Βιομηχανία αγιοποιήσεων - π. Γεώργιος Αγγελακάκης

Διακοπή Εκκλησιαστικής Κοινωνίας με τους Αιρετικούς ΠΣΕσατζίδες-Οικουμενιστές και τους Παρασυνάγωγους ΓΟΧ η μόνη οδός σωτηρίας

Βιομηχανία αγιοποιήσεων - π. Γεώργιος Αγγελακάκης

Αδελφοί εν Χριστώ Ιησού του Κυρίου μας.  

Στώμεν καλώς. Στώμεν μετά φόβου Θεού. Διαπιστώνουμε καθημερινώς πράγματα αδιανόητα για άλλες εποχές. Τόσο στον πολιτικό τομέα όσο και στον εκκλησιαστικό. Ακούγονται και γράφονται και τα βλέπουμε να τα ομολογούν χείλη που κατέχουν τα Ύψιστα αξιώματα.

Και το ερώτημα, τι κάνουν οι φύλακες πολιτείας και Εκκλησίας;

Και τέλος τι κάνει ο κατ' εξοχήν φύλακας, δηλαδή ο λαός του Θεού;

Απάντησις. Οι μεν ιθύνοντες συναγωνίζονται ποιος θα πει τα πιο βλάσφημα, τις μεγαλύτερες προδοσίες, για να χαρακτηρισθεί και προοδευτικός. Από μέρους δε της Εκκλησίας, το ίδιο, ίσως και σε μερικά φαίνονται ανώτεροι και των πολιτικών, αρκεί να έχουν την κάλυψη του Πρώτου, δηλαδή του Πάπα της Δύσης και Ανατολής.

Αναμφισβήτητα ζούμε κατά κοινή ομολογία τα έσχατα. Στην περίοδο αυτή κατά τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς ομολογητή και σύγχρονό μας άγιο,  συμβουλεύει: «Κάθε χριστιανός είναι υπεύθυνος για το σύνολο της χριστιανοσύνης».

Κατά συνέπεια ας αναλογιστούμε ο καθένας μας τις ευθύνες του. (Ιεζεκιήλ κεφ 3 & κεφ 33)

Για σήμερα ας μου επιτρέψει η χριστιανική σας ιδιότητα, με πολύ σεβασμό να καταθέσω τον πόνο της ψυχής μου για το θέμα της «βιομηχανοποιήσεως αγίων» στην εποχή μας, στις μέρες μας.

Ορθότατα το επεσήμανε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ηλείας Γερμανός και άλλοι:

«Διότι πράγματι τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες !  Δια τούτο διερωτάται κανείς∙ Τι συμβαίνει; Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε η εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου; 

Μήπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν «σημεία», ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Ελληνες των χρόνων του Ιησού ( Ιδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ΙΒ 38-45, ΙΣΤ 1-4, ΚΖ 42-44, Λουκά Δ 23-30, ΙΑ 29, Ιωάννου ΣΤ 30-41, Α Κορινθίους 22-26), και η Εκκλησία, αντιθέτως απ’ ο,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων;

Μήπως η Εκκλησία μας, επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού η της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα;  Μήπως είναι τούτο κάτι "που πουλάει" κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του; Πάντως ο,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.»

(Μητροπολίτης Ηλείας Γερμανός, ιστολόγιο «Η άλλη όψις», 21/1/2010) .

Γεννιέται το ερώτημα γιατί αυτή η σπουδή;

Μήπως στις μέρες μας ξεχείλισε η αγωνιστικότητα της ομολογίας;

Μήπως κάποιος από αυτούς έδωσε το αίμα του για την ορθοδοξία;

Μήπως μίλησαν όπως οι προγενέστεροι άγιοι της ορθοδοξίας;

Μήπως είδαμε τα ευωδιάζοντα και θαυματουργικά λείψανά τους; Μήπως ... ;

Προσωπικά γνώρισα αρκετούς απ΄ τους τίμιους, ενάρετους αυτούς γέροντες, ασκητικούς, χαρισματούχους, αλλά και με αδυναμίες που δεν συνάδουν στην ιδιότητά τους, και μάλιστα προς μίμησιν.  Λ.χ. η ελλιπής ομολογία και υπεράσπισης της ορθοδοξίας. Ο φόβος μη θίξουμε τα κακώς κείμενα. Μόνο επιφανειακά. Ανώδυνα. Θυμίζουν το χαρτοπόλεμο δεκαετιών που σήμερα ακόμα θριαμβεύει. Έτσι νανουρίζουμε τους πιστούς και δίνουμε με την «ιερά» μας αυτή πολιτική να προχωρούν ακάθεκτοι οι εχθροί του Κυρίου μας και της Παναγίας Μητέρας Του.

Για χάρη της Αλήθειας :

Ποιος είπε το του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, σχετικά για τον Πάπα;

Ποιος κράτησε την γραμμή του Αγίου Αθανασίου, Γρηγορίου Παλαμά, Μάρκου Ευγενικού, του Μ.Φωτίου;

Με το χέρι στην καρδιά, ας απαντήσουμε αδελφοί. Αυτό, δηλ η ορθή ομολογία, είναι απαραίτητη πάντοτε μεν, ιδιαίτερα σήμερα, όπου δεν έμεινε τίποτε όρθιο, ιδιαίτερα μετά την Κολυμπάριον σύνοδο.

Ποιος κατήγγειλε καθαρά, την αλήθεια;   Μιλάμε για οικουμενισμό, που είναι κατά κοινή ομολογία , παναίρεσις.

Ποιοι επίσκοποι, πατριάρχες κλπ είναι Οικουμενιστές;    Δεν θα έπρεπε να εξέλθουμε εκ μέσου αυτών; Που είναι και το ελάχιστο.  Ενώ θα έπρεπε να δώσουμε και το αίμα μας.

Καταθέτω απ' την εμπειρία μου επειδή γνώριζα από κοντά ορισμένους σεβαστούς γέροντες. Σε περιπτώσεις που τα λέγαμε τις αλήθειες με το όνομά τους, κατά την λαϊκή έκφραση «τα σύκα σύκα και η σκάφη σκάφη», δεν έπαιρνα απάντηση.   Σε μια δε περίπτωση, Γέροντας με παγκόσμια προβολή, τονίζοντας την μεγάλη μας ευθύνη για την απώλεια αναρίθμητων χριστιανών, λόγω και της δικής μας υπαιτιότητας επειδή δεν λέμε ολόκληρη την αλήθεια, πήρα την φοβική απάντηση, «θα μας καθαιρέσουν... ».

Ίλεως γενού ημίν Κύριε... «Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόµατί µου»

Τα γράφω αυτά αδερφοί μου με πόνο ψυχής. Γνωρίζω ότι δεν θα γίνουν κατανοητά από πολλούς. Έχω επίγνωση ότι θα κάμω κι άλλους εχθρούς. Αλλά προτιμώ το του Ι.Χρυσοστόμου :«Κάμε εχθρούς για τον Χριστό και φίλους». Η προσπάθεια γίνεται έστω και για τους ολίγους καλοπροαίρετους. Εύχομαι να παρουσιαστούν χαρισματούχοι στο λόγο και την πέννα, να υπερασπιστούν την Αλήθεια, που είναι αυτή η Σαρκωμένη Αγάπη, ο Ενυπόστατος Λόγος, ο Ενανθρωπίσας Θεός.

Ενδεικτικά αναφέρω ελάχιστα από αυτά που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας, για να διαπιστώσουμε το μέγεθος του κακού που γίνεται στο σώμα της αμώμητης Μητέρας μας, της Ορθοδόξου Εκκλησίας:

Ο γέροντας του Essex Σωφρόνιος (1896-1993) υπήρξε ΒΟΥΔΙΣΤΗΣ (1916-1924). «΄Ὅσοι προεχειρίσθησαν τῶν παραπεπτωκότων, κατ᾿ ἄγνοιαν, ἢ καὶ προειδότων τῶν προχειρισαμένων, τοῦτο οὐ προκρίνει τῷ κανόνι τῷ ἐκκλησιαστικῷ· γνωσθέντες γάρ, καθαιροῦνται.»  (Κανών Ι' της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου).

Ερμηνεία: « Όσοι παρέπεσαν, ήτοι αρνήθηκαν τον Κύριον ημών Ιησού Χριστόν, έπειτα μετανόησαν, ιερείς ου γίνονται. Διότι είναι δυνατόν να γένη ιερεύς εκείνος όπου κατά τους Ι.Κανόνας εμποδίζεται να κοινωνήση των θείων μυστηρίων έως θανάτου αυτού..». (Πηδάλιον, Εκδόσεις Βας. Ρηγόπουλου, Θεσσαλονίκη 1982, σ.σ 136-137) (Ιστολόγιο «Ομολογία», 28-11-2019).  Και αλλού: «Ε, όχι και Άγιος ο δημιουργός των αντορθοδόξων μεικτών μοναστηριών. Οικουμενιστές «ψευτοάγιοι» Ναι, αλλά όχι άγιοι της ορθοδόξου Εκκλησίας».

Επίσης η ενέργεια του Γέροντα δημιουργίας μεικτής αδελφότητας μοναχών και μοναζουσών, είναι άτοπη και αντικανονική. Επισύρει καθαίρεση και αφορισμό:

«Μήτε ἐν ἀνδρώῳ μοναστηρίῳ γυνή, μήτε ἐν γυναικείῳ ἀνὴρ καθευδέτω· παντὸς γὰρ προσκόμματος, καὶ σκανδάλου ἔξω δεῖ εἶναι τοὺς πιστούς, καὶ πρὸς τὸ εὔσχημον, καὶ εὐπρόσδεκτον τῷ Κυρίῳ τὸν ἑαυτῶν εὐθετίζειν βίον. Εἰ δέ τις τοῦτο πράξει, εἴτε κληρικὸς εἴη, εἴτε λαϊκός, ἀφοριζέσθω.»  (Ι.Κανών ΜΖ' της Στ΄Οικ. Συνόδου).

«Ἀπὸ τοῦ παρόντος ὁρίζομεν, μὴ γίνεσθαι διπλοῦν μοναστήριον, ὅτι σκάνδαλον καὶ πρόσκομμα τοῖς πολλοῖς γίνεται τοῦτο...  Μὴ διαιτάσθωσαν δὲ ἐν ἑνὶ μοναστηρίῳ μοναχοί, καὶ μονάστριαι· μοιχεία γὰρ μεσολαβεῖ τὴν συνδιαίτησιν. Μὴ ἐχέτῳ μοναχὸς παρρησίαν πρὸς μονάστριαν, ἢ μονάστρια πρὸς μοναχόν, ἰδίᾳ προσομιλεῖν· μηδὲ κοιταζέσθω μοναχὸς ἐν γυναικείῳ μοναστηρίῳ· μηδὲ συνεσθιέτω μονάστρια κατὰ μόνας.... » ( Κ' Ιερού Κανόνος, Ζ' Οικ. Συνόδου)

Η Εκκλησία της Ελλάδος κατεδίκασε το 1987 δια συνοδικού δικαστηρίου εις την εσχάτη των ποινών της καθαιρέσεως τον ιερομόναχον π.Άγγελον Αναστασίου, με πρώτιστη κατηγορίαν «την σύμπτηξιν μεικτής μοναστικής αδελφότητας εν Αθήναις...».

«ἀπόστρεψον ὀφθαλμὸν ἀπὸ γυναικὸς εὐμόρφου, καὶ μὴ καταμάνθανε κάλλος ἀλλότριον· ἐν κάλλει γυναικὸς πολλοὶ ἐπλανήθησαν, καὶ ἐκ τούτου φιλία ὡς πῦρ ἀνακαίεται.» (Σοφία Σειράχ, Θ, 8).

«Ιδιαιτέρως ενοχλείτο ο Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ από τας επισκέψεις γυναικών. Δια τούτο παρεκάλεσε τον Ηγούμενον Ησαΐαν να απαγορεύσει να έρχονται γυναίκες εις τον λόφον του, τον οποίον είχε ονομάσει Άθω» (Ιστολόγιο «Ορθόδοξη Φωνή», 29-11-2019)

Παρατήρηση: διατί αυτή η σπουδή από μέρους του Πατριάρχη Βαρθολομαίου τα τελευταία χρόνια και των περί αυτού αρχιερέων;

Απάντηση. Αποβλέπει στον εξαγιασμό του ιδίου και του Οικουμενισμού.

Με απλά λόγια. Αν με την εν γένει συμπεριφορά τους οι αγιοποιηθέντες άγιοι δεν με ήλεγξαν (ο έλεγχος που έγινε δεν ήταν ολοκληρωμένος, η διακοπή μνημονεύσεως ήταν ελλιπής. Ανώδυνη ...)  τις ενέργειές μου, τα ανοίγματά μου, τις συμπροσευχές μου με αιρετικούς, τις βλασφημίες μου κατά των Ι.Κανόνων, κατά του ιδίου του Αγίου Τριαδικού Θεού, της Θεομήτορος, αναγνωρίζοντας ως εκκλησίες τον Παπισμό και τις εκατοντάδες ομολογίες των Προτεσταντών, ποιοι είστε εσείς που σηκώνετε ανάστημα και με χαρακτηρίζετε αιρετικό και καταφρονητή των Ι.Κανόνων;

Όντως, Το τι έχει βγει απ'το στόμα του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, δεν υπάρχει προηγούμενο, αλλά ούτε και επόμενο πλην του «όσον ούπω» ερχόμενου Αντιχρίστου.

Αδελφοί, Θερμή παράκληση. Ενδιαφερθείτε, ερευνήστε για να βεβαιωθείτε, ότι έτσι έχουν τα πράγματα. Και ως φρόνιμοι, με νουν Χριστού, να ασφαλίσουμε εαυτούς και αλλήλους, ως υπεύθυνοι για τον πλησίον, τους αδελφούς μας.

Εάν στην προσπάθεια μου να προβληματίσω, διεγείρω την καλήν ανησυχίαν για τη σωτηρία της ψυχής μας, απ' την παναίρεση του Οικουμενισμού, την χειρότερη και τελευταία αίρεση, έγινα πρόξενος λύπης ή παρεξηγήσεως ζητώ συγνώμη.  Επίσης και τις προσευχές σας γιατί μας βεβαιώνει ο Κύριος μας Ι.Χριστός, ότι κινδυνεύουν στα χρόνια μας να πλανηθούν και οι εκλεκτοί. Δυστυχώς δεν προσέχουμε ανάμεσα στα άλλα και τη συμβουλή του Αγίου Ιωάννου Ευαγγελιστού και αγαπημένου του Χριστού μας μαθητή : «τεκνία=παιδάκια προσέχετε από των ειδώλων (Α' Ιωάννου, 5, 21). Δηλαδή να μην ειδωλοποιείτε ανθρώπους Γέροντες.  Να προσέχετε, αυτά που σας διδάσκουν είναι σύμφωνα με τα λόγια της Αγ.Γραφής; Είναι σύμφωνα με τη διδασκαλία των Αποστόλων;

Τι λέει λ.χ. ο Απόστολος Παύλος, στην προς Γαλάτας επιστολήν του στο Α' κεφάλαιο και τους στίχους 8-10; Ας το θυμηθούμε:

«8. ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾿ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω, 9. ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ᾿ ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω. 10. ἄρτι γὰρ ἀνθρώπους πείθω ἢ τὸν Θεόν; ἢ ζητῶ ἀνθρώποις ἀρέσκειν; εἰ γὰρ ἔτι ἀνθρώποις ἤρεσκον, Χριστοῦ δοῦλος οὐκ ἂν ἤμην.»

 (δηλαδή 8. Αλλά και αν εμείς ή άγγελος από τον ουρανό σας κηρύττει ευαγγέλιον διαφορετικό απ' αυτό που σας κηρύξαμε, να είναι αναθεματισμένος! 9. Όπως προείπαμε, και τώρα πάλι λέγω, Όποιος κηρύττει ευαγγέλιο διαφορετικό, απ΄ αυτό που παραλάβετε, να είναι αναθεματισμένος-χωρισμένος απ΄το Χριστό, 10. Τώρα επιδιώκω την επιδοκιμασίαν των ανθρώπων ή του Θεού; Ή ζητώ ν΄ αρέσω στους ανθρώπους; Εάν βεβαίως ακόμη επεδίωκα ν΄ αρέσω στους ανθρώπους, δεν θα ήμουν δούλος του Χριστού) (Γαλάτας, Α, 8-10). Και κατάργηση κάθε παραδόσεως (Ζ' Οικ. σύνοδος).

Ναι Απόστολε Παύλε και διδάσκαλε μας. Σήμερα υπάρχει αυτή η τραγικότητα στην Εκκλησία του Χριστού μας.   Αλλά εμάς ενδιαφέρει τι θα πει ο Πατριάρχης, ή ο Δεσπότης μας! ή και ο κόσμος που κείται στο πονηρό, και όχι τι θα πει ο Μέγας Αρχιερεύς και χορηγός όλων των αγαθών υλικών και πνευματικών.  Καταντήσαμε δούλοι, ραγιάδες με όλη τη σημασία της λέξης. Καταντήσαμε ρομποτάκια -στρατιωτάκια σε βολεμένους γέροντες που ζουν σαν πρίγκιπες, όπως ομολόγησε κάποιος επίσκοπος και μάλιστα τις ώρες που θα έφευγε από τον πρόσκαιρο αυτό κόσμο!!  Γιατί αυτή η αθλιότητα; Γιατί κάναμε είδωλα πατέρες βολεμένους που βολεύουν κι εμάς; περιφρονώντας τον κλήρον μας που είναι Αυτός ο Θεός. (Αριθμοί ΙΗ, 20).

Το διάγγελμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ «στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου» είναι επίκαιρο για όλους μας. Συνεπώς κάθε δικαιολογία και πρόφαση εν αμαρτίαις μακρυά από εμάς.  Ο Καιρός Εγγύς. «Ναι έρχου Κύριε Ιησού». (Αποκ. κβ, 20). Αμήν.

πρεσβύτερος Γεώργιος Αγγελακάκης

Τρίλοφος Θεσσαλονίκης, τηλ: 2392061932

St mark of Ephesus. Άγιος Μάρκος Ευγενικός.

Διακοπή Εκκλησιαστικής Κοινωνίας με τους Αιρετικούς ΠΣΕσατζίδες-Οικουμενιστές και τους Παρασυνάγωγους ΓΟΧ η μόνη οδός σωτηρίας

ΤΟΤΕ

Ψευδοσύνοδος Φερράρας-Φλωρεντίας, με σκοπό την σωτηρία της βυζαντινής αυτοκρατορίας διά της βοηθείας των δυτικών, με τίμημα την ένωση της ορθοδόξου ανατολικής Εκκλησίας με την παπική δυτική.

Ο αγ.Μάρκος Ευγενικός παρά τις στερήσεις, τους εκβιασμούς, τις πιέσεις, την πολύμηνη κούραση που υπέστη, στάθηκε ασυμβίβαστος υπερασπιστής της αληθείας της Πίστεως, υπέρμαχος και στύλος της Ορθοδοξίας. Όταν κατάλαβε πως η ένωση δεν μπορούσε να γίνει πάνω στην βάση της αληθινής πίστεως,

βασιζόμενος στις αποφάσεις των οικουμενικών συνόδων και στην διδασκαλία των αγίων και οικουμενικών πατέρων, μόνος απέναντι στον πάπα, στους λατίνους και στους φιλενωτικούς, χωρίς καμία οικονομία και συμβιβασμό, αρνήθηκε να υπογράψει την ένωση λέγοντας:

«Ου συγχωρεί (δεν επιτρέπεται) συγκατάβασις εις τα της ορθοδόξου πίστεως».

Ο πιστός λαός της Κωνσταντινουπόλεως (ο τελικός κριτής της ψευδοσυνόδου) αποδοκίμασε την αντιπροσωπεία που δέχθηκε την ένωση, τάχθηκε στο πλευρό του αγ.Μάρκου Ευγενικού που δεν υπέγραψε δηλώνοντας έτσι την ανθενωτική του θέση, και απομακρύνθηκε απ’ τους ναούς όπου λειτουργούσαν οι ενωτικοί, θεωρώντας αυτούς προδότες της πίστεως

ΤΩΡΑ

Ψευδοσύνοδος Κρήτης 2016, με σκοπό την αναγνώριση των άλλων ομολογιών-αιρέσεων ως »εκκλησίες» γεγονός που καταργεί πλήρως την έννοια της «Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας» δηλαδή της Ορθοδόξου Εκκλησίας καθώς και την επίσημη επικύρωση της συμμετοχής της ορθοδόξου εκκλησίας στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) του οικουμενικού αντιχρίστου οργανισμού που προωθεί την ενότητα εκκλησιών-αιρέσεων ήδη καταδικασμένων από οικουμενικές συνόδους.

Κάποιοι ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί αντιλαμβανόμενοι την μεγαλύτερη, στα χρονικά, προδοσία της πίστεως έσπευσαν ακολουθώντας τους Πατέρες της Εκκλησίας να απομακρυνθούν από την αίρεση του οικουμενισμού (που συνοδικώς δεσμεύει όλα τα μέλη της εκκλησίας) ώστε να διαφυλάξουν την ορθόδοξη πίστη ακέραιη μη κοινωνώντας με τους κακόδοξους που αποδέχθηκαν την σύνοδο αυτή ή συγκαταβαίνουν σ’ αυτήν, να προφυλαχθούν από την πλάνη των αιρετικών και να παραμείνουν μέσα στη διαχρονική αποστολική Εκκλησία.

Στο σύνολό του ο πιστός λαός δεν αποδοκίμασε την ψευδοσύνοδο της Κρήτης συνεχίζοντας την κοινωνία με την αίρεση, παρά τα όσα υπαγορεύουν οι Σύνοδοι, οι Ιεροί Κανόνες και οι Πατέρες της Εκκλησίας. Αποτέλεσμα του εφησυχασμού του, η μόλυνσή του από την κοινωνία με την αίρεση, η εγκατάσταση της αιρέσεως (διότι τελικός κριτής είναι ο λαός) και η προετοιμασία της ελεύσεως του αντιχρίστου που έρχεται μετά την ενοποίηση των θρησκειών.

Αδελφέ, σχεδόν 3 χρόνια μετά την σύνοδο, οι κληρικοί συνεχίζουν να προδίδουν τον Χριστό ως μοναδική οδό σωτηρίας μη έχοντας φόβο Θεού, άλλοι παρασυρόμενοι απ’ τα λόγια αγάπης που χρησιμοποιούν οι οικουμενιστές και άλλοι φοβούμενοι το κόστος της απομάκρυνσης από την αίρεση. Παρ’ όλ’ αυτά νομίζουν ότι εορτάζουν την μνήμη των αγίων ομολογητών μας, τη στιγμή που δεν τους μιμούνται στην περιφρούρηση της ορθοδόξου πίστεως και τη στιγμή που δεν έχουν την ανδρεία να θέσουν το θέμα της ενωτικής συνόδου ενώπιον του ποιμνίου ώστε ο κάθε πιστός να αποφασίσει την απομάκρυνσή του από την αίρεση.

Αδελφέ, η σωτηρία της ψυχής είναι προσωπική υπόθεση του καθενός. Η μη ενημέρωσή σου απ’ τον κληρικό δεν σε απαλλάσσει των ευθυνών σου απέναντι στον Θεό. Τότε που οι αποστάσεις ήταν ατέλειωτες και η πληροφόρηση δύσκολη, ο πιστός λαός περίμενε την άφιξη του αγ.Μάρκου για να δηλώσει την ταύτιση της πίστης του με αυτόν, τάχθηκε κατά της ένωσης και έφυγε από τους ναούς για να παραμείνει ορθόδοξος. Σήμερα, που ο καθένας έχει πρόσβαση στην γρήγορη και έγκυρη πληροφόρηση είμαστε αδικαιολόγητοι απέναντι στον Θεό.

Ο ιερέας σου ΔΕΝ θέλει να ομολογήσει πίστη(όχι δεν μπορεί), εσύ;;;

Ο ιερέας σου ή συμφωνεί με την ένωση των θρησκειών χωρίς κοινή πίστη ή περιμένει μαζική αποτείχιση από την αίρεση φοβούμενος την υπεράσπιση της αλήθειας, εσύ;;;

Ο ιερέας σου συγκαταβαίνει εις τα της ορθοδόξου πίστεως (αντίθετα απ’ τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό), εσύ;;;

Το να ενημερωθείς για την σύνοδο της Κρήτης δεν απαιτεί ειδικές γνώσεις, χρόνο και κόπο, απαιτεί αγάπη και φόβο γα τον Θεό. Ενημερώσου, σταμάτα την κοινωνία με την αίρεση, απομακρύνσου απ’ το Π.Σ.Ε., θέσε τους κληρικούς ενώπιον των ευθυνών τους, πες το »πιστεύω» αναλλοίωτο πιστεύοντας μόνο στην Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, τίμησε τους αγίους με τις πράξεις σου και αγωνίσου για την σωτηρία σου φροντίζοντας να μην συναριθμηθείς με τους προδότες της πίστεως (είτε ηθελημένα είτε αθέλητα). Και ποτέ μα ποτέ μην πιστέψεις ότι κάνοντας τα πνευματικά σου καθήκοντα είσαι εντάξει ενώ βρίσκεσαι σε κοινωνία με αυτόν που ενώ θα έπρεπε να ορθοτομεί τον λόγο της αληθείας, δεν το κάνει.

Χωρίς την ορθή πίστη είσαι αποκομμένος από την Εκκλησία (ως σώμα του Χριστού) και είσαι κοινωνός των αιρετικών. Επέλεξε συνειδητά: με τον Τριαδικό Θεό ή με τους εχθρούς του;

ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ

Περί τοῦ Μυστηρίου του Βαπτίσματος

Περί τοῦ Μυστηρίου του Βαπτίσματος

Όπως γνωρίζουμε, το βάπτισμα, είναι το πρώτο από τα επτά Μυστήρια της Εκκλησίας του Χριστού. Όλοι όσοι επιθυμούν να γίνουν μέλη της «Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας», πρέπει να λάβουν αυτό το μυστήριο.

Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια, το δικαίωμα να βαπτίζουν, κατείχαν μόνο οι επίσκοποι. Ακολούθως, επετράπηκε και στους ιερείς να τελούν βαπτίσεις, αλλά μόνο αφού, ο επίσκοπος κατηχούσε τον υποψήφιο. Πολύ αργότερα, άρχισαν και οι ιερείς να παρέχουν βοήθεια στους επισκόπους όσον αφορά την κατήχηση, μέχρι, που με την ευλογία του επισκόπου, κατηχούσαν μόνοι τους υποψηφίους και στη συνέχεια τελούσαν και την βάπτισή τους. Λοιπόν, ανάμεσα στις υποχρεώσεις του επισκόπου, συγκαταλέγεται και η μέριμνα όσον αφορά τις βαπτίσεις.

Οι Άγιοι Απόστολοι, βάπτιζαν επ’ ονόματος της Αγίας Τριάδος με τρείς πλήρεις καταδύσεις, όπως διδάχθηκαν από τον ίδιο τον Χριστό. Αμέσως μετά την αναχώρησή τους προς πάντα τα έθνη, για να κηρύξουν το Ευαγγέλιο, σχηματίστηκαν ορισμένες χριστιανικές ομάδες, οι οποίες, απέκοψαν την επικοινωνία με την Αποστολική Εκκλησία, αλλά, βάπτιζαν με τον ίδιο τρόπο, όπως οι Απόστολοι.

Το 44 μ.Χ. οι Άγιοι Απόστολοι, συγκεντρώθηκαν στα Ιεροσόλυμα όπου συνήλθε η Αποστολική Σύνοδος και συνέταξαν τους 85 κανόνες. Στους κανόνες, 46, 47 και 68, τονίζουν ότι επ’ ουδενί λόγω δύνανται άλλες οργανώσεις κεχωρισμένες από την μητέρα Εκκλησία, να παρέχουν αληθινό βάπτισμα.

Επειδή οι αιρετικοί πληθύνονταν χρόνο με το χρόνο (ιδιαίτερα στην Αφρική), το 255 μ.Χ. συνεκλήθη μία τοπική Σύνοδος στην Καρχηδόνα (ή αλλιώς Καρθαγένη). Εκεί, πάλι αποφασίστηκε ότι, «ἔξω τῆς  Ἐκκλησίας, κᾀνένας δὲν δύναται νὰ βαπτισθῇ, ἐπειδὴ εἶναι ἕνα τὸ τῆς καθολικῆς (=ορθοδόξου) Ἐκκλησίας βάπτισμα» έτσι «και οἱ αἱρετικοὶ ὁπῦ προσέρχονται τῇ καθολικῇ (=ορθόδοξη) Ἐκκλησίᾳ, πρέπει νὰ ἀναβαπτίζονται». (Πηδάλιον, σελ. 367 γραμ. 1-4)

Ακολούθως, στην ίδια πόλη το 256 μ.Χ. συγκεντρώθηκαν 71 επίσκοποι οι οποίοι συνεδρίασαν ως Σύνοδος και απεφάσισαν πάλι, «ὅτι ὅσοι ὄντες ὲν τῇ Ἐκκλησίᾳ, κληρικοὶ δηλ. ἀφίνουν τὴν πίστιν, οὗτοι ἐπιστρέφοντες πάλιν νὰ δέχωνται μόνον ὡς λαϊκοὶ καὶ δεύτερον, ὅτι, τόσον νὰ ᾖναι ἀνίσχυρο τὸ βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν, ὥστε ὁποῦ αὐτοὶ ἐπιστρέφοντες καὶ βαπτιζόμενοι ὀρθοδόξως, νὰ μὴ νομίζωνται ὅτι ἀναβαπτίζονται μὲ δεύτερον βάπτισμα, ἀλλά νὰ λογίζωνται, ὅτι λαμβάνουν πρώτην φορὰν τὸ βάπτισμα, ὡς μὴ ἔχοντες ὅλως ἀληθὲς βάπτισμα» (Πηδάλιον, σελ. 367 γραμ. 12-16).

Τον ίδιο χρόνο, ξανά, συνεκλήθη Σύνοδος, στην ίδια πόλη, αυτή την φορά, απαρτιζομένη από 84 επισκόπους και σφράγισαν με πιο δυνατή απόφαση ότι ήταν αποφασισμένο στην προηγούμενη συνεδρίαση. Των τριών αυτών Συνόδων, προέδρευε ο Άγιος Ιερομάρτυς Κυπριανός, επίσκοπος Καρθαγένης.

Το 258, συνεκλήθη και στην Ικονία μία Σύνοδος, της οποίας «ἔξαρχος ἧτο ὁ Καισαρίας ἅγιος Φιρμιλιανὸς, ἐν ᾗ συνελθόντες Πατέρες ἐκ τῆς Καππαδοκίας, Λυκείας, Γαλατίας καὶ ἄλλων ἐπαρχιῶν, διώρισαν, ὅτι κἀμμία ἱεροπραξία τῶν αἱρετικῶν νὰ μὴ ᾗναι δεκτή΄ ἀλλὰ καὶ τὸ βάπτισμα αὐτῶν καὶ ἡ χειροτονία, καὶ κάθε ἄλλο μυστήριο νὰ ᾖναι ἀδύνατον, καὶ οὐδενὸς λόγου ἄξιον». (Πηδάλιον, σελ. 368, υποσημείωση αριστ. γραμ. 5-18 και Δωδεκάβιβλος Δοσιθέου σελ. 55).

Ο Άγιος Μέγας Βασίλειος, χειροτονήθηκε Επίσκοπος Καισαρείας, το 370 μ.Χ. και κοιμήθηκε 378. Στο διάστημα αυτό, συνέταξε 92 κανόνες. Στον 1ο και 47ο κανόνα του, απεφάσισε να μην δέχεται το βάπτισμα των αιρετικών και των σχισματικών.

Το 381 μ.Χ. συνεκλήθη στην Κωνσταντινούπολη, η Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδος. Σε σύγκριση με τον αριθμό των αιρετικών που υπήρχαν τότε, λίγοι ήταν οι Πατέρες οι οποίοι συμμετείχαν σε αυτή τη Σύνοδο: μόνο εκατό πενήντα. Ήταν δηλαδή η πιο μικρή σε αριθμό συνέδρων, από τις επτά Οικουμενικές Συνόδους. Τότε, «ἤκμαζον οἱ Ἀρειανοὶ καὶ Μακεδονιανοί, καὶ ὄχι μόνον ἦσαν εἰς τὸ πλῆθος πολλοὶ, ἀλλά καὶ μεγάλας εἶχον δυνάμεις καὶ κοντὰ εἰς τοὺς βασιλεῖς, καὶ κοντὰ εἰς τοὺς ἄρχοντας, καὶ τὴν σύγκλητον». (Πηδάλιον, σελ. 53, υποσημείωση δεξ. γραμ. 17-22). «Ὁ δὲ μέγας Γρηγόριος, θέλωντας νὰ φανερώσει τὰς δυνάμεις, καὶ τὴν ἀγριότητα τῶν Ἀρειανῶν καὶ Μακεδονιανῶν, εἰς αὐτὸν τὸν συντακτήριον λόγον ὁποῦ κάμνει πρὸς τοὺς ρν’. (150) Ἐπισκόπους αὐτῆς τῆς Οἰκουμενικῆς β’. συνόδου, λέγει, περὶ αὐτῶν ταῦτα΄ Τῳὸντι γὰρ θῆρες δεινοὶ ἐπιπεπτώκασι τῆ Ἐκκλησίᾳ, οἱ μηδὲ μετὰ τὴν αἰθρίαν ἡμῶν φειδόμενοι, ἀλλ’ ἀναισχυντοῦντες εἶναι καὶ τοῦ καιροῦ δυνατότεροι» (Πηδάλιον, σελ. 53, υποσημείωση δεξ. γραμ. 38-46) «καὶ δυνατώτεροι ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς». (Πηδάλιον, σελ. 54, υποσημείωση αριστ. γραμ. 1-2) Όντως, λέγει ό Άγιος Γρηγόριος, τρομερά θηρία έπεσαν πάνω στην Εκκλησία, τα οποία εκμεταλλευόμενα την μακροθυμία που δείξαμε, έγιναν αναίσχυντοι και δυνατότεροι ακόμη και από τις εποχές και από τους χριστιανούς.

Παρ’ όλα αυτά όμως, εξέδωσαν επτά κανόνες. Στον τελευταίο κανόνα, φανερώνεται, σύμφωνα με την οικονομία, ότι εκείνοι οι σχισματικοί, οι οποίοι βαπτίζονται με τρείς καταδύσεις επ’ ονόματος της Αγίας Τριάδος, μπορούν να γίνονται δεκτοί στην Ορθοδοξία, μόνο με μύρωμα.

Αργότερα, το 553 μ.Χ. συνήλθε η Πέμπτη Οικουμενική Σύνοδος και το 680 μ.Χ. η Έκτη. Αλλά επειδή τότε υπήρχαν πάρα πολλοί αιρετικοί που είχαν πολιτική δύναμη, όπως και στον καιρό της Δεύτερης Οικουμενικής Συνόδου, δεν γράφησαν κανόνες. Έτσι η Πέμπτη, συνέταξε μόνο 39 αναθέματα κατά των αιρετικών (βλπ Πηδάλιον, σελ. 212 γραμ. 15-16) ενώ οι Πατέρες της Έκτης «τοὺς αιρετικούς ἀναθεμάτισαν καὶ τὴν ὀρθόδοξον διατρανώσαντες πίστιν, οἴκαδε ἀνεχώρησαν». (Πηδάλιον, σελ. 216, γραμ. 33 και σελ. 217 γραμ. 1).

Μεταγενέστερα, το 691 μ.Χ. συνήλθε η Πενθέκτη Σύνοδος η οποία ανέλαβε την σύνταξη 102 κανόνων «ἀποβλεπόντων εἰς τὴν τῆς Ἐκκλησίας διόρθωσιν καὶ κατάστασιν» (Πηδάλιον, σελ. 216, γραμ. 9-10) Με τον δεύτερο κανόνα, απεφάσισαν, να είναι δεκτοί οι κανόνες της Καρθαγένης και του Μεγάλου Βασιλείου και επιτιμούν όποιον «φανῆ ὅτι ἐπιχειρεῖ νὰ παραφθείρει, ἢ νὰ ἀναιρῆ κᾀνένα Κανόνα ἀπὸ αὐτοὺς». (Πηδάλιον, σελ. 221, γραμ. 14-15)

Με την αναγνώριση και επικύρωση των κανόνων Της από την Πενθέκτη Οικ. Σύνοδο, η Τοπική Σύνοδος της Καρχιδόνος, παίρνει κύρος Οικουμενικό. «Ταύτης τῆς συνόδου τὸν Κανόνα καὶ ἡ ἁγία Οἰκουμενικὴ στ’ σύνοδος (Κανόνι β’.) ἐπεσφράγισε, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ὁποῦ ἧτο πρῶτον Κανὼν συνόδου τοπικῆς καὶ μερικῆς, ἤδη ἐστὶ Κανὼν συνόδου Οἰκουμενικῆς, ὡς ὑπὸ ταύτης ἐπισφραγιζόμενος». (Πηδάλιον, σελ. 52, υποσημείωση αριστ. γραμ. 4-9).

Ανάμεσα στους τελευταίους κανόνες, δηλαδή στον 95ο, η Έκτη Οικ. Σύνοδος απεφάσισε, όπως και η Δεύτερη ότι, σύμφωνα με την οικονομία οι σχισματικοί οι οποίοι βαπτίζονται με τρείς καταδύσεις επ’ ονόματος της Αγίας Τριάδος, μπορούν να γίνονται δεκτοί στην Ορθοδοξία, μόνο με μύρωμα.

 Εύκολα λοιπόν μπορεί να καταλάβει ο οποιοσδήποτε, ότι αυτοί οι δύο Σύνοδοι, ασχολήθηκαν λίγο, στους τελευταίους κανόνες, με το θέμα αυτό «διὰ νὰ μὴ τύχη καὶ τοὺς ἐξαγριώσουν (τους αιρετικούς) περισσότερο κατὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Χριστιανῶν καὶ γένει χειρότερον τὸ κακὸν οἰκονήμησαν οὔτω τὸ πρᾶγμα, οἱ οἰκονομοῦντες τοὺς λόγους αὐτῶν ἐν κρίσει, οἱ Θεῖοι ἐκεῖνοι Πατέρες, καὶ ἐσυγκατέβηκαν νὰ δεχθοῦν τὸ βάπτισμα αὐτῶν» (μερικῶν αἱρετικῶν) (Πηδάλιον, σελ. 53, υποσημείωση δεξ. γραμ. 23-28)

Οι Πατέρες της Δεύτερης και της Έκτης Οικ. Σύνοδου, δυσκολεύτηκαν ακόμη και να αναθεματίσουν τους αιρετικούς, εξ αιτίας της δύναμης και των θέσεων που κατείχαν στο κράτος. Επειδή όμως η Σύνοδος της Καρχηδόνος, συνήλθε αποκλειστικά για το θέμα της βαπτίσεως, διατάζει την ακρίβεια, όπως ακριβώς ο Μέγας Βασίλειος, στον πρώτο κανόνα του. 

Ξέρουμε ότι το θέμα μας, έχει να κάνει με την εγκυρότητα των μυστηρίων που τελούνται υπό  «Λατινοφρόνων». (Πηδάλιον, σελ. 55, υποσημείωση αριστ. 21-22).                

Οι εγκύκλιοι των Πανορθοδόξων Συνόδων των ετών 1583, 1587, 1593 και 1848, καταδικάζουν με φοβερά αναθέματα, αυτούς που θα τολμήσουν ποτέ, να εισάγουν οποιοδήποτε νεοτερισμό στις τάξεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Οι Οικουμενιστές παραβίασαν τους κανόνες περί Συμπροσευχής και Συνεορτασμού πέφτοντας έτσι υπό την καταδίκη του 7ου κανόνος των Αγίων Αποστόλων και του 1ου της Συνόδου της Αντιοχείας, ο οποίος διατάζει ότι όποιος «τολμήσειεν ἐπί διαστροφῇ τῶν λαῶν, καὶ ταραχῇ τῶν Ἐκκλησιῶν, ἰδιάζειν, καὶ μετὰ τῶν Ἰουδαίων ἐπιτελεῖν τὸ Πάσχα, τοῦτον ἡ ἁγία Σύνοδος ἐντεῦθεν ἤδη (=από αυτή τη στιγμή) ἀλλότριον ἔκρινε τῆς Ἐκκλησίας» καθηρημένον από της Ιεροσύνης και στερημένο «τῆς ἔξωθεν τιμῆς». (Πηδάλιον, σελ. 406, Κανών Α’)

Μόνο από αυτές τις δύο αποδείξεις, γίνεται εύκολα αντιληπτό, ότι όποιοι έχουν Εκκλησιαστική Κοινωνία με τους Οικουμενιστές και τους ΓΟΧ, είναι αιρετικοί και σχισματικοί και συνεπώς έξω από την Εκκλησία του Χριστού.

Όμως δεν κατηγορούνται μόνο για αυτά, αφού από το 1950, οι ψευδεπίσκοποί τους, συλλειτουργούν με τους αιρετικούς Λατίνους, με τους αιρετικούς Νεστοριανούς και Κόπτες, δείχνοντας έτσι ότι είναι σύμφωνοι με τις αιρέσεις τους, δηλαδή το «filioque» και το «Χριστοτόκος». Και όχι μόνο αυτά, αλλά παρακολουθούν και συμμετέχουν στα καταραμένα φεστιβάλ και ψευδοθρησκευτικές εκδηλώσεις όλων των θρησκειών του πλανήτη: των Βουδιστών, Ινδουιστών, Βραχμάνων, Ζουλού, και δεκάδων άλλων ειδωλολατρικών θρησκειών.

Συμμετέχουν εκεί και εβραίοι, μουσουλμάνοι, προτεστάντες και καθολικοί, ομολογώντας όλοι ότι ο καθένας κατέχει ένα μέρος της αλήθειας και συνεπώς όταν ενωθούν, θα συμπληρώσουν ολόκληρη την αλήθεια. Αυτή η βλασφημία, είναι το δόγμα του οικουμενισμού, η γνωστή «branch theory» ή στα ελληνικά, «θεωρία των κλάδων». Μερικοί από τους «επισκόπους» τους, αρνούνται τα Πατερικά δόγματα που αφορούν την Παναγία, άλλοι κηρύττουν ότι η ανθρώπινη φύση του Χριστού, δεν ήτο αναμάρτητος άλλοι δε, λέγουν ότι δεν υπάρχει παράδεισος και κόλαση, ενώ άλλοι διακηρύττουν ότι ο Μωάμεθ, είναι ισαπόστολος και προφήτης του Χριστού. Μεγάλο μέρος των ψευδοϊερωμένων τους, κοροϊδεύουν τις αγίες νηστείες τρώγοντας κρέας όλες τις ημέρες του χρόνου ως οι ειδωλολάτρες, πολλοί ξυρίζονται και έχουν αποβάλει το ράσο κυκλοφορώντας έξω με κολλάρο ως ακριβώς και οι παπικοί, ενώ άλλοι καπνίζουν.

Τι περεταίρω απόδειξη χρειάζεται ώστε να δείξουμε ότι οι ΠΣΕσατζίδες είναι όχι μόνο σχισματικοί, αλλά και αιρετικοί; Ο Άγιος Μέγας Βασίλειος, λέγει ότι σχισματικοί «ὀνομάζονται ἐκεῖνοι ὁποῦ διαφέρονται πρὸς τὴν καθολικὴν (=ορθόδοξη) Ἐκκλησία, ὄχι διὰ δόγματα πίστεως, ἀλλὰ διὰ κάποια ζητήματα ἐκκλησιαστικὰ καὶ εὐκολοϊάτρευτα». (Πηδάλιον, σελ. 588, ερμηνεία γραμ. 10-12) Άραγε ποιός μπορεί να πιστέψει ότι αυτοί, θα επιστρέψουν καμιά φορά από τον αιρετικό δρόμο που ακολουθούν, ο οποίος οδηγεί στην απώλεια; 

Οι πατέρες οι οποίοι έμειναν πιστοί στην αληθινή Ορθοδοξία, υπακούοντας στους ιερούς Κανόνες και στους Αγίους, οι οποίοι λέγουν ότι τα μυστήρια των αιρετικών και των σχισματικών είναι άδεκτα, διέκοψαν την Εκκλησιαστική Κοινωνία με τους Ακάθαρτους Αιρετικούς ΠΣΕσατζίδες και τους Σχισματικούς ΓΟΧ. 

 Για να δείξουμε πόσο απαραίτητες είναι εκείνες οι τρεις καταδύσεις της βαπτίσεως, αρκεί να παραθέσουμε μόνο τον Ν’ Κανόνα των Αγίων Αποστόλων. «Εἴ τις Ἐπίσκοπος, ἢ Πρεσβύτερος μὴ τρία βαπτίσματα (=βυθίσεις) μιᾶς μυήσεως ἐπιτελέσει, ἀλλὰ ἕν βάπτισμα (=βύθιση) τὸ εἰς τὸν θάνατον τοῦ Κυρίου διδόμενον, καθαιρείσθω» (Πηδάλιον, σελ. 62, Ν’ Κανών) διότι «δὲν τελειοῦται τὸ Βάπτισμα διὰ μόνων τῶν τῆς Τριᾶδος ἐπικλήσεων, ἀλλὰ δεῖται (=απαιτείται) ἀναγκαίως καὶ τοῦ τύπου τοῦ θανάτου, καὶ τῆς ταφῆς καὶ ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου». (Πηδάλιον, σελ. 65, υποσημείωση αριστ. γραμ. 20-23)

Τώρα όμως από τους είκοσι ψευδοϊερείς, μόνο ένας αν βαπτίζει με καταδύσεις. Ακόμα μερικοί ψευδεπίσκοποι, απαγορεύουν στους ιερείς τους να βυθίζουν το παιδί στο νερό τάχα για να μην πνιγεί.

Ορισμένοι λαϊκοί, ξέρουν ότι η βάπτιση πρέπει να γίνεται με κατάδυση, απλώς δεν ξέρουν με πόσες καταδύσεις. Έτσι οι μερικοί ιερείς, γνωρίζοντας αυτό, βαπτίζουν με ράντισμα και ακολούθως, βυθίζουν μία φορά, απλά για να κατευνάσουν τις αντιδράσεις. Έτσι αν έρθει κάποτε η στιγμή να Διακόψει την κοινωνία ένας τέτοιος άνθρωπος, η μητέρα του ή η νονά του, λέει στον ιερέα: είδα εγώ με τα μάτια μου, ότι ο ιερέας τον βύθισε. Και με αυτό τον τρόπο, κερδίσαμε ακόμα ένα χριστιανό, ο οποίος όμως δεν θα έχει σωτηρία, αφού θα είναι αβάπτιστος. Δεν θα έχει δηλαδή το σημαντικότερο από τα επτά μυστήρια το οποίο είναι το κλειδί που ανοίγει τις πύλες του παραδείσου.

Είναι αποδεδειγμένο λοιπόν, ότι οι ΠΣΕσατζίδες, επειδή κάνουν βάπτισμα παπικού τύπου, είναι όχι μόνο σχισματικοί, αλλά και αιρετικοί. 

Το πιο εύλογο επιχείρημα με το οποίο γίνεται δεκτό το βάπτισμα των Οικουμενιστών, μόνο με μύρωμα, είναι το του Μεγάλου Βασιλείου, «οἱ μὲν γὰρ πρῶτοι ἀναχωρήσαντες (σχισματικοί) παρὰ τῶν πατέρων ἔσχον τᾶς χειροτονἰας». (Πηδάλιον, σελ. 587, γραμ. 34). Δηλαδή, γίνονται δεκτοί με οικονομία. 

«Ἡ οἰκονομία γὰρ ἔχει μέτρα καὶ ὅρια καὶ δὲν εἶναι παντοτινὴ καὶ ἀόριστος. Δι’ ὅ καὶ ὁ Θεοφύλακτος Βουλγαρίας λέγει΄ Ὁ κατ’ οἰκονομίαν ποιῶν τι, οὐχ ὡς ἁπλῶς καλὸν τοῦτο ποιεῖ, ἀλλ’ ὡς πρὸς καιρὸν χρειῶδες». (Πηδάλιον, σελ. 56, υποσημείωση δεξ. γραμ.19-24) «Ὥστε, τῆς οἰκονομίας παρελθούσης, ἡ ἀκρίβεια καὶ οἱ Ἀποστολικοὶ Κανόνες, πρέπει νὰ ἔχουν τὸν τόπο τους» (Πηδάλιον, σελ. 57, υποσημείωση αριστ. γραμ. 10-12) επειδή βλέπουμε ότι «οὔτε τοὺς Λατίνους (λατινόφρονες ΠΣΕσατζίδες) ἠμποροῦμε νὰ ἐπιστρέψωμεν, καὶ ἡμεῖς παραβαίνωμεν τὴν ἀκρίβειαν τῶν ἱερῶν Κανόνων, καὶ δεχόμεθα τῶν αἱρετικῶν τὸ ψευδοβάπτισμα» (Πηδάλιον, σελ. 56, υποσημείωση δεξ. γραμ. 30-33) «τώρα ὁποῦ κακὰ τοιαῦτα δὲν δύνανται εἰς ἡμᾶς νὰ κάμνουν» (Πηδάλιον, σελ. 56, υποσημείωση δεξ. γραμ. 14-15) «Τι πλέον η οἰκονομία χρειάζεται;» (Πηδάλιον, σελ. 56, υποσημείωση δεξ. γραμ. 19). «Οἰκονομητέον γὰρ ἔνθα (=ὁταν) μὴ παρονομητέον, λέγει ὁ θεῖος Χρυσόστομος». (Πηδάλιον, σελ. 56, υποσημείωση δεξ. γραμ. 33-34)

Και εάν δεχόσαστε μόνο όσους βαπτίστηκαν με τον σωστό τύπο, όλα καλά και άγια. Αλλά αυτοί, τους δέχονται όλους, χωρίς να ενδιαφέρονται πως ήταν βαπτισμένοι. 

Τι γίνεται με αυτές τις ψυχές; Ποιός θα αναλάβει το βάρος και την ευθύνη για την απώλειά τους;

Πώς δεν είδε κανείς τι λέγουν οι Άγιοι Απόστολοι στον 68ο κανόνα τους; «Τοὺς γὰρ παρὰ τῶν τοιούτων (αιρετικών) βαπτισθέντας, ἢ χειροτονηθέντας, οὔτε πιστοὺς, οὔτε κληρικοὺς εἶναι δυνατόν», (Πηδάλιον, σελ. 89, Κανών ΞΗ’) ή πως δεν είδε κανείς το του Μεγάλου Βασιλείου προς Νικοπολίτας «Εγὼ δὲν θἐλω συναριθμήσει ποτὲ μὲ τοὺς ἀληθεὶς ἱερεὶς τοῦ Χριστοῦ, ἐκεῖνον ὁποῦ ἐχειροτονήθη καὶ ἔλαβε προστασίαν λαοῦ ἀπὸ τὰς βεβήλους χεῖρας τῶν αἱρετικῶν, πρὸς ἀνατροπήν τῆς ὀρθοδόξου πίστεως». (Πηδάλιον, σελ. 90, ερμηνεία, γραμ. 11 και σελ. 91 γραμ. 1-2) 

Επίσης οι Άγιοι Απόστολοι, προστάττουν «Ἐπίσκοπον, ἢ Πρεσβύτερον, αἱρετικῶν δεξαμένους βάπτισμα, ἤ θυσίαν, καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν, τίς γὰρ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς βελίαρ; ἤ τίς μερίς πιστῷ μετά ἀπίστου;» (Πηδάλιον, σελ. 51, Κανών ΜΣΤ’)

Λοιπόν, τα δώρα τα οποία δίνουν αυτοί ως ελεημοσύνη ή θυσία είτε για την ψυχή τους είτε για τις ψυχές των κεκοιμημένων τους, δεν μπορούν να γίνονται δεκτά από ορθοδόξους, «Διότι ἐκεῖνοι ὀποῦ δέχονται τὰ παρὰ τῶν αἱρετικῶν, ἢ τὰ ὅμοια φρονήματα ἐκείνων ἔχουσι καὶ αὐτοὶ, ἤ τὸ ὀλιγότερο δὲν ἔχουσι προθυμίαν νὰ ἐλευθερώνουν αὐτοὺς ἀπὸ τὴν κακοδοξίαν των». (Πηδάλιον, σελ. 52, γραμ. 2 και σελ. 53 1-2)

Αν δεν μπορούν να γίνουν δεκτά τα δώρα των ορθοδόξων χριστιανών που έχουν θανάσιμα αμαρτήματα και δεν θέλουν να μετανοήσουν, πόσο μάλλον δεν πρέπει να γίνονται δεκτά τα δώρα των αιρετικών.

Επιπλέον, ο 47ος Κανών των Αποστόλων πάλι προστάττει «Ἐπίσκοπος ἢ Πρεσβύτερος τὸν κατὰ ἀλήθειαν ἔχοντα βάπτισμα, ἐὰν ἄνωθεν βαπτίση, ἢ τὸν μεμολυσμένον παρὰ τῶν ἀσεβῶν ἐὰν μὴ βαπτίση, καθαιρείσθω, ὡς γελῶν τὸν σταυρὸν, καὶ τὸν τοῦ Κυρίου θάνατον, καὶ μὴ διακρίνων ἱερέας ψευδοϊερέων » (Πηδάλιον, σελ. 55, Κανών ΜΖ’) διότι, «Οἱ ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ, πρέπει νὰ αποστρέφονται τοὺς αἱρετικοὺς, καὶ τὰς τῶν αἱρετικῶν τελετάς» (Πηδάλιον σελ. 51 ερμηνεία ΜΣΤ΄ Κανόνος, γραμ. 1-2).

Ο πιο πάνω κανόνας, διατάζει να καθαιρείται ο κληρικός εκείνος που θα αναβαπτίσει ένα ήδη βαπτισμένο χριστιανό. Αλλά, θα καθαιρεθεί μόνο εάν βαπτίσει έναν ορθοδόξως βαπτισμένο χριστιανό. Οι βαπτισθέντες παρά των αιρετικών, λογίζονται ως αβάπτιστοι και έτσι ο ιερέας, όχι μόνο δεν απαγορεύεται να τους βαπτίσει (όχι αναβαπτίσει, αφού το αιρετικό βάπτισμά τους είναι σαν να μην έγινε) αλλά και έχει υποχρέωση να το πράξει, προτού τους δεχθεί εις μυστηριακή κοινωνία.

Βλέπουμε επίσης ότι, οι Άγιοι Απόστολοι σε αυτόν τον 47ο Κανόνα τους, δεν αναφέρονται στους αιρετικούς, αλλά στους ασεβείς. Αν οι ασεβείς είναι χωρισμένοι από τον Θεό και δεν μπορούν να προσφέρουν έγκυρο βάπτισμα ή χειροτονία, πόσο μάλλον οι σχισματικοί και οι αιρετικοί. Από όσα αναφέρθηκαν μέχρι τώρα, ας συλλογιστεί ο καθένας και ας βγάλει τα συμπεράσματά του: Οι ιερείς των Οικουμενιστών και των ΓΟΧ είναι ευσεβείς;

Ωστόσο, για όσους πιστεύουν ότι απαγορεύεται να βαπτίζουμε τους Οικουμενιστές και τους ΓΟΧ, ας παραθέσουμε ένα κομμάτι από τις Πράξεις των Αγίων Αποστόλων.

Όταν ο Απόστολος Παύλος περιόδευε στην περιοχή της Μ. Ασίας, φτάνοντας στην Έφεσο, συνάντησε μερικούς μαθητές και «εἶπε πρὸς αὐτούς΄ εἰ Πνεῦμα Ἅγιον ἐλάβετε πιστέυσαντες; οἱ δὲ εἶπον πρὸς αὐτόν΄ ἀλλ’ οὐδὲ εἰ Πνεμα Ἅγιον ἐστιν ἠκούσαμεν. Εἶπέ τε πρὸς αὐτούς΄ εἰς τί οὖν ἐβαπτίσθητε; Οἱ δὲ εἱπον΄ εἰς τὸ Ἰωάννου βάπτισμα. Εἶπε δὲ Παῦλος΄ Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισε βάπτισμα μετανοίας, τῷ λαῷ λέγων εἰς τὸν ἐρχόμενον μετ’ αὐτὸν ἵνα πιστεύσωσι, τοῦτ’ ἔστιν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. ᾈκούσαντες δὲ ἐβαπτίσθησαν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ». (Πράξεις κεφ. 19, στιχ. 2-5) Όπως διαβάζουμε, ο Απ. Παύλος, ξαναβάπτισε τους μαθητές εκείνους που ήταν βαπτισμένοι από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο επειδή δεν έλαβαν Πνεύμα Άγιο, αφού ο Ιωάννης «εβάπτισε βάπτισμα μετανοίας».

Αυτή η πράξη του Απ. Παύλου μας δίνει το δικαίωμα να κάνουμε το ίδιο και εμείς στους Οικουμενιστές και στους ΓΟΧ, αφού και εκείνοι, αν και είναι βαπτισμένοι, έστω και με τον τύπο, εντούτοις, δεν εβαπτίστηκαν εν Πνεύματι Αγίω, επειδή, αν ο  ψευδοϊερέας «ἠδυνήθη βαπτίσαι, ἴσχυσε καὶ ἅγιον Πνεῦμα δοῦναι. Εἰ οὐκ ἠδυνήθη, ὅτι ἔξω ὢν, Πνεῦμα ἅγιον οὐκ ἔχει, οὐ δύναται τὸν ἐρχόμενον βαπτίσαι. Ἑνὸς ὄντος τοῦ βαπτίσματος, καὶ ἑνὸς ὅντος τοῦ ἁγίου Πνεύματος, καὶ μιᾶς Ἐκκλησίας ὑπὸ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ἐπάνω (…) ἑνότητος τεθεμελιωμένης. Καὶ διὰ τοῦτο τὰ ὑπ’ αὐτῶν γινόμενα ψευδῆ και κενὰ ὑπάρχοντα, πάντα ἐστίν ἀδόκιμα. Οὐδέν γὰρ δύναται δεκτὸν καὶ αἰρετὸν εἶναι παρὰ Θεῷ, τῶν ὑπ’ ἐκείνων γινομένων». (Πηδάλιον, σελ. 369, γραμ. 25-30)

         Επίσης, ο Άγιος Απόστολος Παύλος στην προς Εφεσίους επιστολή του, γράφει «Εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα». (Εφεσ. Κεφ. 4, στιχ. 5) Ακόμα κάθε φορά που απαγγέλουμε το Σύμβολο της Πίστεως, ομολογούμε μόνο ένα Βάπτισμα. «Εἰ γάρ φησι, μία εἶναι ἡ Καθολικὴ (ορθόδοξη) Ἐκκλησία, καὶ ἕν εἶναι τὸ ἀληθὲς Βάπτισμα, πῶς ἠμπορεῖ νὰ ᾖναι ἀληθὲς Βάπτισμα τὸ τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν, εἰς καιρὸν ὁποῦ αὐτοὶ δὲν εἶναι μέσα εἰς τὴν Καθολικὴν (ορθόδοξη) Ἐκκλησίαν, ἀλλ᾿ ἐξεκόπησαν ἀπὸ αὐτὴν διὰ τῆς αἱρέσεως; Εἰ δὲ ἀληθὲς εἶναι τὸ βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν, ἀληθὲς δὲ εἶναι καὶ τὸ τῆς ὀρθοδόξου καὶ Καθολικῆς (ορθοδόξου) Ἐκκλησίας, λοιπὸν δὲν εἶναι ἓν βάπτισμα καθὼς ὁ Παῦλος βοᾷ, ἀλλὰ δὺω, ὅπέρ ἐστιν ἀτοπότατον» (Πηδάλιον, σελ. 51, υποσημείωση δεξ. γραμ. 3-13) και άνομο δόγμα.  Ο Άγιος Φιρμιλιανός, επίσκοπος Καισαρείας και προεδρεύων της Συνόδου της Ικονίας, γράφει προς τον Άγιο Ιερομάρτυρα Κυπριανό, τον επίσκοπο που ήταν προεξάρχων των τριών Συνόδων της Καρχηδόνος «ἀλλὰ ποῖος ἂν καὶ νὰ ἔφθασεν εἰς τὸ ἄκρον τῆς τελειότητος καὶ σοφίας, ἐμπορεῖ νὰ διϊσχυρισθῇ, ἣ νὰ πιστεύσῃ ὅτι μοναχὴ ἡ τῶν τριῶν ὀνομάτων τῆς ἁγίας Τριάδος ἐπίκλησις εἶναι ἀρκετὴ πρὸς ἄφεσιν τῶν πλημελημάτων, καὶ πρὸς τὸν ἁγιασμὸν τοῦ βαπτίσματος, ἂν δὲν εἶναι δηλαδὴ ὀρθόδοξος καὶ ἐκεῖνος ὁποῦ βαπτίζει» (Πηδάλιον, σελ. 52, υποσημείωση αριστ. γραμ. 15-22).

Μαζί με τον Αγιότατο Φιρμιλιανό, λέγει και ο Μέγας Αθανάσιος ότι είναι «ἀνενέργητα τὰ ὑπέρθεα ἐκεῖνα ὀνόματα, προφερόμενα ἀπὸ τῶν αἱρετικῶν τὰ στόματα. Διατὶ ἃν οὔτω δὲν εἶναι, βεβαιότατα πρέπει νὰ πιστεύσωμεν, ὅτι καὶ τὰ κακογραΐδια κάμνουσι θαύματα, μὲ τὸ νὰ ἐπᾴδουσι τὰ θεῖα ὀνόματα», (Πηδάλιον, σελ. 56, υποσημείωση αριστ. γραμ. 8-12) και ο θείος Χρυσόστομος, «ἂς μὴ σὲ γελάσουν, ὦ ἀκροατὰ, τὰ τῶν αἱρετικῶν συστήματα (ὁ ‘‘τύπος’’)΄ βάπτισμα γὰρ ἔχουσιν, ἀλλ’ οὐ φώτισμα, καὶ βαπτίζονται μὲν κατὰ τὸ σῶμα, κατὰ δὲ τὴν ψυχὴν δὲν φωτίζονται», (Πηδάλιον, σελ. 53, υποσημείωση αριστ. γραμ. 31-35), ο δε Άγιος Λέων, «οὐδεὶς αἱρετικὸς λέγει, ἁγιασμὸν παρέχει διὰ τῶν μυστηρίων», (Πηδάλιον, σελ. 53, υποσημείωση αριστ. γραμ. 36-37) και ο Άγιος Αμβρόσιος επίσης, «τὸ τῶν δυσσεβῶν βάπτισμα, λέγει, οὐχ ἁγιάζει». (Πηδάλιον, σελ. 53, υποσημείωση αριστ. γραμ. 38-39)

Ορισμένοι λέγουν ότι μπορούμε να δεχθούμε μόνο τον τύπο της βάπτισης που τελούν οι ΠΣΕσατζίδες και ΓΟΧ ιερείς, υπολογίζοντας ότι δεν είναι ιερείς, αλλά μόνο λαϊκοί, επειδή πιστεύουν ότι ένας λαϊκός μπορεί να βαπτίσει εν καιρώ ανάγκης. Αλλά εδώ υπάρχει άλλη πλάνη.

Αληθεύει ότι, εάν κάποιο παιδί αβάπτιστο κινδυνεύει να πεθάνει, μπορεί να βαπτιστεί από ένα λαϊκό, αφού ο Άγιος Νικηφόρος ο Ομολογητής στον Ζ’ Κανόνα του γράφει «Τὰ ἀβάπτιστα νήπια ὅταν δὲν ᾗναι παρὼν Ἱερεὺς, πρέπει  νὰ τὰ βαπτίζῃ ὅποιος τύχει, κᾂν καὶ ὁ ἴδιος πατήρ αὐτῶν, ἢ ἂλλος οἱοσδήποτε ἄνθρωπος, μόνον νὰ ᾗναι Χριστιανὸς, καὶ δὲν ἁμαρτάνει». (Πηδάλιον, σελ. 733, Κανών Ζ’). Και «πρέπει νὰ μνημονεύονται μετὰ τῶν ὀρθοδόξων ἐάν ἀποθάνουν, ὠς ἐν ἐλπίδι ὄντα Θείου ἐλέους τυχεῖν» (Πηδάλιον, σελ. 58, υποσημείωση δεξ. γραμ. 20-22) πρέπει δὲ «νὰ βαπτίζονται παρὰ Ἱερέως ἂν ζήσουν τὰ ἄνωθεν νήπια» [Πηδάλιον, σελ. 713, υποσημείωση του ΚΔ’ Καν. (αρ.3) δεξ. γραμ. 8-9] επειδή, «εἰς μόνους τοὺς Ἐπισκόπους καὶ Πρεσβυτέρους εἶναι ἄδεια νὰ βαπτίζουν, καὶ ὄχι εἰς λαϊκοὺς, κατὰ τὸν α’. τοῦ Βασιλείου, ὀποῦ λέγει, τοὺς παρὰ λαϊκὴν βαπτισθέντας, βαπτίζομεν. Τὸ γὰρ ἐν καιρῷ κινδύνου καὶ κατὰ περίστασιν γινόμενον, δὲν εἶναι νόμος εἰς τὴν Ἐκκλησίαν», (Πηδάλιον, σελ. 58, υποσημείωση αριστ. γραμ. 27-32 και δεξ. γραμ. 1η) «καθ’ ὅτι καὶ Διονύσιος ὁ Ἀλεξανδρείας, Ἰουδαῖόν τινα, βαπτισθέντα ὑπὸ λαϊκοῦ ἐν καιρῷ ἀσθενείας θάνατον ἀπειλούσης, ἐβάπτισεν αὐτὸν ἐξαρχῆς ἀφ’ οὗ πάλιν ἀνέζησεν». (Πηδάλιον, σελ. 58, υποσημείωση δεξ. γραμ. 11-14) Λοιπόν αν όσοι βαπτίστηκαν από ορθόδοξους λαϊκούς, πρέπει να αναβαπτίζονται, πόσο μάλλον, οι βαπτισθέντες υπό Οικουμενιστών και ΓΟΧ, οι οποίοι με την απόσχισή τους από την Εκκλησία, έχασαν την χάρη του Παναγίου Πνεύματος και για αυτό οι ψευδοϊερείς τους, δεν μπορούν να λογίζονται ούτε καν ως ορθόδοξοι λαϊκοί. Έτσι, «ὁμοίως πρέπει νὰ βαπτίζονται καὶ ἐκεῖνοι ὁποῦ ἤθελαν βαπτισθῇ ἀπὸ ἀνίερον μὲν, σχηματισθέντα δὲ ψευδῶς, ὅτι εἶναι ἱερεύς». (Πηδάλιον, σελ. 58, υποσημείωση αριστ. γραμ. 21-23)

Και ακόμα ένα αξιοθαύμαστο! Στον καιρό του Πατριάρχου Λουκά, υπήρχε το συνήθειο, ορισμένοι Τούρκοι να βαπτίζουν τα παιδιά τους με χριστιανικό βάπτισμα, για να μην αρρωσταίνουν και να μην μυρίζει άσχημα η σάρκα τους. Έτσι, απεφασίσθη συνοδικώς, «νὰ βαπτίζονται δεύτερον, ἀνίσως ἤθελαν ἔλθῃ εἰς τὴν ἐδικὴν μὰς πίστιν, ἐπειδὴ εἰς τὸ βάπτισμα αὐτῶν δἐν ἦτο σύμφωνος ἡ τῶν ἀσεβῶν αὐτῶν γονέων πίστις» (Πηδάλιον, σελ. 58, υποσημείωση αριστ. γραμ. 18-21) Τότε, ήταν ορθόδοξος ο ιερέας που τα βάπτιζε΄ Στην βάπτιση των Οικουμενιστών και των ΓΟΧ όμως, δεν ήταν ορθόδοξος ούτε ο ιερέας, ούτε οι γονείς, ούτε οι νονοί.

Περιληπτικά, ας δούμε τα λόγια του Μεγάλου Βασιλείου, που λέγει «Εἰ δὲ καὶ εἶναι ἀπηγορευμένον κοντὰ εἰς ἐσᾶς ὁ ἀναβαπτισμὸς, διὰ κᾄποιαν οἰκονομίαν,…., ὄμως ὁ ἰδικός μὰς λόγος, ἄς ἔχει δύναμιν νὰ ἀθετήσῃ δηλ. τὸ βάπτισμα τῶν τοιούτων», (Πηδάλιον, σελ. 52, υποσημείωση δεξ. γραμ. 9-13) για τρείς λόγους «Α’. διὰ τί τὸ βάπτισμα εἶναι ἓν, καὶ διὰ τί εὑρίσκεται αὐτὸ εἰς μόνην τὴν καθολικὴν (ορθόδοξη) Ἐκκλησίαν΄ οἱ δὲ αἱρετικοὶ καὶ σχισματικοὶ, ἔξω ὑπάρχοντες τῆς καθολικῆς (ορθοδόξου) Έκκλησίας, ἀκολούθως οὐδὲ τὸ ἓν βάπτισμα ἔχουσι. Β’. τὸ ὕδωρ τοῦ βαπτίσματος πρέπει πρῶτον νὰ καθαρισθῇ καὶ νὰ ἁγιασθῇ διὰ τῶν εὐχῶν τοῦ Ἱερέως, καὶ τῆς τοῦ παναγίου Πνεύματος χάριτος, ἔπειτα νὰ καθαρίσῃ, καὶ νὰ ἁγιάσῃ τὸν ἐν αὐτῷ βαπτιζόμενον΄ ἀλλ’ οἱ αἱρετικοὶ καὶ σχισματικοὶ οὔτε Ἱερεῖς εἶναι, ἀλλὰ μᾶλλον ἱερόσυλοι΄ οὔτε καθαροὶ, ἀλλ’ ἀκάθαρτοι΄ οὔτε ἅγιοι, ὡς μὴ ἔχοντες Πνεῦμα ἅγιον, λοιπὸν οὔτε βάπτισμα ἔχουσι. Γ’. διὰ τοῦ ἐν καθολικῇ (ορθόδοξο) Ἐκκλησία βαπτίσματος, ἄφεσις ἁμαρτιῶν δίδοται. Διὰ δὲ τοῦ τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν βαπτίσματος, ἔξω ὄντος τῆς καθολικῆς (ορθοδόξου) Ἐκκλησίας, πῶς ἠμπορεῖ νὰ δοθῇ ἁμαρτιῶν ἄφεσις;» (Πηδάλιον, σελ. 370, γραμ. 3-12) Το βάπτισμα τους, «φαίνεται μὲν κατὰ προσποίησιν, ὅτι εἶναι βάπτισμα, ἀλλὰ τῇ ἀληθεία δὲν ἔχει κᾀμμίαν βοήθειαν πρὸς τὴν πίστιν καὶ τὴν εὐσέβειαν. Οὐ γὰρ ὁ λέγων ἁπλῶς Κύριε, ἐκεῖνος δίδει καὶ ὀρθὸν βάπτισμα, ἀλλ’ ἐκεῖνος ὁποῦ καὶ τὴν ἐπίκλησιν τοῦ ὀνόματος λέγει, καὶ τὴν πίστιν ἔχει ὀρθήν». (Πηδάλιον, σελ. 52, υποσημείωση δεξ. γραμ. 33-39)

«Πολλαὶ αἱρέσεις, λέγουσι μὲν τὰ ὀνόματα μόνον τῆς ἁγίας Τριάδος, ἀλλ’ ἐπειδή δὲν φρονοῦσι ταῦτα ὀρθῶς, μηδὲ τὴν πίστιν ἔχουσιν ὑγιᾶ, ἀνωφελὲς ἔχουσι καὶ τὸ πὰρ’ αὐτῶν διδόμενον βάπτισμα, μὲ τὸ ὑστερῆται τὴν εὐσέβειαν». (Πηδάλιον, σελ. 52, υποσημείωση δεξ. γραμ. 47-49 και σελ. 53, υποσημείωση αριστ. γραμ. 1-2)

Λοιπόν, αυτές είναι οι γνώμες και οι αποφάσεις των Αγίων Αποστόλων, των Ιερών Συνόδων και των Θείων Πατέρων περί του μυστηρίου του Αγίου Βαπτίσματος.

 Εχουμε την συνείδηση ότι την φοβερά ημέρα της Κρίσεως, θα μας ζητηθεί λόγος ενώπιον του Κυρίου, πιο πολύ από άλλους, για το πώς μεταχειριστήκαμε τα τάλαντα τα οποία ο Ίδιος μας εμπιστεύθηκε.  

Γι’ αυτό, θέλουμε να πατήσουμε, όσο το δυνατό σταθερότερα, πάνω στα βήματα των Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων. Δεν θα δεχθούμε ως έγκυρες τις τελετές και τα μυστήρια των ακολουθούντων τους Αιρετικούς Οικουμενιστές και τους Σχισματικούς ΓΟΧ, επειδή κατά τον Άγιο Μέγα Βασίλειο «Χριστέμποροι γὰρ οἱ τοιοῦτοι, ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ καὶ οὐχί Χριστιανοί». (βλπ επιστολή Μ. Βασιλείου προς Νικοπολίτας, Πηδάλιον, σελ. 738α’)

Ο δε ευαγγελιστής Ιωάννης τους ονομάζει ‘‘ἀντιχρίστους’’ (Α’ Ιωάννου, κεφ. 2, στιχ. 18) και ακόμη και ο Σολωμών, που προμηνύει για την βάπτιση, δια του Αγίου Πνεύματος, προστάττει «πῖνε ὔδατα ἀπὸ σῶν ἀγγείων καὶ ἀπὸ σῶν φρεάτων πηγῆς» (παροιμ. κεφ. ε’ στιχ. 15) επειδή «παντὸς οὔ ἐάν ἄψηται αὐτοῦ ὁ ἀκάθαρτος, ἀκάθαρτον ἔσται». (Αριθμιών, κεφ. 19, στιχ. 22)

Λοιπόν, «ὁ μὴ ὤν μετ’ ἐμοῦ κατ’ ἐμοῦ ἐστι, καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ’ ἐμοῦ σκορπίζει».  (Ματθ. κεφ. 12, στιχ. 30). Πολλοί ανησυχούν και ρωτούν «πως θα παντρευτούν οι υιοί και οι κόρες μας;» Σε αυτούς απαντούμε ότι θα παντρευτούν, βαπτίζοντας τους γαμπρούς και τις νύφες σας, διότι όλα τα παιδιά στην ηλικία των παιδιών σας είναι βαπτισμένα με ράντισμα.              

Και στο κατω-κάτω, ο κυριότερος λόγος για τον οποίον ζει ο άνθρωπος στον κόσμο, δεν είναι ούτε ο γάμος, ούτε η περιουσία, ούτε το σώμα. Είναι η ψυχή. Αν φροντίζουμε αληθινά την ψυχή, ο Θεός θα οικονομήσει και να κερδίσουμε την σωτηρία, αλλά και να δημιουργήσουμε οικογένειες, ικανές να οδηγήσουν την Εκκλησία ένα βήμα παραπέρα, αντιμετωπίζοντας με γενναιότητα τα μαύρα κύματα που θα επιτίθενται στον χριστιανισμό.

Αλλά το μυστικό είναι άλλο. Όλοι όσοι θέλουν να αγκαλιάσουν την αληθινή Ορθοδοξία, χρειάζονται κατήχηση.

Δεν θα βαπτισθούν ξανά όποιοι έγιναν δεκτοί με μύρωμα από τους μακαρία τη λήξη Πατέρες μας, επειδή λέγει ο Μέγας Βασίλειος ότι έγινε δεκτό λόγω οικονομίας, «ἔστω δεκτὸν». (Πηδάλιον, σελ. 587 γραμ. 40)

 Αν όμως στην ψυχή κάποιου από αυτούς, ακούγοντας και βλέποντας το φως των Ιερών Κανόνων, δημιουργηθεί η αμφιβολία ότι δεν θα μπορέσει να κερδίσει την σωτηρία με παπικό βάπτισμα, τότε εμείς, είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε σε εκείνο αληθινό βάπτισμα, ακόμη και αν ήταν μυρωμένος ή κοινωνούσε μέχρι τώρα.

Στήριγμά μας, είναι ο ΠΔ’  Κανόνας της ΣΤ’ Οικ. Συνόδου, και ο Π’ της Συνόδου της Καρθαγένης, οι οποίοι διορίζουν ότι «ὅσαις φοραῖς δὲν εὑρίσκονται μάρτυρες βέβαιοι νὰ μαρτυροῦν, ὅτι εἶναι βαπτισμένα τὰ νήπια (…) ἀλλ’ οὐδὲ τὰ ἴδια εἶναι ἱκανὰ νὰ πληροφορήσουν ὅτι ἐβαπτίσθησαν, διὰ τὴν κεῖραν, ἦτοι διὰ τὴν ἡλικίαν τὴν νηπιώδη αὐτῶν, καθ’ ἣν ἐβαπτίσθησαν. Τὰ τοιαῦτα, λέγω, πρέπει χωρὶς κᾀνένα ἐμπόδιον νὰ βαπτίζονται, μήπως ἡ ἀμφιβολία αὔτη, ἄν ἐβαπτίσθησαν, ἤ ὄχι, ἀποστερήσῃ αὐτά τῆς διὰ τοῦ λουτροῦ καθάρσεως» (Πηδάλιον, σελ. 294, ερμηνεία ΠΔ’ Κανόνος)

Αυτοί οι δύο κανόνες μπορούν να χρησιμοποιηθούν και στην περίπτωσή μας. Και για το μύρο με το οποίο μυρώθηκαν, λέγουμε ότι «ἀπὸ τὰ ἐπτά μυστήρια, μόνα δύω δὲν διπλασιάζονται, τὸ βάπτισμα καὶ ἡ τῆς ἱεροσύνης χειροτονία (ασφαλώς, τα έγκυρα)». (Πηδάλιον, σελ. 90, υποσημείωση αρ. 1 αριστ. γραμ 1-3). Επειδή αν κάποιος χριστιανός πέσει σε αίρεση, επιστρέφοντας, καθαρίζεται από τον μολυσμόν της αιρέσεως με: α) αναθεματισμόν της αιρέσεώς του, β) με μετάνοια αξιόλογη, κατόπιν γ) του αναγινώσκονται οι Ιλαστικές Ευχές του Πατριάρχου Μεθοδίου και δ) «τελευταῖον, μὲ τὴν σφραγῖδα τοῦ ἁγίου Μύρου». (Πηδάλιον, σελ. 58, υποσημείωση αριστ. γραμ. 8-9) Μετά που θα τηρήσει τον κανόνα του πνευματικού καθαρίζεται και με το σώμα και αίμα του Κυρίου.

Όπως βλέπουμε, δεν υπάρχει πρόβλημα να διπλασιαστεί το μύρωμα, επειδή, όπως αν ένα παιδί αβάπτιστο κατά λάθος κοινωνήσει, μετά, πρέπει να βαπτιστεί, (σύμφωνα με  τον πρώτο Κανόνα του Αγίου Τιμοθέου Αλεξανδρείας, βλπ Πηδάλιον, σελ. 666) έτσι και στην περίπτωσή μας, δεν έχει σχέση αν έχει ήδη χριστεί με Άγιο Μύρο αφού και εκείνο το παιδί, πήρε μυστήριο προτού βαπτιστεί. Ωστόσο, για την ειρήνη της Εκκλησίας, υποστηρίζουμε ότι όλα όσα δέχθηκαν οι Πατέρες μας, «ἔστω δεκτά».

Οι περισσότεροι, δεν είναι σύμφωνοι με την απόφαση, να βαπτίζονται ορθοδόξως αυτοί που έχουν βαπτιστεί από τους κακόδοξους ΠΣΕσατζίδες και ΓΟΧ, όχι επειδή είναι λάθος, αλλά επειδή αυτή η διόρθωση εισήχθη από κάποιον «ἀλλογενή», (Λουκ. Κεφ. 17, στίχ. 18) διότι, λέγουν αυτοί, θέλει να χαλάσει τα συνήθειά μας, τα οποία παραδοσιακά έχουμε. Ενώπιον του Θεού, το  έθνος δεν έχει σημασία. «Κύριος θανατοῖ και ζωογονεῖ, κατάγει εῖς ᾃδου και ἀνάγει. Κύριος πτωχίζει και πλουτίζει, ταπεινοῖ και ἀνυψοῖ». (Α’ Βασιλειών, κεφ. 2, στιχ. )

Όλοι πρέπει να γνωρίζουμε ότι, οι παραδόσεις-συνήθεια τα οποία δεν είναι σύμφωνα με την Πατερική διδασκαλία δεν είναι μέρος της Αγίας Παράδοσης της Εκκλησίας. Ο Χριστός, καταδικάζει αυτούς που ακολουθούν ξένα συνήθεια, λέγοντάς τους «καλῶς προεφύτευσεν Ἡσαΐας περί ὑμῶν τῶν υποκριτῶν, ὡς γέγραπται΄ οὗτος ὁ λαός τοῖς χείλεσί με τιμᾷ ἡ δέ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ’ ἐμοῦ. Μάτην δέ σέβονταί με διδάσκοντες διδασκαλίας ἐντάλματα ἀνθρώπων. Ἀφέντες γάρ την ἐντολήν τοῦ Θεοῦ, κρατεῖτε τήν παράδοση τῶν ἀνθρώπων…» (Λουκ. Κεφ. 7, στιχ. 6-8)

Αυτό σημαίνει, ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να συνεχίσουμε να τηρούμε συνήθεια, τα οποία αποδεδειγμένα, είναι λανθασμένα. Απεναντίας, όπως μας παραδίδει και ο μέγας διδάσκαλος, Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, πρέπει να τα πολεμήσουμε και να τα αγνοήσουμε ώστε να καταφέρουμε λιγο-λίγο να τα καταργήσουμε. Τα ανθρώπινα ‘‘συνήθεια’’ ανανεώνονται χρόνο με το χρόνο, αλλά ο Νόμος της Εκκλησίας του Χριστού είναι παντοτινός και κοινός, για όλους τους λαούς. Όλοι οι όσοι νομοθέτησαν μέσα στην Εκκλησία, ήταν Άγιοι Πνευματοφόροι, ενώ οι περισσότεροι ήταν και έλληνες. Ας υπακούεται τουλάχιστον σε αυτούς. Αλλά ω του παραδόξου θαύματος! Όλοι μιλούν σύμφωνα με το τι άκουσαν, όχι με το τι διάβασαν. Γι’ αυτό, όχι δεν μπορούν, αλλά δεν θέλουν να διορθωθούν.

Αυτή είναι η ομολογία μας και αυτή είναι που μας ξεχωρίζει τόσο από τους Αιρετικούς Οικουμενιστές, όσο και από τις παλαιοημερολογιτικές σχισματικές παρατάξεις ΓΟΧ. Αν ομολογούμε ότι τα μυστήρια των Οικουμενιστών και των ΓΟΧ είναι έγκυρα, τότε σημαίνει ότι έχουμε την ίδια ομολογία με αυτούς. Ξέρω ότι, η συνείδηση όλων σας, σάς λέγει ότι αυτά που γράφτηκαν είναι σωστά, όμως, έτσι είναι ο άνθρωπος΄ του αρέσει να αντιδρά ακόμη και αν δεν έχει δίκαιο.

   Ωστόσο, αυτή, είναι η ορθόδοξη Πατερική διδασκαλία περί του βαπτίσματος, «περὶ τούτου καθὼς καὶ διὰ τὰ ἄλλα πάντα, ἡ φροντὶς καὶ τὸ χρέος, ἐπίκειται εἰς τοὺς ποιμένας τῶν ψυχῶν. (δηλ. στούς ἀρχιερείς και στούς ἱερείς) Ἡμεῖς ὠς τόσον κάμνομεν τοῦ σκοποῦ τὸ ἔργον, καὶ φωνάζομεν, δίδοντες τὴν εἴδησιν, αὐτοί δὲ τὰ ἑαυτῶν σκοπείτωσαν, ὡς λόγον ἀποδώσοντες». (Πηδάλιον, σελ. 65, υποσημείωση αριστ. γραμ. 45 και δεξ. γραμ. 1-4) «Ὑμεῖς δὲ, εἴ τινα ἔχετε μεθ’ ὑμῶν μερίδα, τὰ αὐτά ἡμῖν φρονήσετε δηλονότι΄ εἰ δὲ ἀφ’ ἑαυτῶν βουλεύεσθε, τῆς ἰδίας γνώμης ἐστίν ἕκαστος κύριος΄ ἡμεῖς ἀθῶοι ἀπό τοῦ αἵματος τούτου». (επιστολή Μ. Βασιλείου προς Νικοπολίτας, Πηδάλιον, σελ. 738α’)                                                             

                    

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ

ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ

Ο άγιος Κυπριανός διακρίθηκε και για την ποιμαντική του δραστηριότητα και ευαισθησία, ως Επίσκοπος, στα θέματα της πίστεως, τα δογματικά και ιδιαίτερα στο θέμα του βαπτίσματος. Ο άγιος Κυπριανός, ως Επίσκοπος Καρχηδόνος, συνήθροισε τρεις τοπικές Συνόδους στη Καρχηδόνα. Τήν πρώτη τό 255 μ.Χ, τήν δεύτερη το 258 μ.Χ. καί την τρίτη τό ίδιο έτος, ή οποία εξέθεσε καί κανόνα, στον οποίο διορίζεται ότι όλοι οι αιρετικοί και σχισματικοί πρέπει νά βαπτίζονται, επειδή τό βάπτισμα των αιρετικών καί των σχισματικών είναι αδεκτο. Πιό συγκεκριμένα στον Κανόνα της Τοπικής Συνόδου της Καρχηδόνος (258) λέγει ό άγιος Κυπριανός, ότι στους αιρετικούς δέν υφίσταται καν αληθές βάπτισμα ή χρίσμα: «Ασφαλώς κρατούμεν, μηδένα βαπτίζεσθαι δύνασθαι εξω της καθολικής εκκλησίας˙ ενός όντος βαπτίσματος καί εν μόνη τή καθολική εκκλησία υπάρχοντος˙ … όθεν ου δύναται χρίσμα τό παράπαν παρά τοις αιρετικοίς είναι». Ο λόγος είναι προφανής : «παρά δε τοις αιρετικοίς, οπού εκκλησία ουκ εστίν, αδύνατον αμαρτημάτων άφεσιν λαβείν» καί «ού γάρ δύναται εν μέρει υπερισχύειν˙ ει ηδυνήθη βαπτίσαι, ίσχυσε καί Άγιον Πνεύμα δούναι˙ ει ουκ ηδυνήθη, ότι έξω ων, Πνεύμα Άγιον ουκ έχει, ου δύναται τον ερχόμενον βαπτίσαι, ενός όντος του Βαπτίσματος καί ενός όντος του Αγίου Πνεύματος καί μιάς εκκλησίας υπό Χριστού του Κυρίου ημών επάνω Πέτρου του Αποστόλου αρχήθεν λέγοντος της ενότητος τεθεμελιωμένης˙ καί διά τούτο τά ύπ’ αυτών γινόμενα ψευδή καί κενά υπάρχοντα, πάντα εστίν αδόκιμα»[1]. Δηλ. με ασφάλεια κρατάμε την παράδοση ότι κανείς δεν μπορεί να βαπτίζει ή να βαπτίζεται εκτός της Καθολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Γιατί ένα βάπτισμα υπάρχει και αυτό βρίσκεται μόνο στην Καθολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Γι’αυτό δεν μπορεί να υπάρχει χρίσμα στους αιρετικούς». Ο λόγος είναι προφανής : «Στους αιρετικούς, που δεν είναι εκκλησία, είναι αδύνατον να λάβει κάποιος άφεση αμαρτιών. Αν μπορεί ο αιρετικός να βαπτίσει, μπορεί να δώσει και το Άγιον Πνεύμα. Αν, όμως, δεν μπορεί να βαπτίσει, επειδή βρίσκεται εκτός Εκκλησίας, δεν έχει Άγιον Πνεύμα και δεν μπορεί να βαπτίσει, αυτόν που έρχεται να βαπτισθεί, επειδή ένα είναι το βάπτισμα και ένα είναι το Άγιον Πνεύμα και μία Εκκλησία είναι θεμελιωμένη από τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Και γι’αυτό όλ’αυτά, που γίνονται από τους αιρετικούς, επειδή είναι ψευδή και κενά (άδεια), όλα είναι αδόκιμα (άκυρα)». Ο Κανόνας αυτός δέν αποτελεί κάτι τό καινοφανές στην Εκκλησία. Είναι απήχηση της εκκλησιολογίας του Αποστόλου Παύλου : «εν σώμα καί εν Πνεύμα, καθώς καί εκλήθητε εν μιά ελπίδι της κλήσεως υμών˙ εις Κύριος, μία πίστις, εν βάπτισμα»[2]. Κάθε άλλη θεώρηση θα ανέτρεπε αύτη τήν εκκλησιολογική βάση[3]. Γιατί από τή μια, αν μία είναι η Καθολική Ορθόδοξος Εκκλησία καί ένα είναι τό αληθές Βάπτισμα, πώς μπορεί νά είναι αληθές τό Βάπτισμα των αιρετικών και σχισματικών, αφού αυτοί δέν είναι μέσα στήν Καθολική Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά απεκόπηκαν από αυτή διά της αιρέσεως; Από τήν άλλη, αν είναι αληθές τό Βάπτισμα των αιρετικών, είναι αληθές καί τό Βάπτισμα της Ορθοδόξου καί Καθολικής Εκκλησίας, τότε, λοιπόν, δέν είναι ένα βάπτισμα, καθώς ο Απόστολος Παύλος βοά, αλλά δύο, τό οποίο είναι ατοπώτατο.
Σχολιάζοντας ο Όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης τον Κανόνα της Καρχηδόνας υπογραμμίζει ότι ο παρών Κανών αποδεικνύει μέ πολλά επιχειρήματα ότι τό βάπτισμα των αιρετικών καί των σχισματικών είναι άδεκτο καί ότι αυτοί πρέπει νά βαπτίζονται, όταν επιστρέφουν στήν Ορθοδοξία της Καθολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Α) Γιατί τό βάπτισμα είναι ένα και γιατί βρίσκεται μόνο στήν Καθολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Οι αιρετικοί καί οι σχισματικοί δέν έχουν τό ένα βάπτισμα, γιατί βρίσκονται έξω της Καθολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Β) Τό ύδωρ του βαπτίσματος πρέπει πρώτα νά καθαρισθεί καί νά αγιασθεί διά των ευχών του Ιερέως καί της Χάριτος του Παναγίου Πνεύματος, έπειτα νά καθαρίσει καί νά αγιάσει αυτόν, πού θά βαπτισθεί μέσα σ’ αυτό. Αλλά οι αιρετικοί καί οί σχισματικοί ούτε Ιερείς είναι, αλλά, μάλλον ιερόσυλοι. ούτε καθαροί, αλλ’ ακάθαρτοι. ούτε άγιοι, επειδή δέν έχουν Πνεύμα Άγιον, καί, λοιπόν, ούτε βάπτισμα έχουν. Γ) Διά του βαπτίσματος της Καθολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας δίδεται άφεση αμαρτιών. Διά του βαπτίσματος των αιρετικών καί των σχισματικών, πού είναι έξω της Καθολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, πως μπορεί νά δοθεί άφεση αμαρτιών; Δ) Ο βαπτισμένος, αφού βαπτισθεί, πρέπει νά χρισθεί μέ τό Μύρο. πού κατασκευάζεται από έλαιον καί άλλα αρώματα, τό οποίο αγιάσθηκε μέ τήν επιφοίτηση του Άγιου Πνεύματος. Ο αιρετικός καί ό σχισματικός, μή έχοντας Πνεύμα Άγιον, επειδή είναι χωρισμένος εξαιτίας της αιρέσεως, πώς μπορεί νά αγιάσει αυτό τό Μύρο; Ε) Ο Ιερεύς πρέπει νά προσευχηθεί προς τόν Θεό γιά τήν σωτηρία του βαπτισθέντος. Ο αιρετικός καί ό σχισματικός, όντας ιερόσυλος, όπως είπαμε, καί αμαρτωλός (όχι τόσο γιά τά έργα του, αλλά μάλλον γιά τήν αίρεση, ή όποια είναι ή μεγαλύτερη αμαρτία από όλες, καί τό σχίσμα, το οποίο ούτε με αίμα μαρτυρίου δεν επουλώνεται, κατά τον ιερό Χρυσόστομο ), πώς μπορεί νά εισακουσθεί από τόν Θεό, ενώ ή Γραφή λέει ότι των αμαρτωλών ό Θεός δεν ακούει; ΣΤ) Τό βάπτισμα των αιρετικών καί των σχισματικών δεν μπορεί νά είναι δεκτό από τόν Θεό ως βάπτισμα, επειδή αυτοί είναι εχθροί καί πολέμιοι μέ τόν Θεό καί ονομάζονται αντίχριστοι από τόν θεολόγο Απόστολο Ιωάννη.
Γιά όλ' αυτά, λοιπόν, τά αίτια ό παρών Κανών κατ’ ακρίβειαν ορίζει νά βαπτίζονται όλοι οι αιρετικοί.
Ο Κανών αυτός της Καρχηδόνος του αγίου Κυπριανού είναι ιδιαίτερα επίκαιρος στις ημέρες μας, όπου καλπάζει η παναίρεση του διαχριστιανικού και διαθρησκειακού Οικουμενισμού. Ο Οικουμενισμός, γιά νά υλοποιήσει τούς στόχους του, αναγκάζεται νά παραθεωρήσει ή καί νά αναθεωρήσει βασικές αρχές της Ορθοδοξίας, μεταξύ των οποίων και αυτή του βαπτίσματος. Προβάλλει τήν αντίληψη της «βαπτισματικής θεολογίας» και της «Διευρημένης Εκκλησίας», σύμφωνα μέ τήν οποία η Εκκλησία είναι μία καί περιλαμβάνει τούς χριστιανούς κάθε «ομολογίας», από τή στιγμή πού δέχθηκαν τό βάπτισμα. Έτσι, όλες οι «χριστιανικές ομολογίες» είναι μεταξύ τους «Αδελφές Εκκλησίες». Με βάση, λοιπόν, την νεωτεριστική και αντιπατερική «βαπτισματική θεολογία», τα «βαπτίσματα» όλων των «χριστιανικών ομολογιών» είναι έγκυρα, είτε πρόκειται για την παραδοσιακή τριπλή κατάδυση και ανάδυση, είτε για ραντίσματα, είτε για «αεροβαπτίσματα» ή άλλα εικονικά βαπτίσματα, που συναντάμε κυρίως στις προτεσταντικές παραφυάδες. Δυστυχώς σήμερα στο οικουμενιστικό περιβάλλον έχει καθιερωθεί και προβάλλεται όσο τίποτε άλλο η κακόδοξη «βαπτισματική θεολογία», προϊόν θεολογικό του ΠΣΕ, η οποία προπαγανδίζεται κατά κόρον ως το Νο 1 στοιχείο ενότητος μεταξύ των «εκκλησιών». Αυτό και μόνο το στοιχείο ανατρέπει όχι μόνο την πατερική, αλλά και την Αποστολική Παράδοση

What is Walling Off? Ecumenism.

What is Walling Off?

The Ancient Greek Term for Walling Off is “Apotihisi”. It means to set up a protective fence or to wall off an area and guard it from intrusion, attack or corruption within.

In Ecclesiastical terms, “Walling Off” means to completely distance yourself from ecumenist heretical bishops and the parish churches wherein they are being commemorated. It means to have no liturgical communion whatsoever with bishops or priests who teach, embrace or agree with any heresy, in this case, with the Pan-Heresy of Ecumenism, including those who have not yet been dealt with or condemned by a Council.

This distancing = separation, means to have NO liturgical, sacramental or dogmatic communion, nor to receive any blessing from these priest in any form.  It also means to maintain no spiritual communication whatsoever with any heresy or any carriers of heresy, even if they are considered orthodox in their mentality and practice, in their teaching and worship, yet they commemorate a heretical Leader, who in turn commemorates a heretical Patriarch, who in turn commemorates the Pope. This chain of commemorations forms a Sacramental, Liturgical, Mystical and Dogmatic Union, uniting the Lay congregation and the serving priest with the commemorated heretical bishops.

In Orthodoxy, there is One and Only Exclusive Way, the Holy-Patristic Orthodox Way of dealing with Heresy. Estrangement, complete separation, seclusion, not co-existence, subjection and unification. Communion means union and indirect acceptance and promotion of heresy.

Our Holy Orthodox Church is experiencing her worst enemy ever, her most vicious temptation ever: the Pan-Heresy of Ecumenism. Walling Off is the Divine, Eternal Teaching of the God-Bearing and God-inspired Holy Fathers regarding the specific stance that we are obliged to take, towards the Pan-Heresy of Ecumenism.

At present, the Leadership of Orthodox Church, Patriarch Vartholomeos, openly preaches, the Heresy of Ecumenism. He publically trespasses a series of various fundamental Canons and performs serious breaches and betrayals of the Orthodox Faith. These trespasses, automatically make him self-condemned, defrocked and excommunicated (Titus 3, 11) even if no Synod or Council has yet condemned him so far. No Council which he would preside in, would ever gather to condemn the President of the Council as he would no longer be a judge but an accused. Ecumenist Bishops would never condemn their Leader. In today’s compromised standards and warped mentality, we experience a corrupt Ecclesiology. We all very well know that all Patriarchates and Archdioceses are members of this Modern, Evil, New Age World Council of “churches” (=a Blasphemous Plural…) and have been willingly subjected to the strict and cunning prerequisites of this secular council.

It is therefore impossible for a True, Genuine and Recognised “Ecumenical Council” or “Pan-Orthodox Council” to take place, because all its Representatives-Judges are accused Ecumenists, Heretics and like-minded guilty collaborators that are tragically pitifully subjected to the despotic slavery of their Leader-of-Heresies and President: Patriarch Vartholomeos! Therefore they will not ever convene to condemn their very own leader, who in turn, has them forcefully bound by subjection and “blind obedience”.

Patriarch Vartholomeos is a self-declared heretic as he proclaims that his far-fetched, over-extended futile and fruitless “dialogues of love” have already resolved and overcome our dogmatic differences, when in fact, no such resolution has ever taken place. Papism has to this day denied NO heresies and the Pope is not willing to even discuss if not negotiate his Supremacy and Infallibility.

Let us now see the actual 15th Canon itself, in a more accurate translation:

“Those (this indicates clergymen as well as lay-believers whom the priests represent and act on their behalf!)

who separate themselves from communion with their Archpriest President, due to any heresy

condemned by the Holy Councils or Fathers, that he currently preaches in public, openly to the Church,

these persons who Wall themselves Off from any Communion with such accused Bishop prior to any

official condemnation by Council, not only are not subject to any penalty of Canons but are also

worthy of the honour befitting the Orthodox, because they have condemned, not true “Bishops”,

but False-Bishops and Wolf-Shepherds. These Walled Off believers have not severed the unity

of the Church by schism, but they combat to protect the Church from schisms and divisions.”

(15th Canon of the Holy First-Second Apostolic Council held in 861 by St Photius the Great, Patriarch of Constantinople).

One excellent, eye-opening example of the interpretation and implementation of the above Canon is a powerful, dominating historic declaration, admonition by a Great Saint of our Holy Orthodox Church, (who actually composed the Sacred Texts including the Anathemas of the Sunday of Orthodoxy!) which refers specifically to the Faithful:

“I command in oath all the Lay believers, who are genuine children of the Orthodox Catholic Church, to immediately flee from priests who have surrendered to the subjection of the Latins, not to attend their churches in worship and not to receive any sacraments or other blessing whatsoever from their hands. It is better for you to pray to God at your homes alone rather than gather together in Churches with those who have a papal mentality (a spirit of false Union) otherwise I warn you that you will suffer the same punishment of hell with them!” (St Yermanos II, Patriarch of Constantinople 1222-1240)

How and when someone is declared a heretic?

From the very moment they openly preaches heresy, in public (in Ancient Greek: “yimni ti kefali” = with an uncovered “naked” head, no shame, nor reservation, naked as in “stripped” and deprived from any fear of God!). If anyone, teaches anything that is different and contrary to the Teachings of the Holy Apostles and Holy Fathers, he then separates himself from the Truth, cuts off from Grace and instantly becomes a heretic in essence, in reality, in fullness.

There is no need for any Council to declare him a heretic. When Apostle Paul himself strictly warned us to “abandon heretics” (Titus 3, 10) (to separate from them and flee from them, to cut communion with them) he specifically referred to them as “heretics” without of course having to wait for any official Council to first declare them as heretics so he can then call them “heretics”.

It is the public preaching of heresy that automatically makes someone a heretic, not myself or any Council. If this person happens to be an Archpriest, then this heresy is passed on, to all those who liturgically and dogmatically commemorate him.

This Commemoration is severely critical! It consists of an instant, unconditional dogmatic acceptance and agreement of faith (Truth or Falseness, deception or heresy) of the person whom the priest declares as his leader. This faith is then instantly passed on to the Faithful, whom the serving priests represents. Both the Priest and the Congregation have a right to disagree and protest if they feel that the Archpriest that is currently being commemorated is teaching something against Orthodoxy, not only if this is proven, but Canon Law permits them to separate from them, is on grounds of suspicion.

This Commemoration means Union, Embodiment, Confession of Faith. Each and every other Patriarchate, all other Archdioceses that are in Communion with a Heretical Leader such as Patriarch Vartholomeos, are in full communion with his heresy and totally guilty of his heresy. They commune his acts of darkness, and partake in his blasphemy.

To simply disagree with Ecumenism, verbally or in writing, means nothing at all. It is only fruitless, ineffective theory. By writing mere articles or performing barren sermons against Ecumenism, this does not mean that we are actually cutting off communion or confessing the Unadulterated Orthodox Truth.

Holy Fathers demand actions from us. The Only Way to cut communion with heresy and heretical bishops who commemorate the Pope and pray with the Pope in hope of false, ungodly union, is defined by the Holy Fathers (and NOBODY else) in these two following ways:

Α) For all Priests irrespective of level,

it is the immediate Ceasing of the Commemoration (in Greek “Mnimonefsi” or “Mnimosyno”) carried out in every Divine Liturgy. This Commemoration of a Leader, is not honorary or customary, but constitutes direct liturgical and dogmatic union with the bishop mentioned. The Commemoration means to automatically embrace the faith of the bishop mentioned and essentially unite with him in faith or in heresy.

The point of Union in Orthodox is not a person, a bishop or even a Sacrament, for example “the Holy Eucharist”. The Point of Union is the God-Man Christ, His Person, His Hypostasis as THE One and Only TRUTH. It is the Orthodox, proper worship, proper glory and incorrupt Truth that united believers, irrespective of ethnicity and traditions. Holy Tradition is MOST important, along with the Bible, which is the written face of Holy Tradition. Holy Tradition is expressed by the Holy Fathers who cannot be cancelled or made invalid by recent elders or Abbotts or illuminated and gifted spiritual fathers.

Β) For all Lay-believers,

it is Walling Off = in Greek “Αποτείχιση” (Apotihisi), the immediate ceasing of any spiritual communication with Ecumenists. It is the authoritarian refusal to receive any sacraments or blessings from Ecumenists, to refuse to pray with them or join with them in any Commemoration and thus ungodly Union. All believers are officially, essentially and dogmatically represented by the serving priest and spiritually unite with him, embracing the faith that he embraces through the Commemoration of a Bishop. If this Bishop commemorates an Archpriest who in turn commemorates the Patriarch, who in turn commemorates the Pope, then all worshipers, believers and priests, as One Body, all worship in heresy, unite in heresy and join in blasphemy. THIS IS the actual Contamination of Sacraments (in Greek = “Molysmos Mystirion”) which is channelled right through to the believers.

For the believers who have a sound knowledge and awareness of the Faith, the Sacraments are VOID and instead of gaining spiritual blessing, they gain guilt, fire, condemnation and the wrath of God as they co-exist with heresy, they extend this public preaching of heresy and indirectly promote Ecumenism, even if they themselves condemn it in their various sermons.

The Holy Fathers did not command us to make sermons, write articles, share out pamphlets and sign petitions. They commanded us to: cease Communion immediately, to distance ourselves instantly and flee speedily from heretics “exactly as we flee from snakes” (St Photius the Great).

We should not dare to provoke God and play with fire by arrogantly handling “snakes”, associating with evil serpents (heretics) and join with them in prayer and drink their poison as a supposed “blessing”.

If we happen to confront a deadly snake in our path, we automatically flee from it as fast as we can, we do not fondle it, embrace it and hand it over to our children to play with, by saying “it’s ok, it’s safe, since no Council has yet convened to condemn this to be a real snake…” We do not need to wait for a Council to declare these snakes and wolves as heretics. They instantly, consciously become HERETICS from the very second they openly preach Ecumenism.

It is not I who says this! God Himself, the Ruler Of All and His Holy Fathers firmly order us to flee from them, “excommunicate” ourselves amongst them and having nothing to do with them! It is God the Holy Spirit, through HUNDREDS of Holy Fathers who reached great levels of Holiness and even reached THEOSIS = Deification, divinely, totally illuminated body, mind, heart and soul, it is THEY who condemn throughout the ages these bishops who preach heresy and break their Laws, while aiming to warn, prevent and protect the faithful, rightfully “name them, tag them and bag them” as FALSE-bishops and WOLVE-shepherds! It is God the Holy Spirit who instructs us to flee from them and have NO communion with them.

This distancing is the One and Only way given to us through Holy Scripture, by the Apostles and Holy Fathers. This distancing does not mean that we leave the Church of Christ but actually, in fact, comprise it and maintain it unadulterated from blasphemy and the contamination of heresy. It is not a matter of “personal choice!” Although we all have been given free will, and have been gifted with a capability to refuse and deny God’s will, yet for those who love Him, believe in Him, trust in Him, then they feel an internal, natural obligation to follow Canon Law, inspired by God the Holy Spirit.

This distancing does not mean that we create schisms. Rather, we prevent them and deliver the Church from “heresies of destruction” which not only destroy the soul but also destroy the mind-mentality of the believers, the healthy proper Ecclesiology of Theology. The word mentioned and underlined above, “deliver” or “save” does not imply that we consider ourselves “Saviours” of the Church. We are not called to save the Church, the Church saves us! Christ was crucified for His Church, not we.

But we “save” as in “protect” redeem from danger and destruction those believers who are totally unaware of this worst heresy of all heresies: Ecumenism. Most believers do not even know anything about our sacred obligation from God to separate ourselves, to cut away, to severe and distance ourselves from heretical church leaders. From the moment they openly preach heresy, they are NO LONGER the Orthodox Church and place themselves OUTSIDE the Orthodox Church. We do not LEAVE our place ourselves “outside the Church” when we Wall ourselves Off. The Church of Christ can be found as stated by Christ Himself, even amongst 2 or 3 believers whom Christ stands among them. These 2 or 3 believers are not necessarily Hierarchs. They may be simple, lay believers.

Most believers are not even aware that, when the priest at the Parish which they attend, mentions = commemorates the name of a certain bishop, he does this in direct dogmatic representation of the faithful, and thus unites the congregation with that heretical bishop through his own union. Then, the WHOLE body of believers is poisoned and endangered. We cannot say that we are safe if we stand by one of the bishops who in theory only, happens to be against Ecumenism, a theoretic Anti-ecumenist.

The One and Only True, Ontological, Apostolic, Holy-Patristic Antic-Ecumenist is he who courageously, boldly confesses the Holy Orthodox Truth and follows the pre-eternal, perpetual command of the Holy Fathers; is he who immediately ceases, refuses to commemorate his leader, who commemorates an Ecumenist Archpriest. These “bishops” are false bishops and we falsify the Faith, we make the Crucifixion of Christ Void when we embrace this falseness, follow this falseness and corrupt the Divine Truth with the darkness and heresy.

“WHAT communion can there be with light and darkness? What participation with Christ and Belial? What partnership is there between righteousness and lawlessness?” (2 Corinthians 6, 14). And also: “This is the message we have heard from him and declare to you: God is light; in him there is no darkness at all. If we claim to have fellowship with him and yet walk in the darkness, we lie and do not live out the truth. But if we walk in the light, as he is in the light, we have fellowship with one another, and the Blood of Jesus, His Son, purifies us from all sin.” (1 John 1, 5-7).

If we practice fellowship with heretics, ecumenists, then we contaminate and cancel the Blood Of Jesus, and instead of purification we receive condemnation. We must be extremely cautious when claiming “to have the truth” yet pollute this Truth with heresies and blasphemies. I will give you two examples:

God the Holy Spirit, through the Saintly presence of 318 Holy Fathers of the First Ecumenical Council in 325Ad held in Nicaea, has forever defined, declared, RULED and revealed that there is ONLY ONE Church. When the Ecumenist Patriarch declares TWO Sister Churches and preaches the anti-orthodox “baptismal theology” and the condemned “branch theory”, then he breaches and trespasses this Eternal Dogma, he overthrows Canon Law, blasphemes the Holy Spirit and disrespectfully cancels the Holy Fathers by literally, in writing condemning them to be “deceived by the devil and guilty in the hands of God for inheriting us with divisions”. He then acts in evil boast and satanic pride by elevating himself, presenting and promoting himself and his followers as “Metapateres” “Past-Fathers” who are wiser than the former “fathers” and are now called to complete their failures and bring about the so long desired union with the Papists.

God the Holy Trinity declares that there is ONLY ONE WAY to Salvation, through Jesus Christ and His ONE AND ONLY TRUE CHURCH. In sad and tragic contrast, in direct and deceived opposition, Patriarch Vartholomeos preaches that all other denominations equally save and joins a severely blasphemous Union, a Satanic Council of Heresies called “World Council of Churches”. Just this plural alone is highly evidently BLASPHEMOUS because once again it overthrows the Dogma of the Symbol Of Faith, the Creed, declaring ONE Church, NOT many in plural, in union, communion. The WCC declares that all members are equal, of equal salvation and grace, of the same honour and value, of the same respect and strict prohibition that no member is allowed to proselytise, to make them member of their own. Therefore, the silly excuse of the orthodox representatives that “we attend to evangelise them” is to the least arrogant, diplomatic, illicit and very offensive.

The Pope himself has studied Church History and Canon Law and knows very, very well where the Truth is and who has the Truth. The Pope has officially and firmly declared that he is open to any negotiations for the sake of Unity but is NOT prepared to ever contemplate of compromising TWO Specific NON-Negotiable aspects: His Supremacy and His Infallibility. This Statement alone, overthrows any intention of ecumenists and falsifies any of their reasons to participate. Just the fact that there are so many heresies and blasphemies present at the WCC, this should have initially restricted and forbidden the Orthodox from ever joining in such monstrosity of Lucifer’s Worship.

Are those who Wall Off performing schism?

Just as the 15th Canon, warns, clarifies and underlines: The Walled Off Orthodox believers “have NOT severed the unity of the Church by schism”. This is not a claim of the Website Owner but is heavily stressed out by Saint Photius the Great, Patriarch of Constantinople along with a multitude of illuminated Holy Fathers (St Mark of Ephesus, St Theodoros Stouditis, St Gregorios Palamas) who are guided and inspired by God the Holy Spirit to reveal to us and pass on to us the God-given and God-pleasing one and only standpoint of distancing, separating ourselves, WALLING OFF our Holy Faith from such Wolves in Sheep’s clothing. If the Walled Off believers performed schism, then God the Holy Spirit would never be instructing these Great Holy Fathers to Canonise such command.

A schism is made when someone cuts away from the bishop and creates his own new Holy Synod, new ordinations and new “church”, a “genuine” church based on calendar differences, not on trespasses of dogmas. The Ecumenists of today, these “Pseudo-bishops” tresspass and trample all over Holy Canons in order to prove that they themselves are supposedly wiser than the Holy Fathers. These Post-Patristic False-Bishops promote themselves as more enlightened and more successful who can certainly achieve what the alleged “fanatical” True Holy Fathers “failed” to achieve: FALSE UNION with the Papists. Yet, ill-minded individuals who blindly subject their pitiful selves to the sickened obedience of these Heretical Archpriests, dare to accuse us of “leaving the church” and “placing our selves outside the Ark”…

Thus, they make up their own perverted “Theology” and twisted “Ecclesiology”. They blindly reject the Divine, Eternal Teachings of the God-Bearing, God-inspired Minds who reached great levels of holiness and were elevated to heavenly realms of deification. It is THEY who ASSURE us believers that we DO NOT perform “schism” when we DEPART from these Antichrist Ecumenists.

Listen to Saint Photius the Great: “The Walled-Off Believers are NOT Schismatics and have not placed themselves outside the Church but have distanced themselves from Heretical Pseudo-bishops and Wolfe-Shepherds who by preaching openly the Pan-heresy of Ecumenism, have placed their own selves outside the Church!”

EVERY Orthodox Priest, if he is truly Orthodox, he has SACRED DUTY to whole-heartedly and fearlessly OBEY this DIVINE Command and without any fear, hesitation or cowardice, immediately CEASE the Commemoration of their Bishop and Archbishop, who commemorates the Ecumenical Patriarch Vartholomeos, who commemorates the Heresy-Leader Pope, thus uniting with him in dogmatic, liturgical and Sacramental Union.

EVERY lay believer is instructed by God to distance themselves and CUT any communion with their Parish Priest who co-exists with Ecumenists and has compromised his conscience and betrayed his Faith based on prejudiced, pre-conceived favouritism. Today’s priests do not proceed in ceasing the commemoration and will not ever do so. They are afraid of the serious consequences. They sinfully aim to maintain a peaceful, loving relationship with their superior and achieve personal benefit and gain, even at the expense of denying Christ.

Cowardice is a deadly sin and is mentioned FIRST in Scripture as the criterion of those eternally damned in hell:

“As for the cowards and the unbelieving, the murderers and adulterous and the practitioners of magic and the idolaters (those who give supreme devotion to anyone or anything other than God) and all liars (those who knowingly convey untruth – HERESY – by word or deed) shall all have their part in the blazing lake that blazes with fire and brimstone. This is the second death.” (Revelation 21:8).

Let us hope and pray that God awakens the conscience of our priest and brings forth New St Marks, St Photius’s, St Gregory’s who will victoriously combat Ecumenism and confess our Holy Orthodox Faith AT ANY COST of any punishment or persecution which will be the greatest ever blessing in disguise and divine reward for the love and glory of Christ!

Nick Pandazis,

Walled-Off theologian


Fr. Savvas lavriotis of mount athos.
Fr. Eythymios trikaminas.
Fr. Paisius papadopoulos.


https://youtu.be/bq9FUhuMgN4