ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟΝ ΜΕΤΑ ΔΟΞΗΣ, ΚΡΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΝΕΚΡΟΥΣ…

Διακοπή Εκκλησιαστικής Κοινωνίας με τους Αιρετικούς ΠΣΕσατζίδες-Οικουμενιστές και τους Παρασυνάγωγους ΓΟΧ η μόνη οδός σωτηρίας

Ο Χριστιανός, -κλήρος και λαός- μόνο μένοντας Πιστός έως θανάτου στο Σύμβολο της Πίστεως που θεσπίστηκε διά των Αγίων Πατέρων των Οικουμενικών Συνόδων μπορεί να έχει την ενότητα με τον Θεό και με την Εκκλησία Του.

Όταν λέμε, όμως, ενωμένος με την Εκκλησία, δεν εννοούμε με την θεσμική Εκκλησία, δηλαδή, όπως δυστυχώς λέγουν μερικοί ή ενδεχομένως και οι περισσότεροι, θεωρώντας ότι εφόσον είναι Επίσκοπος και Ιερέας, αυτοί είναι και η Εκκλησία.

Γιατί το λένε αυτό;

Γιατί έχουνε την πεπλανημένη αντίληψη ότι η Εκκλησία είναι οι Επίσκοποι.

Αυτό δηλαδή που πιστεύουνε οι Επίσκοποι και οι Ιερείς, το πιστεύουνε και κάποιοι Χριστιανοί για να μην πούμε οι πιο πολλοί.

Και έτσι πολλοί είτε εν γνώσει είτε εν αγνοία τους λένε, εγώ είμαι με τον Επίσκοπο, άρα είμαι με την Εκκλησία.

Δεν είναι όμως έτσι.

Γιατί δεν είναι έτσι;

Θα θυμίσουμε σε όλους τους Ορθοδόξους τον Aπόστολο Παύλο που  προς την Κολασαείς επιστολή δογματίζει τον Όρο Εκκλησία λέγοντας ότι, Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού με Κεφαλή τον Χριστό και Μέλη του Σώματος του Χριστού είναι οι Χριστιανοί- κλήρος και λαός - που διαφυλάττουν άτρωτη και ανόθευτη την Ορθόδοξη Πίστη.

Θα τους θυμίσουμε επίσης τον Μέγα Ομολογητή  Άγιο Γρηγόριο Παλαμά, ο οποίος εκφράζοντας το Ορθόδοξο Δόγμα διευκρινίζει ποιοί είναι της Εκκλησίας και ποιοί δεν είναι της Εκκλησίας.

Κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και όχι κατά την αυθαίρετη γνώμη του καθενός, οι της Εκκλησίας είναι εκείνοι που είναι οι της Αληθείας.

«Και γαρ οι της Χριστού Εκκλησίας της αληθείας εισί και οι μη της αληθείας όντες ουδέ της του Χριστού Εκκλησίας εισί».

Δηλαδή αν δεν είμαστε στην Αλήθεια, δεν είμαστε στην Εκκλησία.

Άρα το ζητούμενο είναι αν αυτά που λέμε και Πιστεύουμε είναι αυτά που λέει και Πιστεύει Διαχρονικώς η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

Επομένως όταν γράφουν και διακηρύττουν οι αποστάτες ψευδεπίσκοποι της ληστρικής συνόδου της Κρήτης τα συνοδικά-επισημα πλέον μέλη του λεγόμενου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) ότι όλοι οι αυτοαποκαλούμενοι χριστιανοί μέλη του (Π.Σ.Ε.) μαζί με τους Ορθοδόξους είναι η μία διαιρεμένη εκκλησία που πρέπει μέσα σε αυτόν τον αντίχριστο οργανισμό να ενωθεί, αυτοί τώρα μπορούν να εξακολουθούν να είναι της Εκκλησίας;

Επειδή αυτή την βλάσφημη ομολογία του (Π.Σ.Ε.) την ασπάζονται οι περισσότεροι λεγόμενοι επίσκοποι και ιερείς σήμερα, ενώ οι υπόλοιποι σιωπώντας συμβιβάζονται και συνεργάζονται με αυτήν την προδοσία της Πίστεως, αυτό σημαίνει ότι όλοι αυτοί είναι εντός της Εκκλησίας;

Όχι βέβαια. Όλοι αυτοί είναι εκτός της Εκκλησίας.

Μόνοι τους βγήκαν, αφού θέλησαν να γίνουν με θεσμικό τρόπο πλέον,εγγεγραμμενα μέλη της ψευδεκκλησίας του ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ (Π.Σ.Ε.).

Η ίδια υμνολογία της Εκκλησίας, η οποία συμπυκνώνει την δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας λέει εν Πνεύματι Αγίω διά του Απολυτίκιου της Αγίας Ευφημίας, «λίαν εὔφρανας, τοὺς Ὀρθοδόξους, καὶ κατήσχυνας, τοὺς κακοδόξους».

Συνεπώς όλοι οι κακόδοξοι, δηλαδή όλοι οι αιρετικοί καταδικάζονται διαχρονικώς από την συνείδηση της Εκκλησίας.

Και έρχονται τώρα οι σύγχρονοι ιούδες και συκοφάντες του Χριστού, οι αιρετικοί ψευδεπίσκοποι του λεγόμενου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) και όσοι έχουν κοινωνία ψευδομυστηρίων με αυτούς να διακηρύττουν βλασφημώντας, ότι όσοι δεν είναι μαζί τους και δεν τους μνημονεύουν είναι εκτός Εκκλησίας.

Έρχονται επίσης οι άλλοι ψευδοκατήγοροι του Χριστού οι ΑΠΟΤΕΙΧΙ(Σ)ΜΕΝΟΙ, αυτοί δηλαδή που δεν μνημονεύουν τους ψευδεπισκόπους του (Π.Σ.Ε.) αλλά παρά ταύτα τους αναγνωρίζουν είτε κατά οικονομία είτε κατά ακρίβεια μέλη της Εκκλησίας και Αρχιερείς- ΑΠΑΓΕ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ- και καταντούν το ίδιο και χειρότεροι αιρετικοί και συκοφάντες του Κυρίου από αυτούς.

Αλλά, όπως προαναφέραμε, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, αλλά και όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας διαψεύδουν όλους αυτούς λέγοντας, ότι μόνο «οι της Αληθείας» είναι της Εκκλησίας.

Επομένως όσοι πιστεύουν διαφορετικά, αλλοιώνοντας στο ελάχιστο την Ορθόδοξη Παράδοση και Διδασκαλία, είναι καταδικασμένοι από τα επίσημα κείμενα των Αγίων Πατέρων στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας, με αποτέλεσμα να είναι αποκομμένοι από το Θεανθρώπινο Σώμα της Εκκλησίας.

Ο Κύριος δι’ ευχών όλων των Αγίων να διαφυλάξει και να στηρίξει όλους τους καλοπροαίρετους Χριστιανούς να μην προδώσουν την Αγία και Αμώμητη Ορθόδοξη Πίστη. ΑΜΗΝ.

ΟΥΑΙ στους αποστάτες ψευδεπισκόπους του (Π.Σ.Ε) της ληστρικής συνόδου της Κρήτης (2016).

ΟΥΑΙ στους ψευτοχριστιανούς που εν γνώσει τους έχουν «εκκλησιαστική» κοινωνία με αυτούς.

ΟΥΑΙ και σε όλους τους ψευτοχριστιανους αποτειχι(σ)μένους που δεν έχουν «εκκλησιαστική» κοινωνία μαζί τους αλλά παρά ταύτα είτε κατά οικονομία είτε κατά ακρίβεια αναγνωρίζουν την ψευδεκκλησία του (Π.Σ.Ε.) για Εκκλησία.

Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

«Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε· τοῦτο γὰρ θέλημα Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς ὑμᾶς» (Α' Θεσ. Ε' 17-18).

«Ἄσω τῷ Κυρίῳ ἐν τῇ ζωῇ μου, ψαλῶ τῷ Θεῷ μου ἕως ὑπάρχω» (Ψαλμ. ΡΓ´33).

«Ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ᾔνεσά σε (Κύριε)» (Ψαλμ. ΡΙΗ´ 164).

Διακοπή Εκκλησιαστικής Κοινωνίας με τους Αιρετικούς ΠΣΕσατζίδες-Οικουμενιστές και τους Παρασυνάγωγους ΓΟΧ η μόνη οδός σωτηρίας

   Ὁ ἄνθρωπος ὅπως γνωρίζομεν εἶναι σύνθετος ἀπὸ δύο μέρη, ὑλικὸν σῶμα καὶ ἄϋλον, νοεράν, λογικὴν ψυχήν. Διὰ τὴν συντήρησιν τῶν δύο αὐτῶν μερῶν χρειάζονται τὰ ἀντίστοιχα συστατικά, ὑλικὰ καὶ ἄϋλα, διὰ μὲν τὸ σῶμα αἱ ὑλικαὶ τροφαί, διὰ δὲ τὴν ψυχήν, ἡ ἄϋλος τροφή, ἤτοι, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ἡ Προσευχή, ἡ Πίστις, ἡ Ἐλπίς, καὶ ἡ Ἀγάπη πρὸς τὴν Πηγὴν τῆς ζωῆς, τὸν Τρισυπόστατον Θεόν, τὸν Δημιουργὸν παντὸς τοῦ ὁρατοῦ καὶ τοῦ ἀοράτου κόσμου.

  Ἡ παραμέλησις τῆς τροφῆς τοῦ σώματος ἐπιφέρει ἀσθενείας καὶ θάνατον. Ἡ παραμέλησις τῆς τροφῆς τῆς ψυχῆς ἐπιφέρει ἀντιστοίχως ψυχικὰς ἀσθενείας καὶ ψυχικὸν θάνατον. Θάνατος διὰ τὴν ἀθάνατον ψυχὴν βεβαίως δὲν εἶναι ἡ διάλυσίς της ἢ ἡ ἐξαφάνισίς της, ὡς νὰ ἀπετελεῖτο ἀπὸ μέρη, ὅπως τὸ σῶμα. Ὄχι, διότι ἡ ψυχὴ εἶναι ἁπλοῦν πνεῦμα, «κατ᾽ εἰκόνα» τοῦ ὑπεραπλουστάτου Ἀκτίστου Θεοῦ. Θάνατος τῆς ψυχῆς εἶναι ὁ χωρισμός της ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἡ νέκρωσις πολλῶν ἐκ τῶν φυσικῶν της δυνάμεων. Γέγραπται γάρ: «Καὶ ὑμᾶς ὄντας νεκροὺς τοῖς παραπτώμασι καὶ ταῖς ἁμαρτίαις, .....καὶ ὄντας ἡμᾶς νεκροὺς τοῖς παραπτώμασι συνεζωοποίησε τῷ Χριστῷ· χάριτί ἐστε σεσωσμένοι» (Ἐφεσ. Β´ 1, 5), καὶ πάλιν, «ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ... ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς» (Ματθ. Η´ 22). Ἡ νενεκρωμένη ψυχή, χωρισμένη ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ στερουμένη τῶν πλείστων φυσικῶν της δυνάμεων, ἐπιδρᾶ ἐπιβλαβῶς καὶ ἐπὶ τοῦ σώματος, μὲ συνέπειαν νὰ προκύπτουν ἀσθένειαι καὶ νευρώσεις. Μαρτυρεῖ τοῦτο καὶ ἡ Θεία Γραφή: «Οὐκ ἔστιν ἴασις ἐν τῇ σαρκί μου ἀπὸ προσώπου τῆς ὀργῆς Σου, οὐκ ἔστιν εἰρήνη ἐν τοῖς ὀστέοις μου ἀπὸ προσώπου τῶν ἁμαρτιῶν μου» (Ψαλμ. ΛΖ´4). Ἀπ᾽ ἐναντίας, ἡ ψυχὴ ἡ ἡνωμένη μετὰ τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς Προσευχῆς, εἶναι ζῶσα καὶ ὑγιής, καὶ ἡ ὑγεία της ἐπιδρᾶ καὶ μεταφέρεται καὶ εἰς τὸ σῶμα, ὡς ὑγεία καὶ ὡς βαθεία εἰρήνη τοῦ Θεοῦ.

   Ἡ ψυχή, ὡς ἀσυγκρίτως ἀνωτέρα καὶ πολυτιμωτέρα τοῦ ὑλικοῦ σώματος, χρήζει σπουδαιοτέρας προσοχῆς, κατὰ τὴν νουθεσίαν τοῦ Κυρίου: «Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε· οὐχὶ ἡ ψυχὴ πλεῖόν ἐστιν τῆς τροφῆς καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἐνδύματος;» (Ματθ.ΣΤ´ 25) Περὶ τῆς ψυχῆς λέγει ὁ Κύριος: «Τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδίσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Ματθ.ΙΣΤ.26)

  Ὅσον ἀναγκαῖαι διὰ τὴν ἐπιβίωσιν τοῦ σώματος εἶναι αἱ ὑλικαὶ τροφαὶ καὶ ἡ ἀναπνοή, τόσον καὶ πολὺ περισσότερον ἀναγκαῖαι διὰ τὴν ἐπιβίωσιν τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ Προσευχὴ καὶ ἡ Θεία Χάρις. «Εἴπερ ἄρτος Ἀγγέλων λόγος, ᾧ ψυχαὶ τρέφονται καὶ ποτίζονται Θεὸν πεινῶσαι, καὶ ζητοῦσαι τροφὴν οὐ ῥέουσαν οὐδ᾿ ἀπιοῦσαν, ἀλλ᾿ ἀεὶ μένουσαν» (Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, P.G. 36, 545Β).

   Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἔμφυτον φυσικὴν ἀνάγκην νὰ ἐπικοινωνῇ μὲ τὸν Θεόν. Ἡ δὲ ἐπικοινωνία καὶ ὁμιλία μὲ τὸν Θεόν, ἡ ὁποία εἶναι τὸ Α καὶ τὸ Ω εἰς τὴν ζωὴν τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι Κοινωνία Προσώπων, καὶ αὐτὸ λέγεται. Ἐκκλησία Θεοῦ.

  Ἡ Προσευχὴ εἶναι ἡ ἄμεσος ἐπικοινωνία τῆς ψυχῆς μετὰ τοῦ Θεοῦ, ἐξ οὗ χορηγεῖται ἡ Θεοποιὸς Ἄκτιστος Θεϊκὴ Χάρις. Διὰ τοῦτο, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, μᾶς ὑπενθυμίζει: «Μνημονευτέον γὰρ Θεοῦ μᾶλλον ἢ ἀναπνευστέον, ὡς ὁ Θεολόγος ἔφη Γρηγόριος» (P.G. 55, 703).

   Ὅσοι ἔλαβον πεῖραν τῆς Προσευχῆς, τῆς Θεουργοῦ αὐτῆς συνομιλίας μετὰ τοῦ Θεοῦ, δὲν παύουν παντοιοτρόπως νὰ μᾶς παραινοῦν πρὸς αὐτήν. Μετὰ μεγίστης προθυμίας τρέχει πρὸς τὴν Προσευχὴν ὁ Προφήτης Ἡσαΐας: «Ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνεῦμά μου πρὸς Σέ, ὁ Θεός, διότι φῶς τὰ προστάγματά σου ἐπὶ τῆς γῆς» (Ἡσ. ΚΣΤ´ 9). Ὁμοίως καὶ πρὸ αὐτοῦ ὁ Προφητάναξ Δαυΐδ: «Εὐλόγει, ἡ ψυχή μου, τὸν Κύριον καί, πάντα τὰ ἐντός μου, τὸ ὄνομα τὸ Ἅγιον Αὐτοῦ» (Ψαλμ. ΡΒ´ 1). Καὶ πάλιν: «Ἐν παντὶ τόπῳ τῆς Δεσποτείας Αὐτοῦ· εὐλόγει, ἡ ψυχή μου, τὸν Κύριον» (Ψαλμ. ΡΒ´ 22). Καὶ πάλιν: «Κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου, ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν Σου» (Ψαλμ. ΡΜ´ 2).

   Ἄνευ τῆς Προσευχῆς δὲν ὑπάρχει τρόπος νὰ στοιχῶμεν μὲ τὸ Θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ συνοδοιπορῶμεν μὲ τοὺς Ἁγίους ἐν Πίστει καὶ Ἐλπίδι καὶ Ἀγάπῃ. Μέσῳ τῆς Προσευχῆς αἰτεῖται καὶ διὰ τῆς Προσευχῆς ταῦτα λαμβάνει ὁ Προφητάναξ Δαυΐδ: «Δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά Σου, ὅτι Σὺ εἶ ὁ Θεός μου» (Ψαλμ. ΡΜΒ´ 10). «Ὅτι παρὰ Σοὶ πηγὴ ζωῆς· ἐν τῷ φωτί Σου ὀψόμεθα φῶς» (Ψαλμ. ΛΕ´ 10).

   Ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ ψυχὴ τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ζωὴ τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου, τὸ νόημα τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως, ἀλλὰ καὶ κάθε λογικῆς φύσεως, εἴτε ζώσης ἐπὶ τῆς γῆς, εἴτε κεκοιμημένης εἰς τοὺς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ, εἴτε Ἀγγελικῆς ἐν τῷ οὐρανῷ. Ὑπὸ μίαν ἔννοιαν, προσεύχεται πᾶσα ἡ κτίσις, ἀκόμη καὶ ἡ ἄλογος καὶ ἄψυχος, κατὰ τὴν Ψαλμικὴν παραίνεσιν: «Αἰνεῖτε αὐτὸν ἥλιος καὶ σελήνη, αἰνεῖτε αὐτὸν πάντα τὰ ἄστρα καὶ τὸ φῶς.... Αἰνεῖτε τὸν Κύριον ἐκ τῆς γῆς, δράκοντες καὶ πᾶσαι ἄβυσσοι· πῦρ, χάλαζα, χιών, κρύσταλλος, πνεῦμα καταιγίδος, τὰ ποιοῦντα τὸν λόγον αὐτοῦ· τὰ ὄρη καὶ πάντες οἱ βουνοί, ξύλα καρποφόρα καὶ πᾶσαι κέδροι· τὰ θηρία καὶ πάντα τὰ κτήνη, ἑρπετὰ καὶ πετεινὰ πτερωτά» (Ψαλμ. ΡΜΗ´3-10). Πόσον ἀλογώτερος τῶν ἀλόγων καὶ ἀναισθητότερος τῶν ἀψύχων πρέπει νὰ εἶναι κανεὶς διὰ νὰ μὴν προσεύχεται πρὸς τὸν Δοτῆρα τῆς ζωῆς, πρὸς τὴν Πηγὴν τῆς συνέσεως, πρὸς τὴν Ἄβυσσον τῆς φιλανθρωπίας, πρὸς τὸν Ἥλιον τῆς Δικαιοσύνης, πρὸς τὸν Θεόν, τὸν γενόμενον καὶ ἄνθρωπον ἵνα τὸν ἄνθρωπον ἀναπλάσῃ κατὰ Χάριν ὡς θεόν; Μόνον οἱ Δαίμονες δὲν προσεύχονται.

   Ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ, Ἄγγελοι, Δίκαιοι, Πατριάρχαι, Προφῆται, Ἀπόστολοι, Ἱεράρχαι, Μάρτυρες, Ὅσιοι, καὶ λοιποί, συνέζησαν μετὰ τῆς Προσευχῆς, ὡς Θείας καὶ Ἱερᾶς Μυσταγωγίας, διὰ τῆς ὁποίας κατορθοῦται ἡ κατὰ Χάριν Θέωσις ἐν τούτῳ τῷ κόσμῳ καὶ ἡ πρὸς τὴν Θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν μετάβασις.

   Ἡ προσευχή, ὅταν γίνεται μὲ ἁπλότητα, ἁγνότητα, πίστιν καὶ καθαρὰν καρδίαν ὡς ἔμφυ τος φυσικὴ ἀνάγκη καὶ συμβαδίζει μὲ βίον σύμφωνον πρὸς τὸ Θέλημα τοῦ Θεοῦ, μᾶς ἑνώνει μαζί Του, μᾶς καθιστᾶ διὰ τῶν Ἁγίων καὶ Ἱερῶν Μυστηρίων μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖον εἶναι καὶ τὸ νόημα τῆς ὑπάρξεώς μας.

   Ἡ προσευχὴ εἶναι Θεοδίδακτος. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἐδίδαξε τοὺς Μαθητὰς καὶ πάντας τοὺς Πιστοὺς τὴν Προσευχὴν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ μάλιστα ὡς προσευχὴ τέκνων πρὸς Πατέρα: «Οὕτως οὖν προσεύχεσθε ὑμεῖς· Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς...» (Ματθ. ΣΤ´ 9-13).

   Ἡ προσευχὴ εἶναι τεῖχος καὶ ὀχύρωμα ἔναντι τῶν πειρασμῶν, καὶ τοῦτο κατὰ τὸ ἀκαθαίρετον πρόσταγμα τὸ Δεσποτικόν: «Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν» (Ματθ. ΚΣΤ´ 41).

   Ἡ προσευχὴ εἶναι πάντοτε εὔκαιρος: «Κακοπαθεῖ τις ἐν ὑμῖν; προσευχέσθω· εὐθυμεῖ τις; ψαλλέτω» (Ἰακ. Ε´ 13).

   Διὰ τῆς προσευχῆς ἀποκτᾶται ἐλευθερία ἐκ δεσμῶν καὶ φυλακῆς: «Ὁ μὲνοὖν Πέτρος ἐτηρεῖτο ἐν τῇ φυλακῇ· προσευχὴ δὲ ἦν ἐκτενὴς γινομένη ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὸν Θεὸν ὑπὲρ αὐτοῦ» (Πράξ. ΙΒ´ 5).

Διὰ τῆς προσευχῆς ὁ ἄνθρωπος τυγχάνει τῆς σωτηρίας του: «Καὶ ἔσται, πᾶς ὃς ἂν ἐπικαλέσηται τὸ ὄνομα Κυρίουσωθήσεται» (Ἰωὴλ Γ´ 5).

   Διὰ τῆς προσευχῆς τελεῖται πᾶν Ἱερόν, Ἁγιαστικὸν Μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας.

   Ἡ Προσευχὴ καὶ ἡ Λατρεία, ὡς μία πηγαία εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα ἡμῶν εἶναι ὅ,τι εὐγενέστερον, ὅ,τι ὡραιότερον, ὅ,τι ἁγιώτερον στολίζει, ὁμορφαίνει, ἡρεμεῖ, ἁγιάζει καὶ χαριτώνει τὸν ἄνθρωπον, καὶ φανερώνει τὴν ὑψηλοτέραν εὐγένειαν τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία ἀφεύκτως ἐκφράζεται εἰρηνικῶς καὶ εἰς τὸ πρόσωπόν του.

   Ἡ προσευχὴ εἶναι συνομιλία καὶ ἐπικοινωνία μετὰ τοῦ Θεοῦ, ἡ ὑψηλοτέρα καὶ ἁγιωτέρα ἐργασία εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν. «Δὲν εἶναι ἄλλη ἀρετὴ οὔτε ὑψηλοτέρα οὔτε ἀναγκαιοτέρα ἀπὸ τὴν Ἱερὰν Προσ ευχήν...... Ἡ Ἱερὰ ὅμως Προσευχή, αὐτὴ μόνη ἑνώνει· αὐτὴ μόνη συνάπτει τὸν ἄνθρωπον μὲ τὸν Θεόν, καὶ ἀντιστρόφως τὸν Θεὸν μὲ τὸν ἄνθρωπον, καὶ ἀποτελεῖ τὰ δύο εἰς πνεῦμα ἕν. Μὲ τὸ νὰ εἶναι μία ἄμεσος ἕνωσις καὶ ἕνας σφικτὸς σύνδε σμος τοῦ Κτίστου μὲ τὰ λογικὰ κτίσμα τα· ἔτσι ὑψηγορεῖ ὁ... Θεσσαλονίκης... Γρηγόριος.... ἡ δὲ τῆς εὐχῆς δύναμις, αὐτὴν ἱερουργεῖ καὶ τελεσιουργεῖ τὴν τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸ θεῖον ἀνάτασίν τε καὶ ἕνωσιν, σύνδεσμος οὖσα τῶν λογικῶν πρὸς τὸν Κτίσαντα κτισμάτων» (Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης, Περὶ Προσευχῆς, Φιλοκαλία, σελ.962, καὶ Ἀόρατος Πόλεμος, Μέρος Δεύτερον, Κεφ. Δ´).

   Μία συνοπτικὴ προσευχὴ ἡ ὁποία ἀξίως θεωρεῖται περίληψις τοῦ Εὐαγγελίου καὶ δύναται ἀδιαλείπτως ἐκ ψυχῆς καὶ καρδίας νὰ ἀναπέμπεται εἶναι ἡ ὑπὸ τῶν Νηπτικῶν Ἁγίων Πατέρων Νοερὰ Προσευχή: «Κύριε Ἰη σοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν».

   Τὸ δὲ νὰ αἰτῶμεν παρὰ τοῦ Θεοῦ εἶναι εὐπρόσδεκτον εἰς τὸν Θεόν: «Καὶ πάντα ὅσα ἐὰν αἰτήσητε ἐν τῇ προσευχῇ πιστεύοντες, λήψεσθε» (Ματθ. ΚΑ´ 22).

   Τοῦτο καὶ ἡμεῖς προθύμως, ἐν παντὶ καιρῷ καὶ πάσῃ ὥρᾳ, ἐκ καρδίας νοερῶς ποιοῦμεν, ἐλπίζοντες ἀναμφιβόλως εἰς τὴν ἐκπλήρωσιν τῆς αἰτήσεώς μας.

   Ἔχοντας ὑπ᾽ ὄψιν μας ὅλα τὰ ἀνωτέρω, παρακαλοῦμε τὸν Θεόν, διὰ πρεσβειῶν πάντων τῶν Ἁγίων, ὅπως ἐμφυτεύσῃ καὶ ἐντὸς ἡμῶν τὴν ἀγάπην καὶ τὴν ἐπιθυμίαν τῆς προσευχῆς, καὶ τηρῇ πάντας ἡμᾶς ἡνωμένους τῇ Ἀκτίστῳ Αὐτοῦ Θείᾳ Χάριτι, καὶ εἰς τὴν παροῦσαν ζωὴν καὶ εἰς τὴν μέλλουσαν. Ἀμήν. Γένοιτο.

«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ,

Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με

τὸν ἁμαρτωλόν.»

● ♦ ●

«Ὑπεραγία Θεοτόκε,

σῶσον ἡμᾶς.»

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης. Η Εκκλησία στα Έσχατα.

Απόσπασμα ομιλίας 73ης

Έξοδος της Εκκλησίας :

Διακοπή Εκκλησιαστικής Κοινωνίας με τους Αιρετικούς ΠΣΕσατζίδες-Οικουμενιστές και τους Παρασυνάγωγους ΓΟΧ η μόνη οδός σωτηρίας

Αλλά έχομε κι' άλλη περίπτωση. Πού είναι και τοπική και τροπική. Είναι η αναχώρηση πολλών χριστιανών, ιδίως τους τρεις πρώτους αιώνας, που καταφεύγουν εις τάς ερήμους, αλλά και μέσα Ιστορία επαναλαμβάνεται αυτή η τοπική έξοδος και θα επαναληφθή και στα έσχατα. 

θα επαναληφθή και στα έσχατα οπωσδήποτε, τό λέγει η 'Αποκάλυψις. 

Η γυναίκα που είδαμε στο 13ο Κεφ. τήν οποία καταδιώκει ο δράκων, και είναι η γυναίκα η Εκκλησία", αυτή λέγει, καταφεύγει εις τήν έρημον, 

με την τοπική σημασία της λέξεως "έρημος", με την τοπικήν, δηλ. με την. έννοια του εδάφους, στην ερημιά, όταν λέγει "έρημος" δεν έννοούμε άμμο, όπως θα λέγαμε η έρημος Σαχάρα, αλλά εις τις ερημιές, εκεί που δεν κατοικούν άνθρωποι. «Οτι δηλ. οι πιστοι εκεί θα καταφύγουν. Στις ερημιές. 

'Εκει καταφθάνει ο δράκων για να την καταστήση, θα ενθυμείσθε όταν τα λέγαμε, ποταμοφόρητον. Νά τήν πνιξη. Τι θα "πή νά τήν πνίξη; "Να φθάσουν εκεί οι ιδέες και οι ιδεολογίες, για να την πνίξη την γυναίκα 'Εκκλησία. 'Αλλά τελικά γλυτώνει - η γυναίκα 'Εκκλησία. 

Οι πιστοί που γνωρίζουν γιατί φεύγουν από τον κόσμον, για να σωθούν, γλυτώνουν. Είναι αυτή θα λέγαμε η ηρωική έξοδος των χριστιανών. 

Βέβαια η ηρωική έξοδος των Μεσολογγιτών υμνήθηκε. Δεν ξέρω ποιος μπορεί να υμνήση αυτή την ηρωική έξοδο των χριστιανών. 'Αλλά τήν υμνεί αυτός ο ουρανός.

Μ' ένα συνοπτικό τρόπο, ολα αυτά που σας είπα, τόσο ο 'Ανδρέας Καισαρείας όσο και ο 'Αρέθας, αυτήν την έξοδο από την Βαβυλώνα, πού εντέλλεται ο θεός εις τον λαόν του την έννοούν, εννοούν αυτήν την Βαβυλώνα, "σύμπαντα τον φθαρτον κόσμον. " «Οτι δεν έχει σχέση με την Βασιλεία του θεού, και ότι έχει σχέση με την αμαρτία. Και αν το θέλετε, όπως λέγαμε και την περασμένη φορά, είναι και η εκκοσμικευμένη 'Εκκλησία, η εκκοσμικευμένη Εκκλησία.

 Οι πιστοι εκείνοι, είτε σαν διοίκηση, είτε σαν μέλη της 'Εκκλησίας που ζουν έναν μισοβέζικο χριστιανισμό. Αυτή η 'Εκκλησία, λέγαμε την περασμένη φορά, ούτε σώζει ούτε σώζεται. Αυτή η 'Εκκλησία αποδοκιμάζεται από τον θεόν. Μία Εκκοσμικευμένη 'Εκκλησία, αναμφισβήτητα είναι ότι είπαμε. Είναι κόσμος. Κι' αφού είναι κόσμος, απ' αυτήν την Εκκλησία την εκκοσμικευμένη, ο λαός του θεού πρέπει να εξέλθη. Πρέπει να φύγη.

Απόσπασμα ομιλίας 54ης

( ποιος είναι ο λαός του Θεού) 

.. Θά θελα να σας έλεγα και ας το γνωρίζετε αυτό, θα σας το πω και λίγο πιο κάτω,άλλη μια φορά να σας τυπωθή. 

λαός του Θεού και οι κάτοικοι και ενός χριστιανικού κράτους δεν ταυτίζονται. Όταν λέμε ένα χριστιανικό κράτος, φερειπείν η Ελλάς, που όλοι οι ελληνες υποτίθεται ότι είναι βαπτισμένοι. Όλοι οι Έλληνες είναι βαπτισμένοι. Τουλάχιστον μέχρι αυτή την στιγμή. Αύριο δεν ξέρω τι θα γίνεται. Συνεπώς είμεθα ενα χριστιανικό κράτος. 

Τι θα λέγαμε; 

ότι είμεθα ο λαός του Θεού; 

Ταυτίζεται ο λαός του θεού με το σύνολον των πολιτών ενός χριστιανικού κράτους; 

Αναμφισβήτητα όχι. Γιατί απλούστατα όλοι δεν ζουν κατά συνείδησιν χριστιανική ζωή και πίστη. Και συνεπώς δεν συμπίπτει η έννοια του λαού του θεού, που θα σας μιλάω τόσο συχνά για τον λαό του Θεού, με την έννοια των πολιτών ενός χριστιανικού κράτους. Αυτό παρακαλώ να το σημειώσετε.

Βέβαια στην πολύ ευρεία έννοια θα μπορούσαμε να πούμε ότι όλοι οι Έλληνες που είμεθα βαπτισμένοι είμεθα χριστιανικός λαός.

Οπωσδήποτε είμεθα ενας λαός του Θεού.

Εν ευρεία έννοια, Αλλά να σας θυμίσω αυτό που λέγαμε στα περυσινα μας θέματα,

 όταν κλήθη ο άγιος Ιωάννης να μετρήση τον ναόν, το θυσιαστήριον,του ειπώθηκε την αγίαν πόλιν δέν θα μετρήσης.

Θα καταπατηθή υπό των Εθνών και όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, ερμηνεύουν ότι η αγία πόλις είναι η Εκκλησία. 

Σημαίνει λοιπόν ότι μέρος των πιστών θα καταπατηθή υπό τών Εθνών, ήτοι θα προσκυνήσουν τον Αντίχριστον.

Το θέμα δεν είναι αν είμαι χριστιανός ή όχι

.Αλλά εάν ανήκω εις τόν λαόν του θεού που θα σωθή.

Ο Κύριος δεν λέγει οι πιστοί δεν θα παρασυρθούν. Αλλά οι εκλεκτοί.

Και μάλιστα θα παραβιαστούν και οι εκλεκτοι, και τι θα πη, ει δυνατόν,λέγει,ει δυνατόν να παρασυρθούν, δηλ. προσβάλη και τους εκλεκτούς ο Αντίχριστος. 

Γι'αυτό λοιπόν και θα σας παρακαλέσω ας ξεχωρίσουμε αυτές τις δύο έννοιες. 

Του λαού του θεού, καζλι του ευρέως λαού, που είναι ένα χριστιανικόν κράτος.

Πάντως ο χαρακτηρισμός ότι θα προσκυνήσουν το θηρίο,όλοι εκείνοι που δεν θα είναι στερεωμένοι στην πίστη, υπάρχει με την διατύπωσης : 

"ου γέγραπται το όνομα εν τα βιβλία της ζωής." 

Των οποίων το όνομα δεν είναι γραμμένο εις το βιβλίο της ζωής….

π. Μυτιληναίος - ομιλίες εις την Αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννη