Βλασφημία ἐστίν εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον τό ἐπιφημίζειν τάς ἐνεργείας αὐτοῦ τῷ πνεύματι τῷ ἐναντίῳ, καθά φησιν ὁ μέγας Βασίλειος.
«Βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, είναι το να αποδίδουμε τις ενέργειές Του στο αντίθετο πνεύμα, δηλαδή στον διάβολο καθώς αναφέρει και ο Μέγας Βασίλειος». (Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος Λόγος ΑΒ [406])
Όταν εγινε η Ψευτοσύνοδος με βλάσφημο Δόγμα του Π.Σ.Ε. κήρυξαν οι ξεπεσμένοι ως Ψευδεπίσκοποι πλέον νέο ευαγγέλιο απωλείας ότι ολες οι αιρέσεις ειναι οδοί σωτηρίας δηλαδή αλλη νεα πίστη και νέο Ψευδοσωτήρα τον Αντίχριστο που κολάζει. Άρα ο Χριστός έφυγε μαζί με το Ευαγγέλιο Του το αληθινό Ποίμνιο Του και έμειναν οι μη ορθή Πιστη Έχοντες, οι Πλανώντες και οι Πλανώμενοι.
Άγιος θεόδωρος Στουδίτης.
Αὐτά λοιπόν, μαζί μέ τόν χαιρετισμό, θεώρησα ἀπαραίτητο νά ὑπενθυμίσω στήν ἁγιότητά σου, ὥστε γνωρίζοντας ὅτι ὑπάρχει αἵρεσις νά φεύγης μακριά ἀπό αὐτήν, μέ τό νά μήν ἐπικοινωνῆς μέ τούς αἱρετικούς, οὔτε νά τούς μνημονεύης κατά τήν τέλεσι τοῦ μυστηρίου τῆς Θ. Λειτουργίας στήν σεβάσμια μονή σου. Διότι ὑπάρχουν φοβερές ἀπειλές, οἱ ὁποῖες ἐκφωνήθησαν ἀπό τούς ἁγίους, δι' αὐτούς πού ἐπικοινωνοῦν μαζί τους μέχρι τοῦ σημείου νά συμφάγουν. Ἐάν δέ ἐρωτᾶ ἡ ὁσιότης σου, πῶς δέν τό εἴπαμε αὐτό πρίν ἀπό τήν λεηλασία, ἀλλά καί ἐμεῖς ἐμνημονεύαμε τούς ἐπισκόπους τῆς Κων/πόλεως, πρέπει νά ξέρης τοῦτο. Ὅτι ἀκόμη δέν εἶχε γίνει σύνοδος, οὔτε ἐπίσημα εἶχε ἐκφωνηθῆ καί διατυπωθῆ τό αἱρετικό δόγμα καί ὁ ἀναθεματισμός σ' αὐτούς πού δέν τό ἐδέχοντο. Καί πρίν γίνουν αὐτά ἦταν ἐπικίνδυνο νά χωριστοῦμε τελείως ἀπό αὐτούς πού παρανομοῦσαν, ἀλλά μόνο τό νά ἀποφεύγουμε τήν φανερή ἐπικοινωνία μαζί τους καί χάριν οἰκονομίας νά τούς μνημονεύουμε προσωρινά. Ἐπειδή ὅμως ἐκφωνήθηκε πλέον καί διατυπώθηκε ἡ αἱρετική διδασκαλία ὁλοφάνερα ἀπό τήν σύνοδο, πρέπει τώρα καί σύ μαζί μέ ὅλους τούς ὀρθοδόξους νά ὁμολογήσης μέ παρρησία, μέ τό νά μήν ἔχετε καμμία ἐπικοινωνία μέ τούς αἱρετικούς, οὔτε νά μνημονεύουμε στήν θεία λειτουργία ὅποιον παρευρέθηκε στή σύνοδο, ἤ ὅποιον συμφωνεῖ μέ τίς ἀποφάσεις της. Γιατί εἶναι δίκαιο ὅσιε πάτερ, πού σύμφωνα μέ τό ὄνομά σου εἶσαι φίλος μέ τόν Θεό, νά ἀγαπᾶς καί μέ αὐτόν τόν τρόπο τόν Θεό. Ἐπειδή, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, μέ δυνατή φωνή ἐχαρακτήρισε ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ, ὄχι μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί αὐτούς πού ἐπικοινωνοῦν μαζί τους. Καί ἐάν σύ πού φάνηκες στερεός προηγουμένως, τώρα μετά τή σύνοδο δέν ἀσφαλιστῆς, ποιός ἄλλος εἶναι δυνατόν νά σωθῆ; Καί ἐάν σύ πού μέ παρρησία καί δύναμι θεϊκή μίλησες σάν ἅγιος, πρίν ἐκδηλωθῆ τελείως ἡ αἵρεσις, τώρα, μετά τήν αἵρεσι ὑποχωρήσης, πῶς θά τολμήση κάποιος ἄλλος νά φέρη τήν παραμικρή ἀντίρρησι;
Ἐπιστολή ΛΘ (39) Θεοφίλῳ ἡγουμένῳ (Ρ.G. 99, 1048D).
Πᾶς ὁ παραβαίνων καὶ μὴ μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ Θεὸν οὐκ ἔχει· ὁ μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ, οὗτος καὶ τὸν πατέρα καὶ τὸν υἱὸν ἔχει.
Δεν έχουν Θεό λέγει ο Ιερός Ευαγγελιστής Ιωάννης, διότι έφεραν με νόμο άλλη διδαχή, άλλο ευαγγέλιο...Σκοτάδι βαθύ Απωλείας στους ναούς με δόγμα Πανθρησκείας αντιχρίστου Οικουμενισμού.
Μ. Αθανασίου: «Να φυλάσσετε τον εαυτό σας από όσους νομίζουν ότι δεν πιστεύουν στον Άρειο, κοινωνούν όμως με τους αρειανούς» (P.G 26,1188C).
Ησ. 5,16. καὶ ὑψωθήσεται Κύριος σαβαὼθ ἐν κρίματι, καὶ ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος δοξασθήσεται ἐν δικαιοσύνῃ.
Ησ. 5,16 Θα υψωθή όμως και θα δοξασθή ο Κυριος των δυνάμεων με την δικαίαν αυτήν κρίσιν και τιμωρίαν· και ο Θεός ο άγιος θα υψωθή εν τη δικαιοσύνη αυτού.
Ησ. 5,17 καὶ βοσκηθήσονται οἱ διηρπασμένοι ὡς ταῦροι, καὶ τὰς ἐρήμους τῶν ἀπειλημμένων ἄρνες φάγονται.
Ησ. 5,18 οὐαὶ οἱ ἐπισπώμενοι τὰς ἁμαρτίας ὡς σχοινίῳ μακρῷ καὶ ὡς ζυγοῦ ἱμάντι δαμάλεως τὰς ἀνομίας,
Ησ. 5,19 οἱ λέγοντες· τὸ τάχος ἐγγισάτω ἃ ποιήσει, ἵνα ἴδωμεν, καὶ ἐλθάτω ἡ βουλὴ τοῦ ἁγίου Ἰσραήλ, ἵνα γνῶμεν.
Ησ. 5,20 Οὐαὶ οἱ λέγοντες τὸ πονηρὸν καλὸν καὶ τὸ καλὸν πονηρόν, οἱ τιθέντες τὸ σκότος φῶς καὶ τὸ φῶς σκότος, οἱ τιθέντες τὸ πικρὸν γλυκὺ καὶ τὸ γλυκὺ πικρόν.
Ησ. 5,21 Οὐαὶ οἱ συνετοὶ ἐν ἑαυτοῖς καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἐπιστήμονες.
Ησ. 5,22 οὐαὶ οἱ ἰσχύοντες ὑμῶν, οἱ πίνοντες τὸν οἶνον καὶ οἱ δυνάσται οἱ κεραννύντες τὰ σίκερα,
Ησ. 5,23 οἱ δικαιοῦντες τὸν ἀσεβῆ ἕνεκεν δώρων καὶ τὸ δίκαιον τοῦ δικαίου αἴροντες.
Ησ. 5,24 διὰ τοῦτο ὃν τρόπον καυθήσεται καλάμη ὑπὸ ἄνθρακος πυρὸς καὶ συγκαυθήσεται ὑπὸ φλογὸς ἀνειμένης, ἡ ῥίζα αὐτῶν ὡς χνοῦς ἔσται καὶ τὸ ἄνθος αὐτῶν ὡς κονιορτὸς ἀναβήσεται· οὐ γὰρ ἠθέλησαν τὸν νόμον Κυρίου σαβαώθ, ἀλλὰ τὸ λόγιον τοῦ ἁγίου Ἰσραὴλ παρώξυναν.
Ησ. 5,25 καὶ ἐθυμώθη ὀργῇ Κύριος σαβαὼθ ἐπὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ, καὶ ἐπέβαλε τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἐπάταξεν αὐτούς, καὶ παρωξύνθη τὰ ὄρη, καὶ ἐγενήθη τὰ θνησιμαῖα αὐτῶν ὡς κοπρία ἐν μέσῳ ὁδοῦ. καὶ ἐν πᾶσι τούτοις οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμὸς αὐτοῦ, ἀλλὰ ἔτι ἡ χεὶρ ὑψηλή.
Ο όρος "Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος" ανήκει στο παρελθόν.Τώρα πλέον υπάρχει "Οικουμενιστική Εκκλησία της Ελλάδος".Χάρη στις υπογραφές των αντιπροσώπων της πάνω στα κείμενα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και την προδοτική ανοχή των αρχιερέων της.
Ξέρεις τι σημαίνει -ΥΠΟΓΡΑΦΗ- του -ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ- σου επάνω σε ένα γραπτό -ΚΕΙΜΕΝΟ- ομολογίας??
Όποιος αρχιερέας της εκκλησίας της ελλάδος δεν ήταν σύμφωνος,όφειλε να ΔΙΑΚΟΨΕΙ την εκκλησιαστική ΚΟΙΝΩΝΙΑ με την Σύνοδο της Ελλάδας.
Κανένας από τους αρχιερείς δεν εξέφρασε την αντίθεσή του με τα κείμενα!
Με την υπογραφή ενός κειμένου ομολογίας που καταπατεί τις αρχές και τα δόγματα της Ορθοδοξίας δεν γίνεσαι απλώς ΚΟΙΝΩΝΟΣ στο κρίμα και την αμαρτία της αίρεσης! Γίνεσαι ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ!
Με την υπογραφή ενός κειμένου ομολογίας που εξισώνει τον χριστιανισμό με τις άλλες θρησκείες, ΑΡΝΕΙΣΑΙ την πίστη σου!
Με την υπογραφή ενός γραπτού κειμένου ομολογίας,ακόμα και την ψυχή σου μπορείς να πουλήσεις!
Άγιος Λούκας ο Ιατρός :
" Θα μου πείτε πως σήμερα έχουμε πολλές καινούριες αιρέσεις και σχίσματα. Ναι, έχετε δίκαιο. Αλλά πρέπει να ξέρουμε πως οι καινούριες αυτές αιρέσεις δεν λένε τίποτα καινούριο αλλά επαναλαμβάνουν αυτά που έχουν ήδη πει οι παλαιοί αιρετικοί. Και όλες αυτές οι αιρέσεις αναθεματίστηκαν από τη Ζ οικουμενική Σύνοδο."
Πηγή : Άγιος Λούκας, Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας - Τόμος Α
Εκδόσεις : Ορθόδοξος Κυψέλη
Θα πενθούν βαριά και οι Εκκλησίες, διότι δεν θα υπάρχει ούτε προσφορά ούτε θυμίαμα ούτε θα γίνεται η θεάρεστος λατρεία, αλλά τα ιερά των εκκλησιών θα ερημώσουν σαν την πρόχειρη καλύβα μετά τον τρυγητό και δεν θα προσφέρεται το τίμιο Σώμα και Αίμα του Χριστού σε εκείνες τις ημέρες. Η λειτουργία θα χαθεί, οι ψαλμωδίες θα παύσουν, δεν θα ακούγεται ανάγνωση των γραφών. Σκοτάδι θα καλύψει τους ανθρώπους και θρήνος πάνω στο θρήνο και αλίμονο.
«Ερμηνεία της Ιεράς Αποκαλύψεως κατά την Αγία Γραφή και τους Αγίους Πατέρες» – Μοναχού Μάξιμου Γαβριήλ Αγιορείτου. (Β’ Τόμος – Νέα έκδοση)
Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν Σαλός.
«Στους εσχάτους χρόνους οι οπαδοί του Αντιχρίστου θα πηγαίνουν στην εκκλησία, θα βαπτίζονται, θα κηρύττουν για τις ευαγγελικές εντολές. Όμως μην τους πιστεύετε. Αυτοί δεν θα έχουν τα καλά έργα. Μόνο από τα καλά έργα μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει τον αληθινό χριστιανό».
«Πλάνη ποιμένων (Οἰκουμενιστῶν) ναυάγιον τῶν κοινωνούντων αὐτοῖς» Μ.Φώτιος P.G. :102,698
Η Θεία Κοινωνία ενώνει με τον Θεό, υπό προϋποθέσεις.
Όταν πηγαίνουμε απροετοίμαστοι,
όταν αφού μεταλάβουμε αδιαφορούμε για το γεγονός και δεν συναισθανόμαστε την τιμή που μας έγινε,
όταν εν γνώση μας μεταλαμβάνουμε και συνκοινωνούμε με αυτούς που μνημονεύουν αιρετικούς Οικουμενιστές.
τότε ΔΕΝ είναι η ύψιστη Ένωση με τον Θεό.
Τρόποι Ένωσης με τον Θεό.
Η Θεία Κοινωνία των Ορθοδόξων.
Η Ομολογία Πίστεως.
Η νοερά και καρδιακή προσευχή
«Το μεν γαρ ομόγνωμον και ο ομόθρονον, το δε αντίδοξον και αντίθρονον, και η μεν προσηγορίαν, η δε αλήθεια έχει διαδοχής» .
Ερμηνεία :
Η ταυτότητα πίστεως είναι και ταυτότητα θρόνου , ενώ η διαφορά πίστεως είναι και διαφορά θρόνου.
Η πρώτη - η διαφορά πίστεως και θρόνου - είναι κατά όνομα διαδοχή.
Ενώ η άλλη - η ταυτότητα πίστεως και ταυτότητα θρόνου - είναι αληθινή διαδοχή.
(Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος )
Άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος:
«Ἔχουσιν οὗτοι (οἱ αἱρετικοί) τούς οἴκους ἡμεῖς τόν ἔνοικον οὗτοι τούς ναούς, ἡμεῖς τὸν Θεόν· καὶ τὸ ναοὶ γενέσθαι Θεοῦ ζῶντος καὶ ζῶντες, ἱερεῖα ἔμψυχα, ὁλοκαυτώματα λογικά, θύματα τέλεια, θεοὶ διὰ Τρίαδος προσκυνουμένης. Οὗτοι δήμους, ἡμεῖς ἀγγέλους· οὗτοι θράσος, πίστιν ἡμεῖς· οὗτοι τὸ ἀπειλεῖν, ἡμεῖς τὸ προσεύχεσθαι· οὗτοι τὸ βάλλειν, ἡμεῖς τὸ φέρειν· οὗτοι χρυσὸν καὶ ἄργυρον, ἡμεῖς λόγον κεκαθαρμένον (ΕΠΕ 2, 116, 6).
«Μή νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπί τήν γῆν. Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλά μάχαιραν…ὁ φιλῶν πατέρα ἤ μητέρα ὑπέρ ἐμέ οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Καί ὁ φιλῶν υἱόν ἤ θυγατέρα ὑπέρ ἐμέ οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. 10, 34, 37)
Ἀφορισμός (ἢ Ἀνάθεμα) σημαίνει «τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἀποκοπὴ ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἀποβολὴ τῆς ἰδιότητας τοῦ μέλους της» (Τρωϊάνου Σπ., Παραδόσεις Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου, σελ. 417-418). Στὴν Η΄ Πράξη τῆς Ε΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, § 12, διαβάζουμε: «ἡ ποινὴ τοῦ ἀναθέματος δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, εἰμὴ χωρισμὸς ἀπὸ τὸν Θεόν». Τοῦτο, ὅμως, τὸ προκαλεῖ ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν συμπεριφορά του. «Ὅμως ὁ ἀσεβὴς δὲν λαμβάνει τὸ ἀνάθεμα μὲ τὰ λόγια κάποιου ἄλλου, ἀλλὰ τὸ ἐπιφέρει εἰς τὸν ἑαυτόν του μὲ τὰ ἴδια του τὰ ἔργα, ἀφοῦ μὲ τὴν ἀσέβειά του ἀποχωρίζει τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὴν ἀληθινήν ζωήν». Καὶ συμπεραίνει ὁ Μητροπ. Νικοπόλεως Μελέτιος: «Ἐνταῦθα ἡ Σύνοδος, δογματίζουσα, ὁρίζει, ὅτι τὸ ἀνάθεμα εἶναι τέλειος χωρισμὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸ Θεόν, καὶ ἄρα, τελεία καταδίκη καὶ ἀπώλεια» (Μελετίου, Μητροπ. Νικοπόλεως, Ἡ Πέμπτη Οἰκουμ. Σύνοδος, σελ. 577). «Ὁ τιμωρηθεὶς δι’ ἀφορισμοῦ -ἐφ’ ὅσον δὲν ἀνεκλήθη», στερεῖται ἀκόμη καὶ «τῆς ἐκκλησιαστικῆς κηδεύσεως» (Ροδοπούλου Παντελεήμονος, Ἐπιτομὴ κανονικοῦ Δικαίου, σελ. 169).
«ὅπου ἂν ᾖ Χριστὸς Ἰησοῦς, ἐκεῖ ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία»
(Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, P.G. 5, 713Β)·
Ο άγιος Θεόδωρος Στουδίτης :«Ἐχθρούς γάρ τοῦ Θεοῦ, ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας μεγάλῃ καί πολλῆ τῆ φωνῆ ἀπεφήνατο». (P.G. 99. 1049 Α). Καί ἀλλοῦ λέγει: «Οἱ μέν τέλεον περί τήν πίστιν ἐναυάγησαν΄ οἱ δέ, εἰ καί τοῖς λογισμοῖς ού κατεποντίσθησαν, ὅμως τῆ κοινωνία τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται». Δηλαδή: «Ἄλλοι μέν ἐναυάγησαν περί τήν πίστιν τελείως, ἄλλοι δέ, καίτοι ἐσωτερικῶς δέν ἀσπάσθηκαν τήν κηρυττομένην κακοδοξίαν, συναπωλέσθησαν ὅμως μέ τούς λοιπούς λόγω τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μετ’ αὐτῶν» (P.G. 99, 1164A).
Εμείς, δεν είμαστε οι Φωτισμένοι Άγιοι, αμαρτωλοί είμαστε, οι Άγιοι είναι από την απέναντι μεριά, εφόσον όμως, συν Θεώ κάνουμε με λόγο και με έργο αυτά που μας λέγουν οι Άγιοι της Εκκλησίας, που προηγήθηκαν από εμάς, καθώς έγραψε και ο Απόστολος Παύλος στην προς Τιμόθεο Επιστολή και φυλάττουμε, δηλαδή, δικαιοσύνη, ευσέβεια, αγάπη, υπομονή, πραότητα και αγωνιζόμαστε τον καλό αγώνα της Πίστεως και της Ορθής και Σωτήριας Ομολογίας, που αυτό σημαίνει, ότι συν Θεώ, δεν θα δεχτούμε, έως αίματος, για μέλη της Εκκλησίας δηλ. για μέλη του Χριστού τους ψευδεπισκόπους της ληστρικής συνόδου της Κρήτης, τα επίσημα, συνοδικά πλέον μέλη της ψευδεκκλησίας του αντίχριστου, του λεγόμενου Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) διακόπτοντας κάθε εκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους και με όσους έχουνε εκκλησιαστική κοινωνία με αυτούς.
Μόνο τότε, θα λάβουμε και εμείς πλουσίως και αμέτρως αυτό που έλαβαν και εκείνοι.
Γι' αυτό ας αντιληφθούν οι καλοπροαίρετοι Χριστιανοί, ότι μετά τη σύνοδο της Κρήτης (2016), είμαστε σε καιρό πολέμου, αφού η αίρεση επιβλήθηκε συνοδικά, η Πίστη προδόθηκε και η Εκκλησία του Ιησού Χριστού διώκεται.
Ας παύσουν, λοιπόν, να προβάλλουν την ανάγκη των Μυστηρίων ως μεγαλύτερη από την τήρηση της Ορθόδοξης Πίστεως. Με την ανησυχία τους μην στερηθούν αυτά, τελικά συμβιβάζονται με την αίρεση, με κάθε κακοδοξία και την βλασφημία με αποτέλεσμα να χάνουν στο τέλος και τα δύο, δηλαδή και την Ορθόδοξη και Σωτήρια Ομολογία της Πίστεως και την Χάρη των Ορθοδόξων Μυστηρίων.
Αυτό δε συμβαίνει επειδή το δόγμα των Χριστιανών είναι ότι η Ορθόδοξη Πίστη είναι η προϋπόθεση των Ορθοδόξων Μυστηρίων.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑΟΣ...
Ὁ ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης ὁρίζει ἐπακριβῶς, εἰς πεῖσμα ἀναξίων τινῶν Ποιμένων, τί εἶναι Ἐκκλησία καί ὅτι δέν εἶναι προτεραιότητα οἱ θεσμοί καί οἱ «τοῖχοι», ἀλλά ἡ Ὀρθοδοξία καί ἡ ὀρθοπραξία: «Τό ὅτι Ἐκκλησία εἶναι τό σύνολο τῶν πιστῶν πού ἔχει συγκροτηθεῖ ἀπό τήν ὀρθή πίστη καί τόν ὀρθό τρόπο ζωῆς εἶναι φανερό σέ αὐτούς πού ἔχουν γευθεῖ τήν σοφία [...] ἄλλο εἶναι ἡ Ἐκκλησία καί ἄλλο ὁ Ναός, γιατί ἡ πρώτη ἀποτελεῖται ἀπό ἄμεμπτες ψυχές, ἐνῷ ὁ Ναός κτίζεται μέ πέτρες καί ξύλα [...] Ὁ Βασιλεύς τῶν οὐρανῶν δέν ἦλθε ἐδῶ γιά χάρη τῶν τοίχων, ἀλλά τῶν ψυχῶν». «Ὅτι γάρ τό ἄθροισμα τῶν ἁγίων τό ἐξ ὀρθῆς πίστεως καί πολιτείας ἀρίστης συγκεκροτημένον Ἐκκλησία ἐστί, δῆλόν ἐστι τοῖς σοφίας γευσαμένοις [...] ἄλλο ἐστίν Ἐκκλησία καί ἄλλο ἐκκλησιαστήριον· ἡ μέν γάρ ἐξ ἀμώμων ψυχῶν συνέστηκε, τό δ΄ ἀπό λίθων καί ξύλων οἰκοδομεῖται [...] Οὐ γάρ τοίχων ἕνεκεν, ἀλλά ψυχῶν, δεῦρ’ ἐπεφοίτησεν ὁ τῶν οὐρανῶν Βασιλεύς» (PG 78, 685Α – ΕΠΕ 2, 356).''
Ο γάρ αίρετικός λύκος ἐστί τῆς τοῦ Χριστοῦ ποίμνης, καί τοῦ Ἁντιχρίστου πρόδρομος...''
Ο γάρ αίρετικός λύκος ἐστί τῆς τοῦ Χριστοῦ ποίμνης, καί τοῦ Ἁντιχρίστου πρόδρομος...''
∽ Μέγας Αθανάσιος, PG 28, 1641 C
«Μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον» (Λουκ. ΙΒ´
«Μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον» (Λουκ. ΙΒ´
32).
«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτο κατάκριτος» (Τίτ. Γ´ 10-11).
Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης.
«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτο κατάκριτος» (Τίτ. Γ´ 10-11).
Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης.
«Τὸ γὰρ κοινωνεῖν παρὰ αἱρετικοῦ ἢ προφανοῦς διαβεβλημένου κατὰ τὸν βίον, ἀλλοτριοῖ Θεοῦ, καὶ προσοικειοῖ τῷ διαβόλῳ. …Πλὴν ὅτι μολυσμὸν ἔχει ἡ κοινωνία ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν, κἂν ὀρθόδοξος εἴη ὁ ἀναφέρων» (Ἐπιστολὴ 553. Πρὸς τὴν σπαθαρέαν, ἧς τὸ ὄνομα Μαχαρᾶ, Φατοῦρος σελ. 846, στιχ. 16, P.G. 99, 1668C).
Είναι δυνατόν να εξαπλωθούν οι αιρετικοί παντού, και να καταλήξει η Εκκλησία στο περιθώριο της Ιστορίας, ή να αποσυρθεί στην έρημο... Αυτό συνέβη κατ' επανάληψη στην Ιστορία και είναι πολύ πιθανό, να συμβεί και πάλι...
Το καθήκον της υπακοής παύει... όταν ο επίσκοπος παρεκκλίνει από τον καθολικόν κανόνα, και ο Λαός έχει το δικαίωμα να τον κατηγορήσει, ακόμη δε και να τον καθαιρέσει...
~ Πρωτ. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, Tο μέτρον της Aληθείας - Αγία Γραφή, Εκκλησία, Παράδοσις, Εκδ. Π.Πουρνάρα, Θεσσαλονίκη, σελ. 71 και 75.
Κανὼν ΛΓ´ (33) τῶν Ἁγίων καὶ Πανσέπτων Ἀποστόλων.
Μηδένα τῶν ξένων ἐπισκόπων, ἤ πρεσβυτέρων, ἢ διακόνων ἄνευ συστατικῶν προσδέχεσθαι· καὶ ἐπιφερομένων δὲ αὐτῶν, ἀνακρινέσθωσαν· καὶ εἰ μὲν ὦσι κήρυκες τῆς εὐσεβείας, προσδεχέσθωσαν· εἰ δὲ μή γε, τὰ πρὸς χρείαν αὐτοῖς ἐπιχορηγήσαντες, εἰς κοινωνίαν αὐτοὺς μὴ προσδέξησθε· πολλὰ γὰρ κατὰ συναρπαγὴν γίνεται.
"Τί ποιεῖς ἄνθρωπε; Παρεβάθη ὁ νόμος, κατεφρονήθη σωφροσύνη, πλημμελήματα τοσαῦτα ἐτολμήθη παρά τινος τῶν ἱερωμένων, τὰ ἄνω κάτω γέγονε καὶ οὐ φρίττεις;… οὐκ ἀλγεῖς; οὐκ ἐπιτιμᾷ…, ἀλλὰ κοινωνεῖς;" - (Ιερός Χρυσόστομος, Ρ.G. 55, 252).
«Εἶς Κύριος, μία Πίστις, ἓν Βάπτισμα» (προς Ἐφεσ.δ’5)
Άγιος Θεόδωρος στουδίτης:
«Ἐρώτησις Γ΄: Περί τῶν κοινωθέντων ἐκκλησιῶν ἐκ τῶν ἱερέων τῶν κοινωνησάντων τῇ αἱρέσει, καί κατεχομένων ὑπ’ αὐτῶν· εἰ χρή ἐν αὐταῖς εἰσιέναι χάριν εὐχῆς καί ψαλμῳδίας.
Ἀπόκρισις: Οὐ χρή τό καθόλου εἰς τάς τοιαύτας ἐκκλησίας εἰσιέναι, κατά τούς εἰρημένους τρόπους· ἐπειδή γέγραπται· Ἰδού ἀφίεται ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος. Ἅμα γάρ τῷ εἰσαχθῆναι τήν αἵρεσιν, ἀπέπτη ὁ ἔφορος τῶν ἐκεῖσε ἄγγελος, κατά τήν φωνήν τοῦ μεγάλου Βασιλείου· καί κοινός οἶκος ὁ τοιόσδε χρηματίζει ναός. Καί οὐ μή εἰσέλθω, φησίν, εἰς Ἐκκλησίαν πονηρευομένων. Καί ὁ Ἀπόστολος· Τίς συγκατάθεσις ναῷ Θεοῦ μετά εἰδώλων;» (Φατ. 549,832,29).
Όπου δεν υπάρχει Εκκλησία ούτε ο Χριστός υπάρχει ούτε το Άγιον Πνεύμα, διότι ο Χριστός ζει έν τη Εκκλησία διά του Αγίου Πνεύματος, το οποίον αποτελεί την ψυχήν της και η Εκκλησία ζεί διά του Αγίου Πνεύματος έν τω Χριστώ, ο οποίος αποτελεί την κεφαλήν της. Ο οργανισμός της Εκκλησίας έχει κεφαλήν τον Χριστόν. Τούτο σημαίνει ότι η κεφαλή είναι κεφαλή του Σώματος και το Σώμα είναι της Κεφαλής, ώστε να είναι αχώριστα το έν από το άλλο, και το έν πλήρωμα του άλλου.
«πρὸ πάντων ἀναγκαιότερον φυλάσσειν αὐτοῦ καθαρὰν καὶ ἀκλινῆ τὴν ὁμολογίαν. Χωρὶς γὰρ τούτου τὰ πάντα εἰσὶ νεκρά... Οὕτω χωρὶς τῆς ὁμολογίας τῆς πίστεως οὐδὲν ὄφελος ἔσται...»
(Ἁγ. Συμεών, ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, Ἔργα Θεολογικά, Ἀνάλεκτα Βλατάδων, 1981, σελ. 113).
Άγιος Ειρηναίος:
• Μηδὲ μέχρι λόγου κοινωνεῖν τινι τῶν παραχαρασσόντων τὴν άλήθειαν. (P.G. 7, 854A)
Το Άγιον Πνεύμα αρχιτεκτονεί την αποστολική Εκκλησία, και ο άνθρωπος γίνεται μέλος της Εκκλησίας του Χριστού μόνον διά του Αγίου Πνεύματος. Όπου είναι το Άγιον Πνεύμα εκεί είναι ο Χριστός και όπου είναι ο Χριστός εκεί είναι και το Άγιον Πνεύμα.
Διαίρεσις, της Εκκλησίας σε ασθενείς και υγείς είναι πρωτίστως ένα πράγμα οντολογικώς αδύνατον. Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλησίας, και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη. Κατά καιρούς απεσπάσθησαν και εξεβλήθησαν από την μοναδικήν αδιαίρετον Εκκλησίαν αιρετικοί και σχισματικοί, οι οποίοι έκτοτε έπαψαν να αποτελούν μέλη του θεανθρωπίνου σώματός της.
Η Ορθοδοξία με την λέξη αίρεση ξεχώρισε την αλήθεια από το ψέμα, οριοθετώντας τα σύνορα της Εκκλησίας του Χριστού.
Η Εκκλησία του Χριστού είναι μόνο μία και μοναδική [ Πιστεύω ].
Εν τω Κυρίω Ιησού δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν πολλά σώματα, κατά τον ίδιον τρόπον δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν εν αυτώ πολλές Εκκλησίες. Εν τω θεανθρωπίνω αυτού σώματι η Εκκλησία είναι μία και μοναδική, όπως ο Θεάνθρωπος, ο Χριστός, είναι ένας και μοναδικός.
Λέγοντες εις μίαν Εκκλησίαν εννοούμε το ένα και μοναδικό θρησκευτικό καθίδρυμα το επί της γης, υπό του Σωτήρος Χριστού και του Αγίου Πνεύματος καθιδρυθέν και εγκαινιασθέν, στο οποίο κεφαλή είναι ο Χριστός.
Οι μη αναγεννηθέντες δια της θείας χάριτος, της ενεργούσης και μοναδικής Μίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας ουδεμίαν Εκκλησίαν αποτελούσιν, ούτε ορατήν, ούτε αόρατον.
“Ει μη Πνεύμα παρήν, ουκ αν συνέστη η Εκκλησία. Ει δε συνίσταται η Εκκλησία εύδηλον ότι Πνεύμα πάρεστιν”.
“Όσοι γαρ Πνεύματι Θεού άγονται, ούτοι εισίν υιοί Θεού (...) Αυτό το Πνεύμα συμμαρτηρεί τω πνεύματι ημών, ότι εσμέν τέκνα Θεού, ει δε τέκνα και κληρονόμοι, κληρονόμοι μεν Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού.” (Ρωμ. η΄14-17).
«Κάθε κληρικὸ τοῦ ὁποίου ἡ πίστις, οἱ λόγοι καὶ τὰ ἔργα δὲν συμφωνοῦν μέ τὶς διδασκαλίες τῶν Ἁγίων πατέρων νὰ μὴν τὸν δεχόμαστε στὴν οἰκία μας.
Ἀλλὰ νὰ τὸν ἀποστρεφόμεθα καὶ νὰ τὸν μισοῦμε ὡς δαίμονα, ἔστω κι ἄν ἀνασταίνει νεκροὺς καὶ κάνει μύρια θαύματα» (Ἁγίου Συμεὼν Ν. Θεολόγου, Λόγος 6ος).
Ευαγγελιστής Ιωάννης λέγει: «Εἴτις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς καὶ ταύτην τῆ διδαχήν οὐ φέρει μεθ΄ἑαυτοῦ, χαίρειν αὐτῶ μη λέγετε και εἰς οἰκίαν μη λαμβάνετε. Ὁ γάρ λέγων αυτῶ χαίρειν κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς» (Β’ Ιω. 10-11).
Όλη αυτή η αγιοπνευματική βιοτή επιτυγχάνεται μόνο δια της μυστηριακής ζωής της γεννημένης δια του Αγίου Πνεύματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Το Πνεύμα το Άγιον αποτελεί την πηγή αναγέννησης και εξαγιασμού των πιστών.
Στην Καινή Διαθήκη, η Χάρις του Αγίου Πνεύματος υποσχέθηκε από τον Θεό να δοθή σ' όλους αυτούς που θα πιστεύσουν στον Ιησού Χριστό (Ησαΐου 44,3 Πραξ. 11,17). Ιδιαίτερα δόθηκε στους Αγίους Αποστόλους (Ιωάν. 20,22 Πράξ. 1,8).
Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης:
• Όταν κάποιος έχει εκκλησιαστική κοινωνία με την αίρεση, δεν μπορεί να γίνει φίλος του Θεού, αλλά παραμένει εχθρός και αν ακόμη προσφέρει όλα τα χρήματα του κόσμου. Αλλά γιατί ομιλώ περί κοινωνίας; Ακόμη και αν συντρώγει ή πίνει ή συνδέεται φιλικά με τους αιρετικούς είναι υπεύθυνος. (Επιστολή λβ’, βιβλίο β’,P.G. 99, 1205AB)
«Ἡ αἵρεσις χωρίζει ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας πάντα ἄνθρωπον.» Ἁγία Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος
(ζ' κανών της Γ' Οικουμενικής και α' κανών της Πενθέκτης) «Ανάθεμα πάσι τοις αιρετικοίς και τοις κοινωνούσιν αυτοίς»
Διακρίνεται ἡ Ἀποστολικὴ Πίστις ἀπὸ κάθε νόθον διδασκαλίαν ἀπάγουσαν εἰς τὴν ἀπώλειαν, ἀφ᾽ ἑνός, διότι αὕτη μόνη
τηρεῖ ὅσα ἐνετείλατο ὁ Κύριος κάθε πίστις ἡ ὁποία δὲν τηρεῖ ὅσα διέταξεν ὁ
Κύριος δὲν εἶναι Ἀποστολική καί, ἀφ᾽ ἑτέρου, διότι αὕτη μόνη ἐξασφαλίζει τὴν
μεθ᾽ ἡμῶν παρουσίαν καὶ ἑνότητα τοῦ Χριστοῦ κάθε πίστις ἡ ὁποία δὲν τηρεῖ
ὅσα ἐδιέταξεν ὁ Κύριος, κάθε μὴ Ἀποστολικὴ διδασκαλία, χωρίζει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸν Χριστόν, καθιστᾶ τὸν Χριστὸν ἀπόντα,τὸν ἀποδιώκει ἀπὸ τὴν συνάθροισίν των, κατὰ τὸν ἀψευδῆ λόγον τοῦ ἰδίου τοῦ Κυρίου: «διδάσκοντες
αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην
ὑμῖν· καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν.»
(Ματθ. ΚΗ´ 19-20)
Μεγας Βασιλειος: «οἵτινες τήν ὑγιῆ πίστιν προσποιοῦνται ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δέ τοῖς ἑτερόφροσι, τούς τοιούτους, εἰ μετά παραγγελίαν μή ἀποστῶσι, μή μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλά μηδέ ἀδελφούς ὀνομάζειν» (P.G. 160, σ. 101)
«ἡ Ἐκκλησία ἐστίν καί ἐν τρισίν ὀρθοδόξοις ὁριζομένη» (Ἁγ. Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου PG 1049 Β).
Ψαλμός ΚΕ´, 5: «Ἐμίσησα ἐκκλησίαν πονηρευομένων καί μετά ἀσεβῶν οὐ μή καθίσω».
«Οἷς τὸ μνημόσυνον καὶ ἡ κοινωνία ἀπωλείας πρόξενα, τούτοις ἡ παῦσις καὶ ἡ διάστασις γίνεται σωτηρίας ὑπόθεσις» (Ἰωσὴφ Βρυέννιος).
«Κοινωνοῦμεν οὕς μνημονεύομεν καὶ μνημονεύομεν οἷς κοινωνοῦμεν» (Δοσίθεος Ἱεροσολύμων).
«Ἐρώτησις. περὶ βαπτίσματος, εἰ οὐκ ἔστιν ἐκκλησία κρατουμένη ὑπὸ ὀρθοδόξου, ἐὰν αἰτήσηται ἡμᾶς τις ποῦ χρὴ σφραγίζειν, κατηχεῖν καὶ βαπτίζειν, ποταποὶ δὲ οἱ γονεῖς καὶ οἱ ἀνάδοχοι.
Ἀπόκρισις. οὐκ εἰσιέναι, καθὰ προείρηται, εἰς ἐκκλησίαν κρατουμένην ὑπὸ αἱρετικοῦ εἰ δεῖ, πόσῳ γε μᾶλλον τὰ λελεγμένα πρᾶξαι· ἀλλὰ διὰ τὴν ἀπορίαν ἀναγκαῖον εἰς τόπον καθαρώτατον οἰκίας, ἐφ' ᾗ διὰ θυσιαστηρίου καθηγιασμένου, ἤτοι τραπέζης, τὴν ἱερουργίαν ὁ μέλλων ἐπιτελεῖν τὸ φώτισμα βαπτιζέτω. ἀναδόχους δὲ ἐκείνους προσιτέον, τοὺς οὐ τοῖς αἱρετικοῖς κοινωνοῦντας, καὶ γονέας τοὺς ὡσαύτως πεφυλαγμένους» (Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης. Λύσεις διαφόρων κεφαλαίων).
Όσοι κοιμάσθε τον ύπνο της Παναιρέσεως του Αντίχριστου ξυπνήσθε και τρέξτε να σωθείτε. Τί δεν καταλάβατε, ότι το Βδέλυγμα της Ερημώσεως κάθεται στους ναούς;
Προσκυνάτε αντίχριστο βαρθολομαίο και όχι Χριστόν. Όλους τους έχουν μολύνει και ο χρόνος ελάχιστος προς Μετάνοια, Διόρθωση και Σωτηρία.
Συμπεράσματα:
1ον Ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος διά τῆς παραδοχῆς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ
καί τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης κατέστη Αἱρετικὴ καί
Σχισµατική.
2ον Τά Μυστήριά της ἄκυρα.
3ον Τό µῦρον της δέν ἔχει ἁγιαστικήν χάριν.
4ον Τά παιδία τῶν κακοδόξων ἐρχόµενα εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν πρέπει νά ἀναµυρώνωνται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου