«απ’ όλα τα κακά, πρώτη είναι η άγνοια, δεύτερη η απιστία»

Αίρεση είναι μια διδασκαλία ενάντια στο Πιστεύω της Εκκλησίας, που διατυπώθηκε στις Αποφάσεις των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων και είναι σύμφωνο με την Αγία Γραφή και τις Παραδόσεις. 

Κάθε δε διδασκαλία που είναι ενάντια σε ό,τι πιστεύει η Εκκλησία είναι καταδικασμένη δηλ. αναθεματισμένη από τις Αποφάσεις και τους Ιερούς Κανόνες των Αγίων αυτών Οικουμενικών Συνόδων. 

Η Ιερά διδασκαλία του Κυρίου για την άγνοια, δηλαδή για όσους δεν γνωρίζουν ποιό είναι το θέλημά Του

και δεν το πράττουν είναι η εξής: «Εκείνος ο δούλος που ξέρει τι θέλει ο Κύριος του, δεν είναι όμως έτοιμος και δεν κάνει αυτό που θέλει ο Κύριος του, θα τιμωρηθεί αυστηρά. 

Εκείνος ο δούλος πού δεν ξέρει το θέλημα του Κυρίου του και κάνει κάτι αξιόποινο, θα τιμωρηθεί ελαφρύτερα».(Λουκα κεφ. 12,47-48) 

Δηλαδή, πουθενά δεν λέγει ο Κύριος στην Ιερά Γραφή, ότι αυτοί που δεν γνωρίζουν το Θέλημα Του και έχουν άγνοια της αμαρτίας και του κακού που κάνουν ότι αθωώνονται ή ότι Ευλογούνται και Χαριτώνονται! 

Αντιθέτως λέγει ότι πάλι τιμωρούνται αλλά ελαφρύτερα. 

Κατά τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας, η ΑΙΡΕΣΗ είναι η μεγαλύτερη αμαρτία απ’ όλες τις αμαρτίες. Τα αποτελέσματα της αιρέσεως είναι η βλασφημία στο Άγιο Πνεύμα και ο χωρισμός από τον Θεό-Χριστό.(Ιερό Πηδάλιο της Εκκλησίας σελ.368, 369,370) 

Επομένως, όσοι υποστηρίζουν τελείως κακόδοξα και αντίχριστα, ενάντια στην Διδασκαλία του Χριστού, ότι δήθεν ευλογούνται και χαριτώνονται όσοι Χριστιανοί έχουν άγνοια και δεν γνωρίζουν, ότι με την ληστρική σύνοδο της Κρήτης (2016) γίνανε επίσημα μέλη της ψευδεκκλησίας του αντιχρίστου, του λεγόμενου Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών και επομένως συνεχίζουν να έχουν «εκκλησιαστική» κοινωνία και να μετέχουν στα αιρετικά και βέβηλα μυστήρια των προδοτών και αρνητών του Ιησού Χριστού δηλ. των Ιούδων, αυτοί κηρύσουν αίρεση υβρίζοντας τον Χριστό-Θεό, βλασφημώντας το Άγιο Πνεύμα της Εκκλησίας. 

Γι’ αυτό και ο Άγιος Μάρκος ο Ασκητής συμφώνως καθ’ όλα με την Ιερά Διδασκαλία της Εκκλησίας για την άγνοια λέγει: 

«η αμέλεια μας να γνωρίσουμε τις δωρεές του Θεού μας έφερε σε ραθυμία, και αυτή μας παρέδωσε στη λησμοσύνη, από την οποία κυριάρχησε πάνω μας η άγνοια» και αλλού γράφει 

«απ’ όλα τα κακά, πρώτη είναι η άγνοια, δεύτερη η απιστία» 

(Αγίου Μάρκου του Ασκητού-226 κεφ. περί αυτών που νομίζουν ότι δικαιώνονται από τα έργα τους) 

Ομοίως και στην Ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως οι Πιστοί προσευχόμαστε και παρακαλούμε τον Κύριο, διαβάζοντας τις ευχές του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου (Ε΄. και Ι΄.) και του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού (ΣΤ΄.) να μας συγχωρέσει τα εν γνώσει και εν αγνοία πταίσματα, πλημμελήματα, παραπτώματα και εγκλήματα. 

Συνεπώς η άγνοια ούτε αθωώνει ούτε Χαριτώνει και Αγιάζει τον άνθρωπο, όπως εντελώς αθεολόγητα και αδογμάτιστα, διδάσκουν μερικοί, αλλά αντίθετα χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό και αυτή είναι που ευθύνεται για την αίρεση και την πλάνη, αφού η άγνοια είναι ένα από τα βασικά εργαλεία του Διαβόλου. 

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

Ἐκεῖ ποὺ κοινωνοῦμε, ἐκεῖ κι ἀνήκουμε.

Ἐκεῖ ποὺ κοινωνοῦμε, ἐκεῖ κι ἀνήκουμε. 

Γνωρίζετε ὅτι ἔχουμε προβλήματα στὴν Ἐκκλησία μας, τὰ ὁποῖα, ὅταν κάποιος δὲν τὰ βλέπει, ἂν δὲν βλέπει ποῦ βαδίζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι λειψὸς ὀρθόδοξος. Ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ἢ πρέπει νὰ εἶναι συμβιβασμένος μὲ τὸ κατεστημένο ἢ δὲν θέλει νὰ ἀγωνισθεῖ. Ἡ Ἐκκλησία συμβαδίζει μὲ τὴ νέα ἐποχή, μὲ τὸ κατεστημένο αὐτό, τὸ νέο μοντέλο ποὺ ἐφαρμόζεται παγκοσμίως, τῆς παγκοσμιοποίησης.

Διακοπή Εκκλησιαστικής Κοινωνίας με τους Αιρετικούς ΠΣΕσατζίδες-Οικουμενιστές και τους Παρασυνάγωγους ΓΟΧ η μόνη οδός σωτηρίας

Συμφωνεῖ μὲ ὅλους καὶ μὲ ὅλα ἡ Ἐκκλησία· καὶ γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸ λόγο, ἐπειδὴ θέλουμε νὰ διατηρήσουμε τὴ σωστή μας θέση μέσα στὴν Ἐκκλησία, ὡς μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ ποὺ δὲν εἶναι ἡμίθνητα, οὔτε ἀρρωστημένα μέλη (βέβαια πάθη ἔχουμε ὅλοι μας, ἀλλὰ μὲ τὴν διάθεση νὰ θέλουμε γιατρευτοῦμε, ὄχι νὰ θέλουμε νὰ βολευτοῦμε στὴν ἀσθένειά μας)· γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸν λόγο ἔχουμε διαχωρίσει τὴ θέση μας ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους, γιὰ νὰ παραμείνουμε μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ διατηρήσουμε τὴν Πίστη ποὺ μᾶς παρέδωσαν οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Ἅγιοί μας.

     Ἔχουμε διαχωρίσει τὴ θέση μας καὶ οἱ ἱερεῖς ποὺ ἀκολουθοῦμε αὐτὴ τὴ γραμμή, δὲν ἀναγνωρίζουμε τοὺς Ἐπισκόπους αὐτοὺς σὰν ἐπισκόπους τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅτι εἶναι κανονικοὶ Ἐπίσκοποι, ἀλλ’ ὅτι ἔχουν καταλάβει τὶς θέσεις· ἔχουν τὴν Ἀποστολικὴ διαδοχή, ἀλλὰ δὲν ἔχουν ὀρθόδοξη πίστη, ποὺ εἶναι τὸ βασικότερο ἀπὸ τὴν ἀποστολικὴ διαδοχή. Ἐπειδὴ λοιπὸν δὲν ἔχουν τὴν ὀρθόδοξη πίστη ἔχουμε διαχωρίσει τὴ θέση μας καὶ δὲν τοὺς ἀναγνωρίζουμε ὅτι εἶναι οἱ κανονικοὶ ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ’ ὅτι εἶναι λύκοι ἀντὶ ποιμένων, ὅτι εἶναι μισθωτοί, ἀντὶ νὰ εἶναι ἐργάτες τοῦ Θεοῦ, διότι θέλουν νὰ ὁδηγήσουν τὸ πλοῖο τῆς Ἐκκλησίας μας, ὄχι ἐκεῖ ποὺ θέλει ὁ Χριστός, ἀλλὰ ἐκεῖ ποὺ θέλει ὁ κόσμος, ἡ Ν. Ἐποχή, ὁ Πάπας, οἱ αἱρέσεις ὅλες.

Δὲν τοὺς ἀναγνωρίζουμε, λοιπόν, ὅπως καὶ δὲν μᾶς ἀναγνωρίζουν αὐτοὶ ἐμᾶς. Ἂν π.χ. πάει κάποιος ἀπὸ σᾶς σ’ αὐτοὺς καὶ πεῖ ὅτι κοινώνησε ἐδῶ, ὁ Ἐπίσκοπος, ὁ ἱερέας ἐκεῖνος θὰ τοῦ πεῖ ὅτι, αὐτὰ ποὺ κάνουμε ἐμεῖς ἐδῶ, εἶναι ἄκυρα. Θὰ τοῦ πεῖ νὰ μὴν ξαναπάει, γιατὶ θὰ τοῦ ἐπιβληθεῖ Κανόνας μεγάλος. Δὲν μᾶς ἀναγνωρίζουν λοιπόν, ὅπως κι ἐμεῖς δὲν τοὺς ἀναγνωρίζουμε ὡς κανονικοὺς Ἐπισκόπους.

Κι αὐτὴ ἡ διάσταση καὶ ἀπόσταση μέρα μὲ τὴ μέρα μεγαλώνει, ἀφοῦ ἡ πορεία τους πηγαίνει ὅλο πρὸς δυσμάς, ὅλο πρὸς τὴν Ν. Ἐποχή,  μεγαλώνει καὶ ἡ ἀπόσταση μεταξύ μας· κάθε μέρα καὶ νέες προδοσίες κ.λπ.   

    Δὲν τοὺς ἀναγνωρίζουμε λοιπόν σὰν κανονικοὺς Ἐπισκόπους, ἀλλὰ σὰν λύκους ποὺ κατέλαβαν τὸ θρόνο μὲ κάποιο τρόπο,    καὶ γι’ αὐτὸ τὸ λόγο αὐτοὶ οἱ ἀδελφοί μας ποὺ πηγαίνουν καὶ κοινωνοῦν στοὺς Ἐπισκόπους αὐτοὺς ποὺ θεωροῦμε αἱρετικούς, δὲν μποροῦν νὰ ἔλθουν καὶ νὰ μεταλάβουν ἐδῶ. Ὅποιος εἶναι ἀποτειχισμένος ἀπὸ τὴν αἵρεση, ὄχι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀπὸ τὴν αἵρεση, δὲν κοινωνεῖ μὲ Ἐπισκόπους ποὺ συμπορεύονται μὲ τὴν αἵρεση. Γιατὶ ἐκεῖ ποὺ κοινωνοῦμε, ἐκεῖ κι ἀνήκουμε· ἐκεῖ ποὺ κοινωνοῦμε, ἐκεῖ καὶ ἐνσωματωνόμεθα.

Ποῦ ἐνσωματωνόμεθα; Στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλά –λένε οἱ Πατέρες– ὅταν ὑπάρχει αἵρεση, ἐνσωματωνόμεθα μὲ τὴν κεφαλή, μὲ αὐτὸν ποὺ μνημονεύεται. Ἄρα λοιπόν, εἴτε πιστεύεις σωστά, εἴτε δὲν πιστεύεις σωστά, ἐφ’ ὅσον κοινωνεῖς σὲ αἱρετικό, εἶσαι κι ἐσὺ αἱρετικός, ἐνσωματώνεσαι μὲ τὴν αἵρεση, συμβαδίζεις καὶ συμφωνεῖς μὲ τὴν αἵρεση, ἔστω κι ἂν διαφωνεῖς (μὲ τὰ αἱρετικὰ πιστεύματα τοῦ Ἐπισκόπου ἀπὸ τὸν ὁποῖον κοινωνεῖς).

Εἶναι σὰ νὰ βρίσκεσαι σὲ ἕνα πλοῖο, τὸ ὁποῖο πηγαίνει στραβά· ὄχι ἐκεῖ ποὺ θέλει ὁ Χριστός· καὶ διαμαρτύρεσαι μέσ’ στὸ πλοῖο, καὶ λές: ἐγὼ δὲν συμφωνῶ μὲ τὴν πορεία αὐτή. Ναί, ἀλλὰ τὸ πλοῖο πηγαίνει στραβά (ὁδηγεῖ στὴν καταστροφή).

Ἔτσι ἀδελφοί μου εἶναι τὰ πράγματα· νὰ τὰ κατανοήσουμε.