενώθηκε με την αίρεση.   

Ο ίδιος ο κανόνας που τεκμηριώνει την αποτείχιση όσων την αποτόλμησαν, αποδεικνύει – για όσους έχουν μάτια να βλέπουν -, ότι ο αιρετικός και προ καταδίκης [ακόμα] είναι άνευ Χάριτος. Βέβαια, μεταξύ των αποτειχισμένων υπάρχουν κάποιοι που εναντιώνονται στο Ευαγγέλιο και των Αγίων επιδιώκοντας οπωσδήποτε να ενταχθούν σ’ εκείνη την κατηγορία [ανθρώπων] για την οποία ο Σωτήρας έλεγε: «…ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν (Λουκ. 8,10), «…Σκληροτράχηλοι καὶ ἀπερίτμητοι τῇ καρδίᾳ… ὑμεῖς ἀεὶ τῷ Πνεύματι τῷ Ἁγίῳ ἀντιπίπτετε,…» (Πράξεις, 7, 51), που δεν κατανούν ότι αν τα πράγματα είναι έτσι όπως αυτοί υποστηρίζουν, και οι αιρετικοί οικουμενιστές από τους οποίους αποτειχίστηκαν/αμε έχουν ακόμα Χάρη, αυτό σημαίνει ότι εφόσον την έχουν μπορούν και να την δώσουν, κι’ εφόσον μπορούν να την δώσουν, μπορούν και να τη πάρουν, τουτέστιν όλοι εμείς είμεθα καθηρημένοι από τους υβριστές του Θεού, από τους αιρετικούς ψεύτες, με άλλα λόγια: το ψεύδος νίκησε την Αλήθεια, ο Βελίαρ νίκησε τον Χριστό και το σκότος νίκησε το Φως. Αυτό σημαίνουν, κατά βάθος, τα λεγόμενα όσων υποστηρίζουν ότι οι μη καταδικασμένοι αιρετικοί έχουν Χάρη. Εννοείται ότι αυτή είναι αποκλειστικά δική τους γνώμη, ενώ εμείς ακολουθούμε τους Αγίους και λέμε ότι όλα όσα προέρχονται από τους αιρετικούς είναι σιχαμερά και τα αρνούμεθα. 

Για να τεκμηριώσουμε για ακόμα μια φορά, όσα έχουμε δηλώσει, φέρνουμε ενώπιον των αδελφών που αρέσκονται να διαβάζουν, τον κανόνα του Αγίου Κυπριανού της Καρθαγένης, που διατυπώθηκε το έτος 258 μ.Χ., πριν από τις Οικουμενικές Συνόδους, και που αναγνωρίστηκε από τρεις Οικουμενικές Συνόδους: τον Α΄ Κανόνα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, τον Α΄ Κανόνα της Ε΄ Οικουμενικής Συνόδου και τον Β΄ Κανόνα της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Εφόσον, λοιπόν, αυτός ο κανόνας αναγνωρίστηκε οικουμενικά εν συνόδω, είναι πλέον οικουμενικός κανόνας από τη στιγμή της αναγνωρίσεως του, σύμφωνα με το Πηδάλιον, στην εισαγωγή περί κανόνων, σελ. 24, στην έκδοση του 2007, από τις Εκδόσεις Credinţa Strămoşeaşcă (Ρουμανία).   

«Ἐν κοινοβουλίῳ ὄντες, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ἀνέγνωμεν γράμματα ἀφ’ ὑμῶν σταλέντα περὶ τῶν παρὰ τοῖς αἱρετικοῖς, ἢ σχισματικοῖς δοκούντων βεβαπτίσθαι, ἐρχομένων πρὸς τὴν καθολικὴν Ἐκκλησίαν, ἥτις ἐστὶ μία, ἐν ᾗ βαπτιζόμεθα καὶ ἀναγεννώμεθα. Περὶ ὧν καὶ πεποίθαμεν, καὶ ὑμᾶς αὐτοὺς ἐκεῖνα πράττοντας, τὴν στερρότητα τοῦ τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας κανόνος κρατεῖν. Ὅμως ἐπεὶ συγκοινωνοὶ ἡμῶν ἐστε καὶ ζητῆσαι περὶ τούτου διὰ τὴν κοινὴν ἀγάπην ἠθελήσατε, οὐ πρόσφατον γνώμην, οὐδὲ νῦν ἡδρασμένην προσφέρομεν, ἀλλὰ τὴν πάλαι ὑπὸ τῶν προγενεστέρων ἡμῶν μετὰ πάσης ἀκριβείας καὶ ἐπιμελείας δεδοκιμασμένην, καὶ ὑφ’ ἡμῶν παρατηρηθεῖσαν, κοινούμεθα ὑμῖν καὶ συζεύγνυμεν, τοῦτο καὶ νῦν χειροτονοῦντες, ὅπερ διὰ παντὸς ἰσχυρῶς καὶ ἀσφαλῶς κρατοῦμεν, μηδένα βαπτίζεσθαι δύνασθαι ἔξω τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας, ἑνὸς ὄντος βαπτίσματος καὶ ἐν μόνῃ τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ ὑπάρχοντος. Γέγραπται γάρ· Ἐμὲ ἐγκατέλιπον, πηγὴν ὕδατος ζῶντος, καὶ ὤρυξαν ἑαυτοῖς λάκκους συντετριμμένους, τοὺς μὴ δυναμένους ὕδωρ συσχεῖν. Καὶ πάλιν, ἡ ἁγία Γραφὴ προμηνύουσα λέγει· Ἀπὸ ὕδατος ἀλλοτρίου ἀπέχεσθε καὶ ἀπὸ πηγῆς ἀλλοτρίας μὴ πίητε. Δεῖ δὲ καθαρίζεσθαι καὶ ἁγιάζεσθαι τὸ ὕδωρ πρῶτον ὑπὸ τοῦ ἱερέως, ἵνα δυνηθῇ τῷ ἰδίῳ βαπτίσματι τὰς ἁμαρτίας τοῦ βαπτιζομένου ἀνθρώπου ἀποσμῆξαι. Διά τε Ἰεζεκιήλ τοῦ προφήτου λέγει Κύριος· Καί ῥαντίσω ὑμᾶς καθαρῷ ὕδατι καὶ καθαριῶ ὑμᾶς, καὶ δώσω ὑμῖν καρδίαν καινὴν, καὶ πνεῦμα καινὸν δώσω ὑμῖν. Πῶς δὲ δύναται καθαρίσαι καὶ ἁγιάσαι ὕδωρ ὁ ἀκάθαρτος ὢν αὐτὸς, καὶ παρ’ ᾧ Πνεῦμα ἅγιον οὐκ ἔστι, λέγοντος τοῦ Κυρίου ἐν τοῖς Ἀριθμοῖς· Καὶ πάντων ὧν ἅψεται ὁ ἀκάθαρτος, ἀκάθαρτα ἔσται; Πῶς βαπτίζων δύναται ἄλλῳ δοῦναι ἄφεσιν ἁμαρτιῶν ὁ μὴ δυνηθεὶς τὰ ἴδια ἁμαρτήματα ἔξω τῆς ἐκκλησίας ἀποθέσθαι; Ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ ἐρώτησις, ἡ ἐν τῷ βαπτίσματι γενομένη, μάρτυς ἐστὶ τῆς ἀληθείας· λέγοντες γὰρ τῷ ἐξεταζομένῳ· Πιστεύεις αἰώνιον ζωὴν καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν λαμβάνειν; οὐκ ἄλλο τι λέγομεν, εἰ μὴ ὅ,τι ἐν τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ δοθῆναι δύναται. Παρὰ δὲ τοῖς αἱρετικοῖς, ὅπου ἐκκλησία οὐκ ἔστιν, ἀδύνατον ἁμαρτημάτων ἄφεσιν λαβεῖν. Καὶ διὰ τοῦτο οἱ τῶν αἱρετικῶν συνήγοροι ἢ τὴν ἐπερώτησιν ἐναλλάξαι ὀφείλουσιν ἢ τὴν ἀλήθειαν ἐκδικῆσαι, εἰμή τι αὐτοῖς καὶ τὴν ἐκκλησίαν προσνέμουσιν, οὓς βάπτισμα ἔχειν διαβεβαιοῦνται. Ἀνάγκη δέ ἐστι καὶ χρίεσθαι τὸν βεβαπτισμένον, ἵνα, λαβὼν χρῖσμα, μέτοχος γένηται Χριστοῦ· ἁγιάσαι δὲ ἔλαιον οὐ δύναται ὁ αἱρετικός, ὁ μήτε θυσιαστήριον ἔχων, μήτε ἐκκλησίαν· ὅθεν οὐ δύναται χρίσμα τὸ παράπαν παρὰ τοῖς αἱρετικοῖς εἶναι. Πρόδηλον γάρ ἐστιν ἡμῖν, μηδαμῶς δύνασθαι παρ’ ἐκείνοις ἁγιάζεσθαι ἔλαιον εἰς εὐχαριστίαν. Εἰδέναι γὰρ καὶ μὴ ἀγνοεῖν ὀφείλομεν, ὅτι γέγραπται· Ἔλαιον ἁμαρτωλοῦ μὴ λιπανάτω τὴν κεφαλήν μου· ὃ δὴ καὶ πάλαι ἐμήνυσε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐν ψαλμοῖς. Μήπως, ἐξιχνιασθείς τις καὶ ἀπὸ τῆς εὐθείας ὁδοῦ πλανηθείς, παρὰ τοῖς αἱρετικοῖς, τοῖς τοῦ Χριστοῦ ἀντιπάλοις, χρισθῇ. Πῶς δὲ εὔξεται ὑπὲρ τοῦ βαπτισθέντος οὐχὶ ἱερεύς, ἀλλ’ ἱερόσυλος καὶ ἁμαρτωλός, λεγούσης τῆς Γραφῆς, ὅτι Ὁ Θεὸς ἁμαρτωλῶν οὐκ ἀκούει, ἀλλ’ ἐάν τις θεοσεβὴς ᾖ καὶ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιῇ, τούτου ἀκούει; Διὰ τῆς ἁγίας ἐκκλησίας νοοῦμεν ἄφεσιν ἁμαρτιῶν· τίς δὲ δύναται δοῦναι, ὅπερ αὐτὸς οὐκ ἔχει; ἢ πῶς δύναται πνευματικὰ ἐργάζεσθαι ὁ ἀποβαλὼν Πνεῦμα ἅγιον; Διὰ τοῦτο καὶ ἀνανεοῦσθαι ὀφείλει ὁ πρὸς τὴν ἐκκλησίαν ἐρχόμενος, ἵνα ἔσω διὰ τῶν ἁγίων ἁγιασθῇ, γέγραπται γὰρ ὅτι· Ἅγιοι ἔσεσθε, καθὼς ἐγὼ ἅγιός εἰμι, λέγει Κύριος· ἵνα καὶ ὁ πλάνῃ βουκοληθεὶς ἐν τῷ ἀληθεῖ καὶ ἐκκλησιαστικῷ βαπτίσματι καὶ αὐτὸς τοῦτο ἀποδύσηται, ὅστις πρὸς Θεὸν ἐρχόμενος ἄνθρωπος καὶ ἱερέα ἐπιζητῶν, ἐν πλάνῃ εὑρεθείς, ἱεροσύλῳ προσέπεσε. Δοκιμάζειν γάρ ἐστι τὸ τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν βάπτισμα, τὸ συνευδοκεῖν τοῖς ὑπ’ ἐκείνων βεβαπτισμένοις. Οὐ γὰρ δύναται ἐν μέρει ὑπερισχύειν· εἰ ἠδυνήθη βαπτίσαι, ἴσχυε καὶ ἅγιον Πνεῦμα δοῦναι· εἰ οὐκ ἠδυνήθη, ὅτι, ἔξω ὤν, Πνεῦμα ἅγιον οὐκ ἔχει, οὐ δύναται τὸν ἐρχόμενον βαπτίσαι, ἑνὸς ὄντος τοῦ βαπτίσματος καὶ ἑνὸς ὄντος τοῦ ἁγίου Πνεύματος καὶ μιᾶς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν, ἐπάνω Πέτρου τοῦ Ἀποστόλου, ἀρχῆθεν λέγοντος, τῆς ἑνότητος τεθεμελιωμένης· καὶ διὰ τοῦτο τὰ ὑπ’ αὐτῶν γινόμενα, ψευδῆ καὶ κενὰ ὑπάρχοντα, πάντα ἐστὶν ἀδόκιμα. Οὐ γὰρ δύναταί τι δεκτὸν καὶ αἱρετὸν εἶναι παρὰ τῷ Θεῷ τῶν ὑπ’ ἐκείνων γινομένων, οὓς ὁ Κύριος πολεμίους καὶ ἀντιπάλους αὐτοῦ λέγει ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις· Ὁ μὴ ὢν μετ’ ἐμοῦ κατ’ ἐμοῦ ἐστι, καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ’ ἐμοῦ σκορπίζει. Καὶ ὁ μακάριος Ἀπόστολος Ἰωάννης, ἐντολὰς Κυρίου τηρῶν, ἐν τῇ ἐπιστολῆ προέγραψεν· Ἠκούσατε, ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ νῦν δὲ ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν· ὅθεν γινώσκομεν, ὅτι ἐσχάτη ὥρα ἐστίν. Ἐξ ἡμῶν ἐξῆλθον, ἀλλ’ οὐκ ἦσαν ἐξ ἡμῶν. Ὅθεν καὶ ἡμεῖς συνιέναι ὀφείλομεν καὶ νοεῖν, ὡς οἱ ἐχθροὶ Κυρίου καὶ οἱ ἀντίχριστοι ὠνομασμένοι, δυνατοὶ οὐκ εἶεν χάριν δοῦναι τῷ Κυρίῳ. Καὶ διὰ τοῦτο ἡμεῖς οἱ σὺν Κυρίῳ ὄντες καὶ ἑνότητα Κυρίου κρατοῦντες καὶ κατὰ τὴν ἀξίαν αὐτοῦ χορηγούμενοι, τὴν ἱερατείαν αὐτοῦ ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ λειτουργοῦντες, ὅσα οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷ, τουτέστι πολέμιοι καὶ ἀντίχριστοι, ποιοῦσιν ἀποδοκιμάσαι καὶ ἀποποιῆσαι καὶ ἀπορρίψαι καὶ ὡς βέβηλα ἔχειν ὀφείλομεν. Καὶ τοῖς ἀπὸ πλάνης καὶ στρεβλότητος ἐρχομένοις, ἐπὶ γνώσει τῆς ἀληθινῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς πίστεως, δοῦναι καθόλου θείας δυνάμεως μυστήριον, ἑνότητός τε, καὶ πίστεως, καὶ ἀληθείας».(αντιγραφή Κανόνος από το πηδάλιο στην ελληνική έκδοση) 



ΕΡΜΗΝΕΊΑ [Ζωναρά, Βαλσαμών] (σ.μ.-ιδίας μετάφραση) 

«Πολλές αποδείξεις φέρνει αυτός ο κανόνας στο ότι το βάπτισμα των σχισματικών δεν είναι αποδεκτό. Και οφείλουν αυτοί να ξαναβαπτιστούν όταν επιστρέφουν στην ορθόδοξη, κατθολική Εκκλησία. 1. Ενώ οι αιρετικοί και οι σχισματικοί βρίσκομενοι εκτός της καθολικής Εκκλησίας, ούτε Βάπτισμα έχουν κατ’ επέκταση.  2. Το ύδωρ του Βαπτίσματος οφείλει πρώτα να καθαριστεί και να αγιαστεί μέσω των προσευχών του ιερέα και με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, έπειτα να καθαρίσει και να αγιάσει αυτόν που βαπτίζεται μέσα, όμως οι αιρετικοί και οι σχισματικοί δεν είναι ιερείς. Είναι ξεθαρρεμένοι ιεροκάπηλοι, όχι καθαροί αλλά ακάθαρτοι, όχι άγιοι αλλά σαν τους όσους δεν έχουν Θεία Χάρη. Δηλαδή, ούτε βάπτισμα έχουν. 3. Διότι με το Βάπτισμα μέσα στην Καθολική Εκκλησία, δίδεται άφεση των αμαρτιών, ενώ με το Βάπτισμα των αιρετικών και των σχισματικών, όντας αυτοί εκτός της καθολικής Εκκλησίας, πως θα μπορούσε να δοθεί άφεση των αμαρτιών; 4. Μέτα από το βάπτισμα, ο βαπτιζόμενος πρέπει να μυρωθεί με το Άγιο και Μεγάλο Μύρο, που είχε αγιαστεί με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος. Ενώ ο αιρετικός μη έχοντας Άγιο Πνεύμα, όντας χωρισμένος από Αυτό,  [και] από την καθολική Εκκλησία, για την αίρεση και για το σχίσμα (τη διάσπαση) του, πως μπορεί να αγιάζει τοιούτο το Μύρο; 5. Ο ιερέας πρέπει να προσευχηθεί στον Θεό για την σωτηρία του βαπτιζομένου, ενώ ο αιρετικός και ο σχισματικός, όντας ιεροκάπηλος και αμαρτωλός (όχι τόσο για τα πραχθέντα, όσο για την αίρεσή και το σχίσμα του, που είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα απ’ όλα), πως θα μπορούσε να έχει παρρησία ενώπιον του Θεού, όταν το Ευαγγέλιο λέει: Διότι τους αμαρτωλούς ο Θεός δεν τους ακούει. 6. Διότι δεν μπορεί να γίνει δεκτό από τον Θεό το βάπτισμα των αιρετικών και των σχισματικών, επειδή εκείνοι είναι εχθροί του Θεού, που ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ονομάζει αντίχριστους. Για όλα αυτά και πολλά άλλα, ο παρών κανόνας προστάζει εν ακριβεία να βαπτίζοναι όλοι οι αιρετικοί και σχισματικοί. Επιπλέον δε, επισημαίνουμε ότι αυτός ο λογισμός σε σχέση με το απαράδεκτο του βαπτίσματος από αιρετικούς και σχισματικούς, δεν είναι καινούργιος, δηλαδή των Πατέρων τούτης της Συνόδου, αλλά παλιός, που είχε μελετηθεί από τους προγενέστερους (τουτέστιν από τον καιρό του Αγριπίνου, επισκόπου Καρταγένης, όπως και αναφέρεται στα προλεγόμενα αυτής της Συνόδου, που είχε προλάβει ακόμα και τους διαδόχους των ίδιων των Αποστόλων)`. Αυτός ο λογισμός σε λεπτομέρεια και εν ακριβεία είναι απόλυτα ενωμένος με τους αποστολικούς κανόνες 46, 47, 68. Και δεν είναι ότι ο κανόνας αυτός αποστρέφεται το βάπτισμα των αιρετικών και σχισματικών μόνο συλλογικά, αλλά και ξεχωριστά ο κάθε ένας από τους 84 Πατέρες αυτής της συνόδου, με ξεχωριστή εργασία (…ό υπόμνημα), δηλαδή με 84 αποφάσεις το αποστρέφονται [το βάπτισμα των αιρετικών και σχισματικών].»     

Ιδού, αγαπητά αδέλφια, τι λένε οι άγιοι και όχι εμείς οι αμαρτωλοί, αλλά οι άγιοι. […] ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΟΝΤΑΣ ΕΚΤΟΣ ΕΚΚΛΗΣΊΑΣ ΚΑΙ ΟΛΑ [ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ] ΕΙΝΑΙ ΜΗ ΑΠΟΔΕΚΤΑ ΚΑΙ ΜΑΓΑΡΙΣΜΕΝΑ   Εκτός αυτών, αγαπητά αδέλφια, μέτρησα κάποιους 1237 Άγιους Πατέρες από τρεις Οικουμενικές Συνόδους […] που ομόφωνα λένε: «ΜΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ – ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ -, ΟΤΙ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΟΝΤΑΣ ΕΚΤΟΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΚΑΙ ΟΣΑ ΑΥΤΟΙ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΜΗ ΑΠΟΔΕΚΤΑ ΚΑΙ ΜΑΓΑΡΙΣΜΕΝΑ. 

Είναι λυπηρό όταν δεις ότι υπάρχουν ακόμα ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί που δίνοντας αυτή τη μάχη για την υπεράσπιση της ορθής πίστης αποκλίνουν από τη γραμμή των αγίων και εφεύρουν τα δικά τους παραμύθια […] 

Μέσα στην αθλιότητα μου αναρωτιέμαι πόσοι από εμάς θα είχαμε σηκωθεί αν δεν θα υπήρχε αυτός ο 15ος κανόνας; Πόσοι από εμάς θα είχαν καταλάβει ότι στην ουσία  οι οικουμενιστές είναι ένοχοι, πρωτίστως, επειδή κηρύττουν άλλο ευαγγέλιο και ότι, στην ουσία, πίπτουν κάτω από το ανάθεμα που έδωσε ο Άγιος Απόστολος Παύλος και δεν θα χρειαζόταν ούτε ένας κανόνας και καμία Σύνοδος για να αποκοπείς από αυτούς, αρκούντως του γεγονότος ότι κηρύττουν άλλο ευαγγέλιο. Πως το κάνουν αυτό; Με το που συμφώνησαν στη Κρήτη ότι μπορούν να τελεστούν μικτοί γάμοι και ότι όσοι είναι εκτός Εκκλησίας είναι επίσης εκκλησία. 

Αυτά τα φαινομενικά ασήμαντα πράγματα, είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Εκκλησία και για την ορθή πίστη διότι πίσω τους φέρουν [όλο] το δηλητήριο. Συγκεκριμένα, το ότι στη Κρήτη αποφασίστηκε πως ο ορθόδοξος μπορεί να στεφανωθεί με τον παπικό αιρετικό φερ’ ειπείν, δεν αφορά μόνο το μυστήριο του γάμου […], σημαίνει ότι αναγνωρίζεται το βάπτισμα του αιρετικού και κατ’ επέκταση αναγνωρίζεται η ιερωσύνη αυτών που τελέσαν το ψευδοβάπτισμα. Αναγνωρίζεις, με άλλα λόγια, μυστήρια στους μεγαλύτερους αιρετικούς όλων των εποχών και ακόμα σοβαρότερο τους αναγνωρίζεις ως Εκκλησία γεγονός που σε ταυτίζει με την αίρεσή τους, το filioque. 

Τι σημαίνει η αίρεση του filioque; Σημαίνει ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού, όπως λανθασμένα και αντι-Ευαγγελικά υποστηρίζουν οι παπικοί. Εμείς γνωρίζουμε από το Ευαγγέλιο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται εκ του Πατρός και όχι εκ του Υιού: «ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ παράκλητος ὃν ἐγὼ πέμψω ὑμῖν παρὰ τοῦ πατρός, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ·» (Ιωάννη, 15, 26). 

Το να συμφωνείς ότι το Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού, σε κάνει κήρυκα ενός άλλου ευαγγελίου και σε τοποθετεί κάτω από το ανάθεμα του Αγίου Απόστολου Παύλου: «Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω.» (Γαλ. 1,8). 

Οι συνέπειες, όσων περιγράψαμε παραπάνω, για τους οικουμενιστές, αυτών δηλαδή που θεωρούν εκκλησία και τους αιρετικούς της δύσεως, είναι ότι προσχωρήσαντες στην αίρεση τους, εκπίπτουν της Χάριτος και δεν μπορούν να αγιάζουν πια τίποτε, δεν μπορούν να αγιάζουν πρωτίστως επειδή είναι αναθεματισμένοι από τον Απόστολο Παύλο, δευτερευόντως επειδή έγιναν συμμέτοχοι μιας καταδικασμένης, από ταις Συνόδους των Αγίων Μεγάλου Φωτίου και Γρηγορίου Παλαμά, αίρεσης, και τρίτον επειδή προσκυνούν ξένο θεό.  

Θα σταθούμε λίγο στο γεγονός ότι προσκυνάνε κάλπικο θεό σαν μαρτυρία για την απώλεια της Χάριτος ώστε να καταλάβουμε καλύτερα τι συμβαίνει όταν ενώνεσαι με την αίρεση. Στην παραπάνω αναφερθείσα ευαγγελική περικοπή βλέπουμε ξεκάθαρα πως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, αποκαλεί το Άγιο Πνεύμα ως Πνεύμα Αληθείας και μπορούμε κάλλιστα να καταλάβουμε ότι ποτέ ο έχων ψευδές δόγμα δεν θα μπορεί επ’ ουδενί να ενωθεί με αυτό το Πνεύμα της Αληθείας, επειδή απλούστατα ο αιρετικός δεν βρίσκεται στην Αλήθεια. 

Όταν ένας οικουμενιστής ψευδό-ιερέας ή ψευδό-επίσκοπος που θέλει δε θέλει είναι ενωμένος με την αίρεση του filioque, εφόσον αποδέχεται τα μυστήρια των παπικών, κάθεται μπροστά στην Αγία Τράπεζα και σηκώνει τα χέρια ζητώντας το Άγιο Πνεύμα, [στην ουσία] ζητάει με την λανθασμένη πίστη του εκείνο το πνεύμα που πορεύεται και εκ του Υιού, το οποίο δεν είναι το Άγιο Πνεύμα αλλά ένα ξένο και σιχαμερό πνεύμα που το Ευαγγέλιο μας δεν το ευαγγελίζεται. Εκείνο το ξένο πνεύμα ουδέποτε θα μπορέσει να λειτουργεί κάτι το ιερό διότι το ίδιο δεν είναι ιερό αλλά μαγαρισμένο, δεν είναι θεός αλλά δαίμονας κατά τον Άγιο προφήτη Δαβίδ: «… Πάντες οι θεοί των εθνών δαιμόνια» (Ψαλμ. 95, 5)` ουδέποτε αυτό το ξένο πνεύμα θα μπορέσει να μετουσιώσει το ψωμί σε Σώμα και το κρασί σε Αίμα γιατί αυτό είναι έργο του Αγίου Πνεύματος, του Πνεύματος της Αληθείας.  

Είναι εύκολα κατανόητο, αδέλφια μου, ότι η Εκκλησία είναι πλήρης Χάριτος, όμως η Εκκλησία είναι μόνο εκεί που υπάρχει [η] Αλήθεια. «…ἥτις ἐστὶν ἐκκλησία Θεοῦ ζῶντος, στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας.  (Α’Τιμ. 3,15), τουτέστιν ο καταδικασμένος/μη καταδικασμένος αιρετικός, μόνος εκβαλλόμενος από την Εκκλησία δια της αίρεσής του, δεν δύναται πλέον να συνεργαστεί με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος που είναι μόνο στην Εκκλησία.  

Με πικρία παρατήρησα ότι μέσω διαδικτύου προβάλλονται φρονήματα αντίθετα των Αγίων, μαρτυρίες σύγχρονων Αγίων που ερμηνεύονται λάθος τάχα πως υποστηρίζουν την ύπαρξη Χάριτος στους μη καταδικασμένους οικουμενιστές αιρετικούς. Έχουμε αποδείξει,  βάσει των Γραφών και των Κανόνων, ότι τα πράγματα είναι αλλιώς και ο αιρετικός χάνει την επαφή με τη Χάρη από τη στιγμή της πτώσεώς του. Αν θέλετε, αδέλφια, είναι και λογικό, σκεφτείτε τον κλέφτη και αναρωτηθείτε: από πότε είναι κλέφτης από τη στιγμή που διαπράττει την κλεψιά ή από τη στιγμή που τον καταδικάζει ένα δικαστήριο; Εννοείται ότι από τη στιγμή που έκλεψε. Και αναρωτηθείτε και το άλλο: τι θα συμβεί μ’ αυτόν τον κλέφτη εάν αμέσως μετά τη πράξη του έρχεται ο Κύριος να κρίνει τον κόσμο πως θα τον δεχτεί ο Κύριος; Ως κλέφτη ή ως δίκαιο, αφού δεν θα είχε προλάβει να τον καταδικάσει κάποιο δικαστήριο; Είναι ξεκάθαρο, αδέλφια, ότι αυτός θα κριθεί ως κλέφτης διότι ο Κύριος όλα τα βλέπει και εκείνος αθέτησε την εντολή. Το ίδιο και με τον αιρετικό.  

[…] 

Αυτό που διαφεύγει των αδελφών που βρίσκουν μυστήρια στους αιρετικούς οικουμενιστές είναι ότι οι Άγιοι ουδέποτε είχαν διαφωνήσει με τους προγενέστερους Άγιους, και όσο κι’ αν ψάξουν να βρουν Άγιο αντίθετο με συνοδικές αποφάσεις και κανόνες, δεν θα το καταφέρουν. Αυτό είναι το πατερικό πνεύμα. Εάν θα είχε κατανοηθεί καλά αυτό το πράγμα, οι μαρτυρίες των σύγχρονων Αγίων δεν θα είχαν χρησιμοποιηθεί με λάθος τρόπο, και ούτε εκείνη η υποσημείωση που είχε προσθέσει ο Άγιος Νικόδημος στον τρίτο Αποστολικό κανόνα, που λέει: 

«Πρέπει να ηξεύρωμεν, ότι τα επιτίμια οπού διορίζουν οι Κανόνες, ήγουν το, καθαιρείσθω, το, αφοριζέσθω, και το ανάθεμα έστω. Αυτά, κατά την γραμματικήν τέχνην, είναι γ’· προσώπου προστακτικτού, μη παρόντος. Εις το οποίον δια να μεταδοθή η προσταγή αύτη, εξ ανάγκης χρειάζεται να ήναι β’.πρόσωπον παρόν. Το εξηγώ καλλιώτερα. Οι Κανόνες προστάζουσι την σύνοδον των ζώντων Επισκόπων, να καθαίρουν τους ιερείς, ή να αφορίζουν, ή να αναθεματίζουν τους λαϊκούς, οπού παραβαίνουν τους κανόνας. Όμως αν η σύνοδος δεν ενεργήση εμπράκτως την καθαίρεσιν των ιερέων, ή τον αφορισμόν, ή αναθεματισμόν των λαϊκών, οι ιερείς αυτοί και οι λαϊκοί ούτε καθηρημένοι είναι ενεργεία, ούτε αφορισμένοι ή αναθεματισμένοι. Υπόδικοι όμως, εδώ μεν εις την καθαίρεσιν και αφορισμόν ή αναθεματισμόν, εκεί δε εις την θείαν δίκην. Καθώς και όταν ένας Βασιλεύς προστάξη τον δούλον του νά δείρει έναν άλλον, οπού του έσφαλεν, εάν ο προσταχθείς δούλος δεν ενεργήση του Βασιλέως την προσταγήν, άδαρτος έμεινεν εκείνος οπού έσφαλεν εις τον Βασιλέα, υπόδικος όμως εις τον δαρμόν.  Όθεν σφάλλουσι μεγάλως εκείνοι οι ανόητοι όπου λέγουσιν, ότι εις τους παρόντας καιρούς όλοι οι παρά κανόνας χειροτονηθέντες ιερωμένοι, είναι ενεργεία καθηρημένοι. Ιεροκατήγορος γλώσσα είναι εκείνη οπού ανοήτως τα τοιαύτα λόγια φλυαρεί, μη νοούσα, ότι, η προσταγή των Κανόνων, χωρίς την έμπρακτον ενέργειαν του β΄. προσώπου, ήτοι της συνόδου, είναι ατέλεστος, αμέσως και προ κρίσεως μη ενεργούσα καθ΄ εαυτήν. Αυτοί οι ίδιοι Θείοι Απόστολοι φανερά εξηγούσι τον εαυτόν τους με τον μς’· Κανόνα τους, επειδή δεν λέγουσι πως ήδη ευθύς ενεργεία ευρίσκεται καθηρημένος, όποιος Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος δεχθή το των αιρετικών βάπτισμα, αλλά καθαιρείσθαι προστάζομεν, ήγουν να παρασταθή εις κρίσιν, και αν αποδειχθή πως τούτο έκαμε, τότε ας γυμνωθή με την εδικήν σας απόφασιν από την ιερωσύνην, τούτο προστάσσομεν.» (σελ.5) » 

Αυτή είναι η υποσημείωση του Αγίου Νικοδήμου όπου βλέπουμε καθαρά ότι ο Άγιος δεν αναφέρεται επ’ ουδενί στους φανερά αιρετικούς, αλλά μιλάει για την παραβίαση κανόνων που δύναται να πράττουν οι επίσκοποι και οι ιερείς. Η τοποθέτηση: «…sta de faţă la judecată, şi de se va dovedi că a făcut acesta…» (…να έλθουν ενώπιο δικαστηρίου και αν αποδειχθεί ότι διέπραξε τούτο… – σ.μ.)   

Στην περίπτωση την δική μας, όμως, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά διότι η «γυμνή τη κεφαλή» αίρεση, πολύ περισσότερο εν συνόδω, δεν χρειάζεται επιπλέον αποδείξεις, εφόσον έχει κηρυχτεί δημόσια και ακούστηκε από όλο τον κόσμο. Αυτός είναι ο ένας λόγος που δεν λαμβάνουμε ως θεμελιώδη αυτή την υποσημείωση.   

Ένας άλλος λόγος που δεν δεχόμαστε μια υποσημείωση ως θεμελιώδη, είναι επειδή εκπροσωπεί την άποψη ενός μόνο αγίου, και η άποψη ενός μόνο αγίου δεν δύναται να αντιτεθεί στις απόψεις πολλών Αγίων που έχουν αποφασίσει Συνοδικά, Οικουμενικά, όπως μαρτυρεί και ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, λέγοντας: «…οι κανόνες δεν εκτίθενται από ένα επίσκοπον, αλλ΄υπό της κοινότητος, και συνόδου των επισκόπων…το καθ΄ ημάς εις εξουσίαν κανόνων ουκ αξιόπιστον». 

Πάντως, το πλέον ακατάλληλο επιχείρημα για την ύπαρξη της Χάριτος στους αιρετικούς οικουμενιστές είναι εκεί που γίνεται αναφορά στον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ που εξηγεί στον Μοτοβίλωφ για τα δώρα του Αγίου Πνεύματος τα οποία τα λαμβάνει ο άνθρωπος με το Μυστήριο του Αγίου Βαπτίσματος: «… αυτή η χάρις του Βαπτίσματος είναι τόσο μεγάλη και αναγκαία, τόσο ζωοποιός για τον άνθρωπο, ώστε ακόμα και τον αιρετικό άνθρωπο δεν τον εγκαταλείπει μέχρι το θάνατό αυτού…» (σ.μ. – ιδία μετάφραση) 

Λέγω ότι αυτό το επιχείρημα είναι το πλέον ακατάλληλο διότι συγχέει απερίφραστα τα πράγματα, σε σημείο που ντρέπομαι ακόμα και που [κάποιοι] το μεταχειρίστηκαν. Αγαπητά αδέλφια, σε αυτό το παράδειγμα ο Άγιος μιλάει για τη χάρη και το φως που εισέρχεται σε κάθε βαπτισμένο άνθρωπο, για τον οποίο λόγο,το Μυστήριο του Αγίου Βαπτίσματος ονομάζεται και Μυστήριο της Φωτίσεως, ενώ ο προσφάτως βαπτισμένος ονομάζεται νεόφυτος ή νεοφώτιστος. Αυτό το φως του Βαπτίσματος δεν σβήνει ποτέ, δύναται μόνο να καλυφθεί από τα αμαρτήματα και τις αιρέσεις στις οποίες πίπτει ο άνθρωπος στη διάρκεια της ζωής του. Για τούτο το λόγο, όταν ένας βαπτισμένος άνθρωπος πέφτει σε κάποια αίρεση, αλλά επανέρχεται στη ζωή και επιστρέφει στην μάνα Εκκλησία, δεν αναβαπτίζεται, διότι έχει το φως του βαπτίσματος μέσα του πού θέλει μόνο να αναδειχθεί ξανά στην επιφάνεια. Αυτό επιτυγχάνεται με την ορθόδοξη ομολογία και μύρωμα με Μεγάλο Μύρο, ώστε ο παροδικά αιρετικός [μετανοημένος, πλέον – σ.μ.], να λάβει και πάλι το Σφράγισμα της Δωρεάς του Αγίου Πνεύματος, που είχε φύγει απ’ αυτόν όταν εξέπεσε της Αληθείας.  

Όμως, αγαπητά αδέλφια, όταν εμείς λέμε ότι ο αιρετικός δεν έχει Χάρη και Μυστήρια αναφερόμαστε στο γεγονός ότι μέσω της αλλοτριωμένης χειροτονίας του, ψευδή δηλαδή, δεν μπορεί να ενωθεί με τη Χάρη αφού η χειροτονία του δεν είναι πια ενεργή, το λέμε αυτό σε ομοφωνία με όλους τους Αγίους. Δεν λέμε ότι δεν έχουν το φως εκ του βαπτίσματος, λέμε, όμως, ότι το έχουν σκεπάσει με την αίρεση και ότι το ίδιο το φως αυτό θα τους καταδικάσει εν τέλει, εφόσον δεν επιστρέφουν. Να μη συγχέουμε τα πράγματα, τα Μυστήρια δεν αγιάζονται με το φως που λάβαμε στο βάπτισμα, αλλά με τη Χάρη της Ιερωσύνης, γι’ αυτό και χειροτονείται ένας βαπτισμένος άνθρωπος, άξιος να φέρει τη Χάρη της Ιερωσύνης.    

Ιδού τι ζητάει ο επίσκοπος από τον Θεό όταν χειροτονεί κάποιον ιερέα: «Θεία Χάρις, ἡ πάντοτε τὰ ἀσθενῆ θεραπεύουσα καὶ τὰ ἐλλείποντα ἀναπληροῦσα, προχειρίζεται (τὸν δεῖνα) τὸν εὐλαβέστατον Διάκονον εἰς Πρεσβύτερον, εὐξώμεθα οὖν ὑπέρ αὐτοῦ, ἵνα ἔλθῃ ἐπ᾽ αὐτον ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος.» Αυτή είναι η πρώτη προσευχή που γίνεται δια τον μέλλοντα ιερέα, και βλέπουμε ξεκάθαρα ότι ο επίσκοπος ζητάει να καθεύδει επ’ αυτόν η Χάρις που αν ο υποψήφιος ιερέας θα την είχε ήδη, εκ του βαπτίσματος, η εν λόγω έκκληση θα ήταν περιττή. Τα πράγματα δεν σταματάνε εδώ, για να ολοκληρωθεί η χειροτονία, ο επίσκοπος κάνει επί του υποψηφίου και άλλες δυο προσευχές που έχουν ως κεντρικό σκοπό την λήψη της Χάριτος από τον υποψήφιο: «Ὁ Θεὸς ὁ ἄναρχος καὶ ἀτελεύτητος, ὁ πάσης κτίσεως πρεσβύτατος ὑπάρχων, ὁ τῇ προσηγορίᾳ τοῦ πρεσβυτέρου τιμήσας τοὺς ἐν τῷ βαθμῷ τούτῷ ἀξιωθέντας ἱερουργεῖν τὸν λόγον τὴς ἀληθείας. Αὐτός, Δέσποτα τῶν ἁπάντων, καὶ τοῦτον, ὅν εὐδόκησον ὑποδέξασθαι τὴν μεγάλην ταύτην χάριν τοῦ Ἁγίου σου Πνεύματος, καὶ τέλειον ἀνάδειξον δοῦλόν σου, ἐν πᾶσιν εὐαρεστοῦντά σοι, καὶ ἀξίως πολιτευόμενον τῆς δωρηθείσης αὐτῷ, ὑπὸ τῆς σῆς προγνωστικῆς δυνάμεως, μεγάλης ταύτης ἱερατικῆς τιμῆς. «Ὅτι σὸν τὸ κράτος, καὶ σοῦ ἐστιν ἡ Βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν»    

Και η τελευταία προσευχή: «Ὁ Θεός, ὁ μέγας ἐν δυνάμει, καὶ ἀνεξιχνίαστος ἐν συνέσει, ὁ θαυμαστὸς ἐν βουλαῖς, ὑπὲρ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρὠπων· Αὐτός, Κύριε, καὶ τοῦτον, ὅν εὐδόκησας τὸν τοῦ Πρεσβυτέρου ὑπεισελθεῖν βαθμόν, πλήρωσον τῆς τοῦ Ἁγίου σου Πνεύματος δωρεᾶς· ἵνα γένηται ἄξιος παρεστάναι ἀμέμπτως τῷ Θυσιαστηρίῷ σου, κηρύσσειν τὸ Εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας σου, ἱερουργεῖν τὸν λόγον τῆς ἀληθείας σου, προσεφέρειν σοι δῶρα καὶ θυσίας πνευματικάς, ἀνακαινίζειν τὸν Λαόν σου δία τῆς τοῦ λουτροῦ παλιγγενεσίας· ὅπως καὶ αὐτός, ὑπαντήσας ἐν τῇ Δευτέρᾳ ἐπιδημία τοῦ μεγάλου Θεοῦ, καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ, δέξηται τὸν μισθὸν τῆς ἀγαθῆς οἰκονομίας τοῦ οἰκείου Τάγματος, ἐν τῶ πλήθει τῆς ἀγαθότητός σου. Ὅτι ηὐλόγηται καὶ δεδόξασται τὸ πάντιμον καὶ μεγαλοπρεπὲς ὄνομά σου, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. 

Όπως έχουμε προαναφέρει, είναι πολύ ξεκάθαρο ότι η Χάρη της Ιερωσύνης είναι κάτι διαφορικό από το φως που λαμβάνει ο άνθρωπος στο βάπτισμα. Περισσότερη συζήτηση γι’ αυτό το θέμα είναι περιττή. […] 

Κάπως σχετικό με τα παραπάνω είναι και η πολύ λανθασμένη γνώμη για την αθώα γριούλα που βρίσκεται σε άγνοια. Με αυτή τη γνώμη υποστηρίζεται ότι ο Θεός τάχα, στέλνει τη Χάρη για να αγιάζει τα Τίμια Δώρα για την πίστη αυτής της γριούλας που δεν ξέρει τίποτα, και η καημένη δεν φταίει για ότι έχουν κάνει ο επίσκοπος ή ο ιερέας της.  Κατ’ επέκταση, εφόσον δεν γνωρίζει, δεν είναι ένοχη για συνέργεια σε αίρεση και επιπλέον κοινωνάει με τα Άγια Μυστήρια ανεξαρτήτως ποιος τα λειτουργεί.    

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια, εφόσον η ορθή πίστη εκείνης της γριούλας φέρνει τη Χάρη ώστε να αγιάζονται τα Τίμια Δώρα, ρωτάμε εμείς, οι ανάξιοι: ποιος ο ρόλος μας μπροστά στην Αγία Τράπεζα, πια; Διότι εάν είναι έτσι,  η μυστηριακή ιερωσύνη δεν έχει νόημα, φθάνει οι πιστοί να βάλουν πάνω στην Αγία Τράπεζα ψωμί και κρασί, και ευθύς ο Θεός στέλνει τη Χάρη, και έτοιμη η Θεία Λειτουργία. Δεν είναι όμως έτσι, αγαπητά αδέλφια, ο Θεός ευλόγησε να επιλεγούν κάποιοι από εμάς για να τελούν αυτό το μεγάλο Μυστήριο, όπως είδατε να λέγεται στις προσευχές από την ακολουθία της χειροτονίας, ενώ αυτός που θέλει να εργάζεται με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, πρώτα-πρώτα πρέπει να προσκυνάει τον Αληθινό Θεό, απ’ όπου, σύμφωνα με το αληθινό Ευαγγέλιο, εκπορεύεται το  Πνεύμα, με άλλα λόγια, ο λειτουργός είναι αυτός που πρέπει να έχει ορθή πίστη. Έπειτα, το πώς προσεγγίζουν οι άλλοι – με καθαρή καρδιά ή με πονηριά -, θα αποτελέσει το κριτήριο για το αν μεταλάβουν προς σωτηρία ή προς κατάκριμα. Με αυτά έληξε και άλλη νέο-προβαλλόμενη τρέλα που λέει ότι ο αιρετικός αγιάζει τα Τίμια Δώρα προς κατάκριμα του και προς κατάκριμα εκείνου που κοινωνεί εν γνώσει, ενώ για τον ανίδεο, η κοινωνία αυτή είναι προς σωτηρία. Δεν δύναται να λειτουργείς την Αλήθεια παρά μόνον εάν είσαι στην Αλήθεια, δεν δύναται, όντας αιρετικός που βλασφημεί το Άγιο Πνεύμα να μπορείς να αγιάζεις οτιδήποτε. Αυτό το μαρτυράει και ο Κύριος στο δικό Του Ευαγγέλιο: «… οὐδὲ δένδρον σαπρὸν καρποὺς καλοὺς ποιεῖν.  (Ματθ. 7,18)  

Όπως προανέφερα, ο Κύριος φρόντισε να αποκαλύψει τα πάντα, μόνο που πρέπει να αγαπάς τον Κύριο για να μπορείς να ακούσεις τη φωνή Του. Και να που με τη απέραντη καλοσύνη Του, ο Κύριος έχει περιγράψει στο Ευαγγέλιο τι συμβαίνει με όσους Του εναντιώνονται ή Τον απαρνηθούν, εκούσια ή ακούσια, εν γνώσει ή εν αγνοία και λέει ο Κύριος: «Οὐαὶ τῷ κόσμῳ ἀπὸ τῶν σκανδάλων· ἀνάγκη γάρ ἐστιν ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα· πλὴν οὐαὶ τῶν ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι᾿ οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται.» (Ματθ. 18,7) – αυτά αφορούν τους αιρεσιάρχες, τους ιδρυτές των αιρέσεων: τον Άρειο, τον Νεστόριο, και στην περίπτωση της παν-αίρεσης του οικουμενισμού, όλους τους εκφραστές της, διότι εδώ ένοχος δεν είναι μόνο ο Βαρθολομαίος αλλά όλοι οι επίσκοποι που σκορπάνε το δηλητήριο. Εκτός από τους αιρεσιάρχες έχουμε και όλους τους άλλους που κοινωνούν με την αίρεση και είναι αιρετικοί, που είτε κοινωνούν εν γνώσει (ιερείς και λαϊκοί), είτε εν αγνοία (η γριούλα). Και γι’ αυτούς έχει μιλήσει ο Κύριος στο Ευαγγέλιο Του, λέγοντας: ἐκεῖνος δὲ ὁ δοῦλος, ὁ γνοὺς τὸ θέλημα τοῦ κυρίου ἑαυτοῦ καὶ μὴ ἑτοιμάσας μηδὲ ποιήσας πρὸς τὸ θέλημα αὐτοῦ, δαρήσεται πολλάς· ὁ δὲ μὴ γνούς, ποιήσας δὲ ἄξια πληγῶν, δαρήσεται ὀλίγας. παντὶ δὲ ᾧ ἐδόθη πολύ, πολὺ ζητηθήσεται παρ᾿ αὐτοῦ, καὶ ᾧ παρέθεντο πολύ, περισσότερον αἰτήσουσιν αὐτόν. (Λουκ.12, 47-48 ). 

Τέλος, υπενθυμίζουμε τα λόγια του Αγίου Μάξιμου του Ομολογητή: «Εάν ο Χριστός δεν ομολογείται σωστά, τότε οι κοινωνία μαζί Του και όσων Τον ομολογούν ορθόδοξα είναι αδύνατη, διότι αυτός που δεν Τον ομολογεί σωστά, δηλαδή σύμφωνα με τη Παράδοση, τίθεται εκτός Χριστού.» Και λέει πάλι ο Άγιος: «Εκεί που δεν υπάρχει η Αλήθεια και η κληρονομιά (παρακαταθήκη), της Ομολογίας της Πίστεως, δεν υπάρχει καμία καθολική Εκκλησία και, κατ’ επέκταση, ούτε Ιεροσύνη, ούτε Βάπτισμα, ούτε Μυστήρια.» (ιδίας μετάφραση – σ.μ.) 

Τα λόγια αυτά γράφτηκαν προς Δόξαν Θεού και προς σωτηρία όλων όσων αναζητούν την Αλήθεια, όπως αυτή μαρτυρείται στο Ιερό Ευαγγέλιο, στους Ιερούς Κανόνες και από τους Αγίους Πατέρες, ότι οι αιρετικοί [δηλαδή] – καταδικασμένοι ή μη καταδικασμένοι –, όντας εκτός της [Μίας] Καθολικής Εκκλησίας, με τη Χάρη δεν μπορούν πια να συνεργάζονται. (ιδίας υπογράμμιση – σ.μ.) 

Του Θεού η αιώνια δόξα και η δύναμη. Αμήν.  

Ιοάν, ιερέας ελέου Θεού 

μετάφραση κειμένου: 

Συλβάνα Δεπούντη

Απάντηση στον Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο Περί Αποτειχίσεως.

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ Ας κλείσω αυτό το θέμα κι ας φτάσω σε ένα θέμα που ανυπομονούν κι οι Κύπριοι αδελφοί μου, που πρι...